Podróże w czasie nie są zjawiskiem współczesnym i istnieją relacje z wcześniejszych wieków. Choćby ta z XII wieku. To wtedy dwoje dzieci pojawiło się na skraju pola w wiosce Woolpit w Anglii. Młoda dziewczyna i chłopiec mieli zielonkawą skórę i mówili w nieznanym języku. Zaledwie kilka dni po odkryciu zachorowali, a chłopiec zmarł, ale dziewczynka wyzdrowiała i przez lata uczyła się angielskiego.
Dziewczynka podzieliła się później historią o ich dziwnym pochodzeniu, o podziemnym miejscu zwanym Ziemią św. Marcina oraz o tym, że ona i jej brat opiekowali się owcami ojca pewnego dnia, kiedy znaleźli jaskinię w którą weszli i znaleźli się w tym miejscu. Nikt nie zna żadnego miejsca, w którym opowiadała dziewczynka, ale wielu uważa, że mogły pochodzić z przyszłości.


Druga relacja:

W 1954 roku na lotnisko Haneda w Tokio wylądował mężczyzna, który wysiadł z samolotu startującego z Europy. Po przybyciu na punkt kontroli celnej mężczyzna przedstawił paszport wskazujący, że pochodzi z Taured. Problem polegał na tym, że urzędnicy powiedzieli, że nie rozpoznali takiego miejsca, podczas gdy on upierał się, że pochodził z miejsca, które ma ponad 1000 lat, położone na granicy Hiszpanii i Francji. Został zabrany do hotelu, podczas gdy władze badały sprawę, a przy drzwiach pilnowało go dwóch strażników. Następnego ranka po prostu zniknął wraz ze wszystkimi swoimi osobistymi dokumentami.


Trzecia relacja:

Lebus to niewielkie miasto we wschodnich Niemczech, niedaleko Frankfurtu, położone na zachodnim brzegu Odry, przy granicy z Polską. W 1850 roku po mieście został znaleziony tajemniczy nieznajomy, pozornie zagubiony, mówiący złamaną formą niemieckiego. W obliczu władz wydawał się nie mówić ani rozumieć żadnego z języków europejskich, z wyjątkiem niedoskonałej formy niemieckiego i twierdził, że przybył z nieznanego kraju zwanego Laxaria, oddzielonego od Europy rozległymi oceanami.
Powiedział, że jego celem było odszukanie dawno zaginionego brata; ale podczas podróży uległ katastrofie i nie wiedział, gdzie doszło do wypadku, ani w jaki sposób przybył do Niemiec, i nie mógł prześledzić swojej trasy na lądzie na żadnej mapie ani kuli ziemskiej. Powiedział, że nazywa się Jophar Vorin, a zapis historyczny tego, co się z nim stało, zakończył się tak niewytłumaczalnie, jak się zaczął, ale nadal jest używany jako przykład do opisania możliwości istnienia wszechświatów równoległych, alternatywnych rzeczywistości lub mieszkańców Ziemi Wewnętrznej.


Poślizg w czasie:

Czwarta relacja:

W słoneczne sobotnie popołudnie lipca 1996 roku mężczyzna o imieniu Frank wraz z żoną Carol odwiedzali dzielnicę handlową w Liverpoolu. Para postanowiła załatwić własne sprawy i Carol poszła do księgarni, podczas gdy Frank udał się do HMV, aby poszukać płyty, którą chciał. Idąc ulicą, wszedł do dziwnej „oazy ciszy”.
Nagle mała furgonetka, która wyglądała jak coś z lat pięćdziesiątych, przemknęła przez jego ścieżkę, trąbiąc, pędząc, ledwo go omijając. Kiedy spojrzał w dół, stwierdził, że stoi na środku drogi. Frank przeszedł przez ulicę i zobaczył, że księgarnia ma teraz nad wejściem „Cripps”. Ponadto sklep nie sprzedawał książek, ale damskie torebki i buty.
Rozglądając się, Frank zdał sobie sprawę, że ludzie są ubrani w ubrania, które wyglądały na lata pięćdziesiąte. Nagle zauważył młodą dziewczynę po dwudziestce ubraną w limonkowy top bez rękawów. Torebka, którą nosiła, miała na sobie popularną markę, która utwierdziła jego , że być może częściowo jest jeszcze w 1996 roku.
W dziedzinie dziwnych zjawisk doświadczenie Franka określa się jako poślizg w czasie.


Obraz Drzewo Czasu: Gaurii Maa