Nadmi

• Kraj:Polska
• : Język.:deutsch
• : Utworzony.: 06-10-15
• : Ostatnie Logowanie.: 31-01-26

×

: Kontakt.

: Imię.

: E-mail.

: Wiadomość.

Proszę zamienić znaczniki %d na własne liczby

: Dodaj.

Wiadomość nie może być pusta!

Wiadomość zostanie przetłumaczona po wysłaniu (jeżeli środki są wystarczające)

: Captcha. Kod Ochronny.

Załączniki:

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

Ilość dopuszczalnych plików: 5

JPEG, JPG, PNG, GIF, DOC, PDF, ZIP, RAR, TAR, HTML, SWF, TXT, XLS, DOCX, XLSX : lub : ODT : tylko formaty:.

: Maksymalny rozmiar pliku. 3MB.

: Wyślij Wiadomość.

1: The Establishment Has Already Acknowledged A Lost Race of Giants.

: Opis.: The Establishment Has Already Acknowledged A Lost Race of Giants. One of the most controversial subjects regarding the ancient prehistoric cultures of North America concerns what we refer to as the Unique Physical Types (UPT). For the purposes of what follows, these UPT are often gigantic humanoid skeletons with hyper elongated or high-vaulted crania, occasional extra or pathological detentions (including several reports of double or triple rows of teeth), and are usually discovered in the burial mounds and associated graveyards of the Adena-Hopewell, Archaic Cultures, and Southeastern Ceremonial Complex. Accounts of a Lost Race of Giants It is common today for alternative history researchers to tell the story of how these beings were discovered en masse throughout the 19th and early 20th centuries. Historians, antiquarians, and archaeologists recorded the discovery of the Unique Physical Types all over the United States, with a large concentration found in the mounds and earthworks of the Ohio River Valley and along the Mississippi River. These accounts can be found in any number of county, township, and state histories, as well as anthropological literature from both inside and outside of the Smithsonian Institution. Here are several examples: Kentucky: “From a mound on the farm of Edin Burrowes, near Franklin, were exhumed, in May, 1841, at a depth of over 12 feet, several human skeletons. One, of extraordinary dimensions, was found between what appeared to have been two logs, covered with a wooden slab. Many of the bones were entire. The under jaw-bone was large enough to fit over the jaw, flesh and all, of any common man of the present day. The thigh-bones were full six inches longer than those of any man in Simpson County. Teeth, arms, ribs, and all, gave evidence of a giant of a former race”. (History of Kentucky, Lewis Collins) Jo Daviess County, Illinois : “The mounds on the bluff have nearly all been opened within the last two or three years…In all that have been opened the excavators have found in the center a pit that was evidently dug about two and a half feet below the original surface of the ground…The bones in this pit indicate a race of gigantic stature, buried in a sitting posture around the sides of the pit, with legs extending toward the center”. (The History of Joe Daviess County) “Near the original surface, 10 or 12 feet from the center (of the mound), on the lower side, lying at full length upon its back, was one of the largest skeletons discovered by the Bureau agents, the length as proved by actual measurement being between 7 and 8 feet. It was all clearly traceable…” (12th Annual Report of the Bureau of Ethnology) Landscape of the Ancients: The Hopewellian Burial Mounds Lift the Veil on Prehistoric Native American Cultures Adena Axis Mundi & Large Skeletal Remains: Archaeology of the Grave Creek Mound - Part I Kanawha Valley, West Virginia : “No 11 is now 35 by 40 feet at the base and 4 feet high. In the center, 3 feet below the