Skąd się wzięli Polacy? "Długosz połączył mit Lecha z sarmackim"
Uczyliśmy się o nich na lekcjach historii, a serial "1670" zobrazował nam realia życia w ich czasach. Mowa oczywiście o sarmatach, których istnienie opiera się na tajemniczym micie. W tym odcinku "Didaskaliów" Patrycjusz Wyżga rozmawia z historyczką, o tym skąd się Polacy w Polsce wzięli. Nie zabrakło oczywiście tematu mitu sarmackiego. - Sarmacja była przede wszystkim przestrzenią. I tutaj Jan Długosz wrócił do starożytnych uczonych, bo to co powiedzieli, było niepodważalne. On wykorzystywał źródła Klaudiusza Ptolemeusza, aleksandryjskiego uczonego, którego mapy były bardzo popularne w Europie - powiedziała dr Joanna Orzeł. Gdzie znajdowały się ówczesne granice Polski sarmackiej? - Wszystko co jest za Dunajem, za Renem, na północ, na północny-wschód. Na północy do Bałtyku na zachodzie do Łaby  lub Renu.  Na południu do Karpat i Dunaju.
 Dlaczego? Bo tam nie istniało Imperium Rzymskie. Zupełnie inne mamy granice wschodnie i zachodnie i tutaj faktycznie się pojawia problem - tłumaczyła ekspertka. Czy granice wyznaczone przez starożytnego uczonego zostały zachowane? Kim naprawdę byli polscy sarmaci?


"Sarmata" ma dwa główne znaczenia: po pierwsze, odnosi się do starożytnego ludu koczowniczego, zamieszkującego tereny na wschód od Rzeczypospolitej. Po drugie, i to jest znaczenie bardziej powszechne w polskiej kulturze, "sarmata" to określenie szlachcica w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, zwłaszcza w okresie baroku, charakteryzującego się przywiązaniem do tradycji, patriotyzmem, umiłowaniem wolności i życiem zgodnym z zasadami sarmatyzmu. 

Herby opisane w księdze II kroniki Kagnimira z XI wieku.


Bieszk


Poczet starożytnych królów sarmacko–lehickich w kronice Prokosza z X wieku.