Szamanizm; głęboki, rodowy i starożytny; To integralna filozofia i praktyka.
To coś więcej niż tylko termin lub pseudonaukowe stwierdzenie, które można porównać z innymi metodami uzdrawiania, terapiami lub perspektywami duchowymi.
To sposób na życie, esencja naszego istnienia.
Prawda jest taka, że wielu ludzi budzi się do swoich szamańskich korzeni, wrodzonych zdolności i towarzyszącej im mądrości wyższej perspektywy.
Jeśli spojrzymy na dzieci, często ujawniane są szamańskie sposoby bycia i myślenia.
Okazywanie zaawansowanego współczucia innym ludziom, zwierzętom i przyrodzie. Rozmawianie z roślinami lub drzewami i okazywanie empatii bliskiej zdolnościom psychicznym lub intuicyjnej mądrości, aby dorównać najbardziej zaawansowanemu mistrzowi duchowemu…
Te szamańskie znaki są często powszechne u dzieci i często są to rzeczy, których niektórzy dorośli nie rozumieją.
Kim jest Szaman?
Szaman jest uzdrowicielem i łącznikiem lub kanałem dla ducha. Ci, którzy wcielają się w rolę szamanów, uczą się, jak kierować ducha i uzdrawiającą energię z korzyścią dla siebie, innych i świata przyrody (natury, Matki Ziemi). Istnieje silny element oddania i służenia szamańskim praktykującym i mistrzom.
Obecnie jest wielu uzdrowicieli, terapeutów i pracowników energetycznych.
To sprawia, że ważne jest rozpoznanie różnicy między byciem skoncentrowaną na sercu duchową duszą i/lub uzdrowicielem a byciem szamanem.
Tradycyjnie, a zwłaszcza w starożytności, szamani byli starszyzną swojego plemienia.
Ktoś, kto pracował wewnętrznie ze światem przyrody, który szanował, nauczył się kierować uzdrawiającą energią, a także łączyć się z duchem, istotami duchowymi i niewidzialnymi światami.
Z biegiem czasu ta wiedza była przekazywana przez nauczycieli, starszych i ceremonie. Dary i mądrość szamana zatem pierwotnie pochodzą bezpośrednio z ducha, źródła lub boskości.