surface, was a vault 8 feet long and 3 feet wide. In the bottom of this, among the decayed fragments of bark wrappings, lay a skeleton fully 7 feet long, extended at full length on the back, head west…. Nineteen feet from the top…in the remains of a bark coffin, a skeleton, measuring 7.5 feet in length and 19 inches across the shoulders, was discovered”. (12th Annual Report of the Bureau of Ethnology) “Within the village of Brownstown, ten miles above Charleston and just below the mouth of Lens creek, is another such ancient burying ground…At Brownstown, not long since, two skeletons were found together, one a huge frame about seven feet in length and the other about four feet, a dwarf and deformed”. (History of the Great Kanawha Valley) More Anomalous Giant Remains Florida: “Pursuing my investigations, and excavating further toward the south east face of the mound, I came upon the largest stone ax I have ever seen or that had ever been found in this section of the country. Close to it was the largest and most perfect cranium of the mound…Near by the side of this skull were the right femoris, the tibia, the humerus, and part of the radius, with a portion of the pelvis directly under the skull…Anticipating a perfect specimen in this skull, I was doomed to disappointment, for, after taking it out of the earth and setting it up, so that I could view the fleshless face of this gigantic savage, in the space of two hours it crumbled to pieces, except small portions. According to measurement of the bones of this skeleton, its height must have been quite 7 feet”. (Annual Report of the Boards of Regents of the Smithsonian) Louisiana: “In the same line of abnormality was the finding of one skull in which the detention reached the unusual number of forty teeth, the increase consisting of eight additional incisors…The formation of the skull found in the Larto mound, as compared with those of other localities, is highly anomalous…The anomaly in these cases cannot be ascribed to artificial disfiguration, for, were it such, the otherwise symmetrical development of the other parts would be impossible…their remarkable conformation could not possibly have been the result of bandages or other external appliances, but was undoubtedly congenital”. (Publication of the Louisiana Historical Society) Etowah Mound Group : “Grave A, a stone sepulcher, 2.5 feet wide, 8 feet long, and 2 feet deep, was formed by placing steatite slabs on edge at the sides and ends, and others across the top. The bottom consisted simply of earth hardened by fire. It contained the remains of a single skeleton, lying on its back, with the head east. The frame was heavy and 7 feet long”. (12th Annual Report of the Bureau of Ethnology) Artist’s conception of the Etowah site (9 BR 1), a Mississippian culture archaeological site located on the banks of the Etowah River in Bartow County, Georgia. Built and occupied in three phases, from 1000–1550 AD. (Herb Roe/ CC BY-SA 4.0 ) These examples represent the various anomalous features of the Unique Physical Types, which were encountered in the 19th and early 20th centuries. Spatially and culturally, they illustrate the extensive temporal and geographical range of these types. The Kanawha Valley Mound Builders left their remains in an area where some of the oldest Fayette Thick Adena Pottery and diverse types of mound construction have been found. It has recently been suggested that sites in West Virginia may push the “acceptable” beginning of the Early Woodland Period back to 1400-1300 BC. Titans Under the Earth: Evidence for The Tall Ones, and the Ancient Mounds of Pennsylvania Lovelock Cave: A Tale of Giants or A Giant Tale of Fiction? The