Vimāna the ancient anti-gravity flying machine
Wednesday, May 08, 2013


What caused the sudden rush of these most powerful leaders of the Western World to go to Afghanistan, this report continues, was to directly view the discovery by US Military scientists of what is described as a "Vimāna" entrapped in a "Time Well" that has already caused the "disappearance" of at least 8 American Soldiers in 2011, trying to remove it from the cave it has been hidden in for the past estimated 5,000 years.

Vimāna

Important to note about “Vimāna” technology is that this mysterious aircraft is the long-known mythological flying machine described in the ancient Sanskrit epics that existed prior to the last overturning of our Earth and were purported to have weapons eerily similar to today’s atomic bombs.

A vimana is a mythological flying machine, described in the ancient mythology of India. References to these flying machines are commonplace in ancient Indian texts, even describing their use in warfare. As well as being able to fly within Earth's atmosphere, vimanas were also said to be able to travel into space and travel submerged underwater.



The Ramayana describes a Vimana as a double-deck, circular (cylindrical) aircraft with portholes and a dome.


It flew with the speed of the wind and gave forth a melodious sound (a humming noise?). Ancient Indian texts on Vimanas are so numerous it would take several books to relate what they have to say. The ancient Indians themselves wrote entire flight manuals on the control of various types of Vimanas, of which there were basically four: the Shakuna Vimana, the Sundara Vimana, the Rukma Vimana and the Tripura Vimana.

Descriptions in the Vedas and later Indian literature detail vimanas of various shapes and sizes: In the Vedas: the Sun and Indra and several other Vedic deities are transported by flying wheeled chariots pulled by animals, usually horses (but the Vedic god Pusan's chariot is pulled by goats). The "agnihotra-vimana" with two engines. (Agni means fire in Sanskrit.) The "gaja-vimana" with more engines. (Gaja means elephant in Sanskrit.) Other types named after the kingfisher, ibis, and other animals. The word comes from Sanskrit and seems to be vi-mana = 'apart' or 'having been measured"



The Chinese Ashoka discovered some Sanskrit documents in Lhasa, Tibet and sent them to the University of Chandrigarh to be translated. Dr. Ruth Reyna of the University said recently that the documents contain directions for building interstellar spaceships!

Their method of propulsion, she said, was "anti-gravitational" and was based upon a system analogous to that of "laghima," the unknown power of the ego existing in man's physiological makeup, "a centrifugal force strong enough to counteract all gravitational pull." According to Hindu Yogis, it is this "laghima" which enables a person to levitate. There seems to be no doubt that Vimanas were powered by some sort of "anti-gravity." Vimanas took off vertically, and were capable of hovering in the sky, like a modern helicopter or dirigible.



Dr. Reyna said that on board these machines, which were called "Astras" by the text, the ancient Indians could have sent a detachment of men onto any planet, according to the document, which is thought to be thousands of years old. The manuscripts were also said to reveal the secret of "antima"; "the cap of invisibility" and "garima"; "how to become as heavy as a mountain of lead

Naturally, Indian scientists did not take the texts very seriously, but then became more positive about the value of them when the Chinese announced that they were including certain parts of the data for study in their space program! This was one of the first instances of a government admitting to be researching anti-gravity. world-mysteries

Curiously, Soviet scientists have discovered what they call "age-old instruments used in navigating cosmic vehicles" in caves in Turkestan and the Gobi Desert. The "devices" are hemispherical objects of glass or porcelain, ending in a cone with a drop of mercury inside.


Proof of Ancient Nuclear Blasts.

The great ancient Indian epic, the Mahabharata, contains numerous legends about the powerful force of a mysterious weapon.

The archaeological expedition, which carried out excavations near the Indian settlement of Mohenjo-Daro in the beginning of the 1900s, uncovered the ruins of a big ancient town.

Archaeologists were perplexed: according to their analysis the catastrophe in the town had occurred very unexpectedly and it did not last long.

Scientists Davneport and Vincenti put forward an amazing theory. They stated the ancient town had been ruined with a nuclear blast. They found big stratums of clay and green glass. Apparently, archaeologists supposed, high temperature melted clay and sand and they hardened immediately afterwards.

Similar stratums of green glass can also found in Nevada deserts after every nuclear explosion. A hundred years have passed since the excavations in Mohenjo-Daro.

The modern analysis showed, the fragments of the ancient town had been melted with extremely high temperature - not less than 1,500 degrees centigrade.

Researchers also found the strictly outlined epicenter, where all houses were leveled. Destructions lessened towards the outskirts. Dozens of skeletons were found in the area of Mohenjo-Daro - their radioactivity exceeded the norm almost 50 times.

source: worldmysteries , crystalinks






Vimāna, starożytna latająca maszyna antygrawitacyjna
środa, 08 maja 2013 r


Tym, co spowodowało nagły pośpiech najpotężniejszych przywódców świata zachodniego do udania się do Afganistanu, jak kontynuuje niniejszy raport, było bezpośrednie spojrzenie na odkrycie przez amerykańskich naukowców wojskowych czegoś, co określa się jako „Vimanę” uwięzioną w „Studni Czasu”, która spowodował już „zniknięcie” co najmniej 8 amerykańskich żołnierzy w 2011 r., próbując usunąć go z jaskini, w której był ukryty przez ostatnie, szacunkowo, 5000 lat.

Wimana

Ważną informacją dotyczącą technologii „Vimāna” jest to, że ten tajemniczy samolot jest od dawna znaną mitologiczną maszyną latającą opisaną w starożytnych sanskryckich eposach, która istniała przed ostatnim przewróceniem się naszej Ziemi i rzekomo posiadała broń niesamowicie podobną do dzisiejszych bomb atomowych.

