O-gm i Druidzi.
Druidzi, znani głównie ze społeczeństw celtyckich, zwłaszcza z Wysp Brytyjskich i Galii, byli członkami wysokiej rangi klasy zawodowej w różnych starożytnych kulturach celtyckich. Ich role i obowiązki były zróżnicowane i obejmowały aspekty religii, prawa, edukacji i nauki. Druidzi obecni byli w całej Europie aż po Indie i Sri Lankę według linii kolistych miast - azymutów - siedzib lub osad kultowych. Linie te ze wschodu na zachód i z północy na południe były jednocześnie centrami energetycznymi. Dochodziły do Alp i do Uralu. Ich podstawowym atrybutem był kociołek oraz drzewo, jak i różdżki zrobione z żywych witek i gałązek drzewa. Opierali swą wiedzę na " dawnej zapomnianej wszechwiedzy", by zachować ja dla następnych pokoleń. Wszechwiedzę dał im dziwna osoba płci męskiej o długich srebrnych lub świecących jak srebrne sznureczki włosach, którymi łączył się z każdą rzeczą na Ziemi i w kosmosie. Nie udało się zachować tej wiedzy , ani przekazać ją w praktyczny sposób ludziom, a same nauki były dla ludzi zbyt skomplikowane, poza elementami związanymi z otaczającą nas naturą lasów, wody i powietrza, ognia i wiatru. Więc z biegiem czasu stali się jedynie ludźmi pełniącymi funkcje kapłanów. Osoba o włosach jak sznureczki świecące lub bóg ten w późniejszym okresie przyjął formę boga z rogami o imieniu Cernunnos – imię, którym zwyczajowo określane są wizerunki rogatego boga w mitologii Celtów. Jednak imię tej srebrnowłosej osoby, która nie była bogiem brzmiało inaczej. Germanie zwali go imieniem Skirnir, czyli Lśniący, a Celtowie Selvanus od Selva = bogactwo, pan pól i jezior, W Irlandii i Walii nazywany Ogma, Ogme, Przypisywano mu wynalezienie pisma ogamicznego. Określano go jako "Człowieka Najlepiej Poinformowanego w Mowie i Piśmie" i nazywano go Grian-aineach, czyli Słonecznolicym. Według opisu Lukiana , język Ogmiosa ( w Galii) był połączony tajemniczymi łańcuszkami z uszami jego słuchaczy. Ogme mógł prowadzić dusze miedzy światami i zaświatami. Przedstawiany był z pałką, kijem, łukiem. Z jego głowy wiły się kręcone włosy srebrne oraz promienie słoneczne płynące z jego głowy. Dał wiedzę, która została zagubiona lub niezrozumiana przez ludzi. Imię jego to O-gm.

Jako kapłani i przywódcy duchowi Druidzi byli głęboko zaangażowani w rytuały religijne, ale ich wpływ wykraczał poza sferę duchową. Byli strażnikami wiedzy, w tym ustnej historii swojego ludu, tradycji i praw, a także byli wychowawcami i arbitrami w swoich społecznościach. Praktyki i nauki druidów były przekazywane ustnie, z dużym naciskiem na pamięć i tradycję ustną, gdyż tradycja druidów zabraniała im zapisywania swojej wiedzy w formie pisemnej. Ta tajemnica i ustny przekaz sprawiły, że znaczna część ich mądrości i praktyk jest owiana tajemnicą.
Zrozumienie natury przez druidów i ich wiara we wzajemne powiązania wszystkich rzeczy odegrały kluczową rolę w ich praktykach. Czcili naturalne elementy i ciała niebieskie, a ich rytuały często odbywały się w świętych miejscach naturalnych, takich jak gaje, w pobliżu rzek lub na polanach. Ich głębokie powiązanie ze światem przyrody znalazło odzwierciedlenie w ich kalendarzu, który był ściśle powiązany z cyklami słońca i księżyca, wyznaczając ważne zmiany sezonowe i wydarzenia astronomiczne. Wierzono również, że druidzi posiadają głęboką wiedzę na temat roślin leczniczych i technik leczniczych. Ich status w społeczeństwie był taki, że często wzywano ich do mediacji w sporach i szanowano ich jako autorytety w sprawach moralnych i etycznych. Pomimo podbojów rzymskich, które doprowadziły do spadku ich wpływów i zniknięcia druidów, ich dziedzictwo nadal intryguje i inspiruje, wnosząc swój wkład w bogatą historię i mitologię celtycką.
Druidzi sprawowali ważne funkcje społeczne, byli odpowiedzialni za sprawy wiedzy i nauczania. Młodzież nauczano o nieśmiertelności duszy, reinkarnacji, co przekazywano w formie poetyckiej do nauczenia się na pamięć – studia trwały nawet do 20 lat (jak twierdzi Cezar), gdyż wiedza była przekazywana tylko drogą ustną. Mieli dużą wiedzę o gwiazdach i ich ruchach, o przyrodzie, mocach i nieśmiertelnych bogach. Innym ważnym zadaniem druidów było strzeżenie tradycji i wpajanie cnót moralnych. Byli kapłanami składającymi bogom ofiary oraz zajmowali się leczeniem, ferowaniem wyroków, nauczaniem, a także uprawiali magię i czary. Cieszyli się wielkim szacunkiem pogańskich Celtów[4].

Ze względu na zdobyte wykształcenie często powierzano druidom sprawowanie czynności politycznych i sądowych. We wczesnośredniowiecznej Irlandii byli wysokimi urzędnikami dworu królewskiego, czasem nawet mieli prawo głosu przed królem.

Dużą moc dawało druidom Prawo Geasa – nakazy i zakazy indywidualne, nakładane na poszczególne osoby, wiążące szczególną mocą magiczną. Złamanie takiego zakazu groziło zemstą sił nadprzyrodzonych. Kapłanów uważano za potężnych czarowników, ich moc wykorzystywano nawet w wojnach. Wierzono, iż mogli rozkazywać żywiołom, zmieniać dzień w noc, lato w zimę, ich moc miała oddziaływać również na wolę bogów, a oni mogli ingerować w boskie sprawy.

Druidzi mieli rozległą wiedzę na temat leczniczych właściwości roślin, które musiały być zbierane w specjalny sposób lub o odpowiedniej porze. Podczas zbierania jemioły odcinano jej pędy złotym sierpem, a ponieważ nie mogła przy tym dotknąć ziemi, łapano ją w płótno rozpostarte przez kapłanów pod drzewem. Zbierano ją tylko w 6 dniu księżycowego miesiąca. Druidzi wierzyli, że jemioła dodana do napoju przywraca zwierzętom płodność i jest remedium na wszelkie zatrucia. Druidzi wierzyli także w moc skamieniałych jeży morskich, o których sądzili, że są zrobione z wężowej śliny, i które nazywali jajami węża (wspominał o tym Pliniusz). 


Języki Celtów.