samples from Illinois come from a region where Archaic era mounds have been found, often with Hopewell Mounds built over and into them hundreds or thousands of years later, as in the case of Elizabeth Mound 1 and Peter Klunk Mound 7. The Etowah Mound (Mound C) is ascribed to the Mississippian Cult, dated to 950-1450 AD. Denial of the Unique Types After the Government and Philanthropies took over American Archaeology in the 1900s, the establishment undertook the policy of flatly denying the existence of anomalous remains. The actual beginning point for the revisionist tendency in the National Museum was very early. By 1851, E G Squier was working to debunk theories of pre-Columbian contact, and several decades later, Gerald Fowke would attempt to discredit and jettison the work of virtually every researcher in the field up to his day, including the skeletal measurements of his fellow agents in the Bureau of Ethnology. However, the denial of the Unique Types truly got underway during the reign of Ales Hrdlicka as the Curator of Anthropology at the Smithsonian (circa 1903). Hrdlicka seems to have made a hobby of constantly disparaging the notion that anomalous skeletons were ever found. This was done in scholarly works as well as public venues: And the ‘giant’ and ‘eight-foot’ skeleton is to this day the almost stereotyped feature of many an amateur report of a find of skeletal remains in Florida as well as other parts of the country. All these reports…it may be said once and for all, are exaggerations. Dr. Hrdlicka blames the ‘will to believe’ of amateur anthropologists for many reports of ‘discoveries’ which find their way to his office with monotonous frequency…the purported ‘finds’ describe a race of ancient giants between 7 and 8 feet tall with bones and jaws considerably larger than those living today…Next to human ‘giants’ Dr. Hrdlicka reports, fancy finds its sway with human ‘dwarfs’. Interestingly, Hrdlicka’s name appears in several reports of discoveries of gigantic skeletons during his tenure at the American Museum: The skeletons of these Hitherto Unknown American Aborigines Showed They All Ranged in Height from Six and One-Half to Seven Feet…Excavating in the sand dunes of the sun-sprayed Golden Isles, Georgia, archaeologists have gouged out the strange record of an amazing prehistoric race of giants…What manner of men were these, the members of whose tribe all averaged six and one-half and seven feet tall?...Some of the first skulls to be disinterred by Preston Holder have already been examined at the Smithsonian Institute by Dr Ales Hrdlicka, foremost authority on North American Types. Establishment już przyznał się do zaginionej rasy gigantów. Jeden z najbardziej kontrowersyjnych tematów dotyczących starożytnych prehistorycznych kultur Ameryki Północnej dotyczy tego, co nazywamy unikalnymi typami fizycznymi (UPT). Dla celów tego, UPT są często gigantycznymi humanoidalnymi szkieletami z bardzo wydłużoną lub wysoko sklepioną czaszką, okazjonalnymi dodatkowymi lub patologicznymi zatrzymaniami (w tym kilka doniesień o podwójnych lub potrójnych rzędach zębów) i są zwykle znajdowane w kurhanach powiązane cmentarze Adena-Hopewell, Archaiczne Kultury i Południowo-Wschodni Kompleks Ceremonialny. Relacje o utraconej rasie gigantów Giant Dzisiaj badacze historii alternatywnej często opowiadają historię masowego odkrywania tych istot w XIX i na początku XX wieku. Historycy, antykwariusze i archeolodzy odnotowali odkrycie Unikalnych Typów Fizycznych w całych Stanach Zjednoczonych, z dużą koncentracją znalezioną w kopcach i nasypach w dolinie rzeki Ohio oraz wzdłuż rzeki Missisipi. Relacje te można znaleźć w wielu historiach hrabstw, miasteczek