Vimana to mitologiczna maszyna latająca, opisana w starożytnej mitologii Indii. Odniesienia do tych latających maszyn są powszechne w starożytnych tekstach indyjskich, opisujących nawet ich użycie w działaniach wojennych. Mówi się, że wimany nie tylko potrafią latać w atmosferze ziemskiej, ale także mogą podróżować w przestrzeń kosmiczną i podróżować zanurzone pod wodą.



Ramajana opisuje Wimanę jako dwupokładowy, okrągły (cylindryczny) samolot z iluminatorami i kopułą.


Leciał z prędkością wiatru i wydawał melodyjny dźwięk (buczenie?). Starożytne indyjskie teksty na temat Wiman są tak liczne, że potrzeba kilku książek, aby opisać ich treść. Sami starożytni Indianie napisali całe podręczniki lotu dotyczące kontroli różnych typów wiman, których było w zasadzie cztery: Shakuna Vimana, Sundara Vimana, Rukma Vimana i Tripura Vimana.

Opisy w Wedach i późniejszej literaturze indyjskiej szczegółowo opisują vimany o różnych kształtach i rozmiarach: W Wedach: Słońce, Indra i kilka innych bóstw wedyjskich są przewożone latającymi rydwanami na kołach ciągniętymi przez zwierzęta, zwykle konie (ale rydwan wedyjskiego boga Pusana jest ciągnięty przez kozy). „Agnihotra-vimana” z dwoma silnikami. (Agni oznacza w sanskrycie ogień.) „gaja-vimana” z większą liczbą silników. (Gaja oznacza w sanskrycie słoń). Inne typy nazwano na cześć zimorodka, ibisa i innych zwierząt. Słowo to pochodzi z sanskrytu i wydaje się, że vi-mana = „oddzielny” lub „po zmierzeniu”.



Chińska Ashoka odkryła w Lhasie w Tybecie pewne dokumenty sanskryckie i wysłała je na Uniwersytet w Chandrigarh w celu przetłumaczenia. Doktor Ruth Reyna z Uniwersytetu powiedziała niedawno, że dokumenty zawierają wskazówki dotyczące budowy statków międzygwiezdnych!

Ich metoda napędu, stwierdziła, jest „antygrawitacyjna” i opiera się na systemie analogicznym do „laghima”, czyli nieznanej mocy ego istniejącej w fizjologii człowieka, „siły odśrodkowej wystarczająco silnej, aby przeciwdziałać wszelkim siłom grawitacyjnym”. ciągnąć." Według hinduskich joginów to właśnie ta „laghima” umożliwia człowiekowi lewitację. Wydaje się, że nie ma wątpliwości, że wimany były napędzane jakimś rodzajem „antygrawitacji”. Vimany wystartowały pionowo i mogły unosić się w powietrzu jak nowoczesny helikopter lub sterowiec.



Doktor Reyna powiedziała, że według dokumentu, który ma tysiące lat, starożytni Indianie mogli wysłać oddział ludzi na dowolną planetę na pokładach tych maszyn, które w tekście nazwano „Astrami”. Mówiono również, że rękopisy ujawniają tajemnicę „antimy”; „czapka niewidzialności” i „garima”; „Jak stać się ciężkim jak góra ołowiu

Naturalnie indyjscy naukowcy nie potraktowali tych tekstów zbyt poważnie, ale później zaczęli bardziej pozytywnie oceniać ich wartość, gdy Chińczycy ogłosili, że włączają pewne części danych do badań w swoim programie kosmicznym! Był to jeden z pierwszych przypadków, w których rząd przyznał się do prowadzenia badań nad antygrawitacją. tajemnice świata

Co ciekawe, radzieccy naukowcy odkryli w jaskiniach w Turkiestanie i na pustyni Gobi tak zwane „odwieczne instrumenty używane do nawigacji kosmicznych pojazdów”. „Urządzenia” to półkuliste przedmioty ze szkła lub porcelany zakończone stożkiem, w którym znajduje się kropla rtęci.


Dowód starożytnych wybuchów nuklearnych.

Wielki starożytny epos indyjski, Mahabharata, zawiera liczne legendy o potężnej sile tajemniczej broni.

Ekspedycja archeologiczna, która na początku XX wieku prowadziła wykopaliska w pobliżu indyjskiej osady Mohendżo-Daro, odkryła ruiny dużego starożytnego miasta.

Archeolodzy byli zakłopotani: według ich analiz katastrofa w mieście nastąpiła bardzo niespodziewanie i nie trwała długo.

Naukowcy Davneport i Vincenti przedstawili niesamowitą teorię. Stwierdzili, że starożytne miasto zostało zniszczone w wyniku wybuchu nuklearnego. Znaleźli duże pokłady gliny i zielonego szkła. Najwyraźniej, jak przypuszczali archeolodzy, wysoka temperatura stopiła glinę i piasek, które natychmiast stwardniały.

Podobne warstwy zielonego szkła można znaleźć także na pustyniach Nevady po każdej eksplozji nuklearnej. Minęło sto lat od czasu wykopaliska w Mohendżo-Daro.

Współczesna analiza wykazała, że fragmenty starożytnego miasta zostały stopione w niezwykle wysokiej temperaturze – nie niższej niż 1500 stopni Celsjusza.

Badacze odkryli także ściśle wytyczone epicentrum, w którym zrównano z ziemią wszystkie domy. Zniszczenia zmniejszyły się w kierunku obrzeży. Na terenie Mohendżo-Daro odnaleziono kilkadziesiąt szkieletów – ich radioaktywność przekroczyła normę prawie 50-krotnie.

źródło: worldmysteries
, crystalinks