i stanów, a także w literaturze antropologicznej pochodzącej zarówno z Instytutu Smithsona, jak i spoza niego. Oto kilka przykładów: Kentucky: „Z kopca na farmie Edin Burrowes w pobliżu Franklin ekshumowano w maju 1841 r. na głębokości ponad 12 stóp kilka ludzkich szkieletów. Jeden, o niezwykłych wymiarach, został znaleziony pomiędzy czymś, co wyglądało na dwa bale, przykryte drewnianą płytą. Wiele kości było całych. Kość pod szczęką była wystarczająco duża, by zmieścić się na szczęce, ciele i wszystkim, każdego zwykłego człowieka współczesnego. Kości udowe były o sześć cali dłuższe niż u jakiegokolwiek mężczyzny w hrabstwie Simpson. Zęby, ramiona, żebra i wszystko inne świadczyło o olbrzymu dawnej rasy”. (Historia Kentucky, Lewis Collins) Hrabstwo Jo Daviess, Illinois: „W ciągu ostatnich dwóch lub trzech lat prawie wszystkie kopce na urwisku zostały otwarte… We wszystkich, które zostały otwarte, koparki znalazły pośrodku dół, który ewidentnie został wykopany około półtorej stopy pod pierwotną powierzchnią ziemi… Kości w tym dole wskazują na rasę gigantycznej postury, pochowaną w pozycji siedzącej po bokach dołu, z nogami wyciągniętymi do środka”. (Historia hrabstwa Joe Daviess) „W pobliżu pierwotnej powierzchni, 10 lub 12 stóp od środka (kopca), na dolnej stronie, na całej długości, leżał na grzbiecie jeden z największych szkieletów odkrytych przez agentów Biura, długość, jak dowiodła faktyczna pomiar wynosi od 7 do 8 stóp. To wszystko było wyraźnie identyfikowalne…” (12. Raport Roczny Biura Etnologii) Krajobraz starożytnych: kopce pogrzebowe Hopewella podnoszą zasłonę prehistorycznych kultur rdzennych Amerykanów Adena Axis Mundi i duże szczątki szkieletu: archeologia kopca Grave Creek - część I Dolina Kanawha, Wirginia Zachodnia: „Nr 11 ma teraz 35 na 40 stóp u podstawy i 4 stopy wysokości. Pośrodku, 3 stopy pod powierzchnią, znajdowało się sklepienie o długości 8 stóp i szerokości 3 stóp. Na dnie tego, wśród zbutwiałych fragmentów kory, leżał szkielet o długości 7 stóp, rozciągnięty na całej długości z tyłu, z głową na zachód…. Dziewiętnaście stóp od góry… w szczątkach trumny z kory odkryto szkielet o długości 7,5 stopy i 19 cali w ramionach”. (12 Raport Roczny Biura Etnologii) „W wiosce Brownstown, dziesięć mil nad Charleston i tuż poniżej ujścia potoku Lens, znajduje się kolejne takie starożytne cmentarzysko… Nie tak dawno w Brownstown znaleziono razem dwa szkielety, jeden ogromny szkielet o długości około siedmiu stóp i drugi około czterech stóp, karzeł i zdeformowany”. (Historia Wielkiej Doliny Kanawha) Więcej anomalnych szczątków olbrzymów Floryda: „Prowadząc moje badania i prowadząc wykopy dalej w kierunku południowo-wschodniej ściany kopca, natknąłem się na największą kamienną siekierę, jaką kiedykolwiek widziałem lub jaką kiedykolwiek znaleziono w tej części kraju. W pobliżu znajdowała się największa i najdoskonalsza czaszka kopca… Blisko z boku tej czaszki znajdowała się prawa kość udowa, kość piszczelowa, kość ramienna i część promienia, z częścią miednicy bezpośrednio pod czaszką… doskonały okaz w tej czaszce, byłem skazany na rozczarowanie, bo po wyjęciu jej z ziemi i ustawieniu tak, abym mógł zobaczyć bezcielesną twarz tego gigantycznego dzikusa, w ciągu dwóch godzin rozsypała się na kawałki , z wyjątkiem małych porcji. Według pomiarów kości tego szkieletu, jego wysokość musiała wynosić około 7 stóp”. (Raport roczny Izb Regentów Smithsonian) Luizjana: „Na tej samej linii nieprawidłowości znajdowało się odkrycie jednej czaszki, w której zatrzymanie osiągnęło niezwykłą liczbę czterdziestu zębów, wzrost składający się z ośmiu dodatkowych siekaczy… Formowanie czaszki znalezionej w kopcu Larto w porównaniu z tymi innych miejscowości, jest wysoce nietypowa… Anomalia w tych przypadkach nie może być przypisana sztucznemu zniekształceniu, bo gdyby tak było, skądinąd symetryczny rozwój innych części byłby niemożliwy… ich niezwykła konformacja nie mogła być prawdopodobnie wynikiem bandaży lub innych urządzeń zewnętrznych, ale niewątpliwie była wrodzony". (Publikacja Towarzystwa Historycznego Luizjany) Grupa kopców Etowah: „Grób A, kamienny grobowiec o szerokości 2,5 stopy, długości 8 stóp i głębokości 2 stóp, został utworzony przez umieszczenie płyt steatytowych na krawędzi po bokach i na końcach, a inne na górze. Dno składało się po prostu z ziemi utwardzonej ogniem. Znajdowały się w nim szczątki pojedynczego szkieletu, leżącego na plecach, z głową na wschód. Rama była ciężka i długa na 7 stóp”. (12 Raport Roczny Biura Etnologii) Artystyczna koncepcja stanowiska Etowah (9 BR 1), stanowiska archeologicznego kultury Missisipi położonego nad brzegiem rzeki Etowah w hrabstwie Bartow w stanie Georgia. Budowany i zajmowany w trzech fazach, w latach 1000-1550 n.e. (Herb Roe/ CC BY-SA 4.0 ) Przykłady te reprezentują różne anomalne cechy Unikalnych Typów Fizycznych, które napotkano w XIX i na początku XX wieku. Przestrzennie i kulturowo ilustrują rozległy zakres czasowy i geograficzny tych typów. Budowniczowie kopców z Doliny Kanawha pozostawili swoje szczątki w miejscu, w którym znaleziono jedne z najstarszych wyrobów ceramicznych Fayette Thick Adena i różne rodzaje konstrukcji kopców. Niedawno zasugerowano, że miejsca w Zachodniej Wirginii mogą cofnąć „akceptowalny” początek wczesnego okresu leśnego do 1400-1300 pne. Tytani pod ziemią: dowody na istnienie wysokich i starożytne kopce Pensylwanii Lovelock Cave: A Tale of Giants czy Giant Tale of Fiction? Próbki z Illinois pochodzą z regionu, w którym znaleziono kopce z epoki archaicznej, często z kopcami Hopewell zbudowanymi setki lub tysiące lat później, jak w przypadku Kopca Elizabeth 1 i Kopca Petera Klunk 7. Kopiec Etowah ( Kopiec C) przypisywany jest kultowi Missisipi, datowanemu na lata 950-1450. Odmowa unikalnych typów Po tym, jak rząd i filantropie przejęły amerykańską archeologię w 1900, establishment podjął politykę kategorycznego zaprzeczania istnieniu anomalnych szczątków. Faktyczny początek tendencji rewizjonistycznej w Muzeum Narodowym był bardzo wczesny. W 1851 r. EG Squier pracował nad obaleniem teorii kontaktów prekolumbijskich, a kilkadziesiąt lat później Gerald Fowke próbował zdyskredytować i odrzucić pracę praktycznie każdego badacza w tej dziedzinie do jego czasów, w tym pomiary szkieletu jego kolegów. agentów Biura Etnologii. Jednak zaprzeczanie unikalnym typom naprawdę rozpoczęło się podczas panowania Alesa Hrdlicka jako kuratora antropologii w Smithsonian (około 1903). Wydaje się, że Hrdlicka oddawał się nieustannemu lekceważeniu poglądu, że kiedykolwiek znaleziono anomalne szkielety. Odbywało się to w pracach naukowych, a także w miejscach publicznych: A szkielet „olbrzyma” i „ośmiostopowy” jest do dziś niemal stereotypową cechą wielu amatorskich raportów o odkryciu szczątków szkieletowych na Florydzie, a także w innych częściach kraju. Wszystkie te doniesienia… można powiedzieć raz na zawsze, to przesada. Dr Hrdlicka obwinia „wolę wiary” antropologów-amatorów za wiele raportów o „odkryciach”, które z monotonną częstotliwością trafiają do jego biura… rzekome „znaleziska” opisują rasę starożytnych olbrzymów o wysokości od 7 do 8 stóp z kośćmi i szczęki znacznie większe niż te, które żyją dzisiaj… Oprócz ludzkich „gigantów”, jak donosi dr Hrdlicka, fantazja rządzi się ludzkimi „krasnoludami”. Następny rozdział: 2: The Establishment Has Already Acknowledged a Lost Race of Giants.

: Data Publikacji.: 20-01-26

2: The Establishment Has Already Acknowledged a Lost Race of Giants.

: Opis.: 2: The Establishment Has Already Acknowledged a Lost Race of Giants. Following our overview of discoveries of gigantic humanoid skeletons in the burial mounds and associated graveyards of the Adena-Hopewell, Archaic Cultures, and Southeastern Ceremonial Complex, we will now document the discovery of the Unique Physical Types (UPT) even after the institution of the mainstream policy of denial, or “post cover-up”. The two pre-eminent Adena scholars of the twentieth century were William S Webb (assisted by Charles Snow of the University of Kentucky) and Don Dragoo, of the Carnegie Museum. When Webb excavated the Dover Mound in Mason Co, Kentucky, he encountered a group burial of 4 skeletons, one of which represented the Unique Physical Type: “The remains of burial 40 is one of the largest known to Adena; the skull-foot field measurement is 84 inches (7 feet).” (The Dover Mound, William S Webb and Charles Snow 1959) The Burial Census Table mentions that this skeleton had a “very thick” skull and represented the “tallest Adena male” from the mound. For other burials in the Dover Mound the Table includes such details as “prominent bilateral chin”, “rugged head and face, wide bilateral chin” and “High Vaulted, large-faced”. (Webb and Snow, 1959) The Dover Mound also yielded skeletons with dental abnormalities. Burial 54 included “a supernumerary tooth with twin cusps, lying diagonally in the left maxilla”, as well as “shovel shaped later incisors.” (Webb and Snow, 1959) Recently recorded instances of Adena supernumerary teeth occur at McMurrey Mound 1 and Sidner Mound 1 in Ohio. (Mortuary Variability in the Middle Big Darby Drainage of Central Ohio Between 300 BC and 300 AD Volume 1, Bruce Aument). One particularly monstrous deformation analyzed and photographed in the Ohio Archaeologist may be an extreme case of the type of dental anomalies found in the Dover Mound. (Ohio Archaeologist, 10(4), Oct 1960.) An Exploration into the Existence of Giants in the Georgian Caucusus Have explorers in Ecuador found ‘Lost City of Giants'? The Mysteries of the Coddu Vecchiu Tombs of Giants Webb and Snow also noted the large crania of the Adena, which they partly attributed to head-boarding: “Not only do the Dover people show the results of head shaping (deformation), but they exceed the total Kentucky series in the great width and height of the skull vault!...it is to be noted that the head shaping…has been extreme in these skulls…These people as a group…have the highest skull vaults reported anywhere in the world.” (Webb and Snow, 1959) Another feature of the UPTs documented by Webb and Snow is the massive lower jaw: “One of the outstanding and un-Indian traits present among the Adena people is their prominent and often bilateral chins…One of the skulls from the Dover Mound, Burial 25…represents a bilateral chin with a width of 52 mm.” (Webb and Snow, 1959) “One of the particular features present in at least one-half of the observed examples is the great width of the bony chin, formed by bilateral eminences rarely found among the skulls of the much earlier Shell Heap People or among the later Hopewell People.” (The Adena People, No 2, by Webb and Baby). Besides the large skeletal type, Snow noted the discovery of the “Dwarf” type mentioned in early literature in his observations of the famous Adena pipe from Ross County, Ohio: “Further evidence of abnormal Adena individuals is portrayed in a remarkable piece of sculpture in the round-the Adena Pipe figurine…The figure depicted is typical of this form of dwarfism.” (The Adena People, No 2, by Webb and Baby.) “…a skeleton of peculiar form. It was not over five feet long, but the bones were very thick and the processes for attachment of muscles were extraordinary in their development. The skull was nearly half an inch thick and of unusual size, mostly back of the ears, though the forehead was full and high. The teeth were large, hard, and but little worn”. (The Archaeological History of Ohio, by Gerald Fowke, page 372.) In 1958, Don Dragoo encountered the large Adena type while excavating the Cresap Mound in West Virginia on behalf of the Carnegie Museum. In a subfloor tomb he unearthed Burial 54: “This individual was of large proportions. When measured in the tomb his length was approximately 7.04 feet. All the long bones were heavy and possessed marked eminences for the attachment of muscles.” (Mounds for the Dead, by Don Dragoo, 1963). A burial mound of the Adena Culture. Grave Creek Mound in Moundsville, West Virginia  This discovery, as well as a review of Webb’s earlier work at the Dover Mound, influenced Dragoo’s remarkable observations on Adena anthropology: “Two outstanding traits have been noted repeatedly for this group. One is the protruding and massive chin often with prominent bilateral protrusions. The second trait is the large size of many of the males and some of the females. A male of six feet was common and some individuals approaching seven feet in height have been found, for example, Burial 40 in the Dover Mound and Burial 54 in the Cresap Mound. Some of the females in the Dover Mound also were more than six feet in height. Not only were these Adena people tall but also the massiveness of the bones indicates powerfully built individuals. The head was generally big with a large cranial capacity”. (Mounds for the Dead, by Don Dragoo, 1963). To Webb, Snow, and Dragoo, the evidence clearly pointed towards the existence of a group of genetically related elites within the Adena sphere who shared the UPT traits. The true number of these individuals had been obfuscated by the common practice of cremation: “If, as the evidence seems to indicate, the burials in the tombs were those of a selected group such factors would have undoubtedly been of importance not only in the development of the prominent chin but also in the large stature. If only certain inbreeding individuals of the total population were members of the ‘selected group’, genetic factors would also have played an important part in the establishment of the unique Adena physical type…How wide-spread throughout the entire Adena population were the unique traits of the tomb burials is unknown but Snow’s study of the cremated remains from the Dover Mound indicated that at least some of the individuals among these cremated remains also possessed the unique traits of the flesh burials in the tombs. Because of the common practice of cremating most of the dead, we will probably never be able to determine the full extent of these special traits in the general population.” (Mounds for the Dead, by Don Dragoo, 1963). The emerging picture is of an elite race within Late Archaic/Early Woodland societies who were often buried in the mounds, and who represented a type of “royalty”. Among these interrelated groups were UPTs. This elitism is further evidenced by the presence of extensive child and infant burials in the tombs, often accompanied by the same exotic goods as the adults including shell beads and copper rings. Also, dental and bone anomalies have been used to establish a genetic connection between individuals at mound sites. Gigantic discoveries are often challenged with the generic statement that average Adena were between 5’6’’ and 5’11’’ feet tall, but this argument is a conjecture of half-truth disguised as science. We are not concerned with the “average” stature of the Adena populace, but rather the irregular characteristics (and often abnormally tall stature) of their elite. Skeletons of a male giant and a female dwarf, displayed at the Royal College of Surgeons. ( Wikimedia Commons ) Besides the professional literature, so-called “amateur” archaeologists have also chronicled conclusive evidence of Unique Physical Types with a great consistency to the discoveries of Dragoo and Webb. In 1908, Louis Welles Murray recorded that at Tioga Point in Pennsylvania, remains of “a skeleton of a man six or more feet in height” beneath a cist-like grave were found. The grave itself was encased and moved to the local museum where the bones were studied by hundreds of people. Other skeletons from this same area “were of unusual size; one, judged from the length of thigh bone, to be seven feet.” (A History of Old Tioga Point and Early Athens, Pennsylvania, by Louis Welles Murray.) In addition to these, Murray documents the examination of a large skeleton by a Professor Holbrooke: “Judging by the thigh bone he must have been seven feet tall. The skull was much larger than usual, very thick, the forehead unusually receding, the top flattened. The jaws were extremely strong, full of large, perfect teeth.” (A History of Old Tioga Point and Early Athens, Pennsylvania, by Louis Welles Murray.) Following the discovery of burials in her own flower garden, Murray embarked on an archaeological odyssey of her own. In 1921, she published an article for the American Anthropologist, noting that the femur, jaw, and teeth of one of the seven-foot skeletons was then still in the Tioga Point Museum. Also included are references to many skeletons between 6 and 7 feet tall, with photographs of artifacts, pottery, and the in situ burial of one of the “above 6ft” burials. The article also features a photograph of the “Paul Scott Collection”, described as “a multiplicity of small artifacts, suggesting a race of pygmies” which included a “miniature amulet and sinker stones.” (Aboriginal Sites In And Near “Teaoga”, in American Anthropologist 23(2) 1921). Regardless of the disparagement of amateurs, historians, and antiquarians, the credentials of Webb, Snow, and Dragoo have never been brought into question. With so many researchers scrambling today to discover irrefutable evidence of gigantic or otherwise anomalous beings to prove their existence, the authors question why they do not simply present the works of William S Webb and Don Dragoo to anthropologists, and more importantly, their audiences. While the concept of a mysterious and undiscovered race may create an air of sensationalism healthy for selling books and DVDs, we feel that it is of far more relevance to demonstrate that the Unique Physical Types were discovered by professionals all the way up through the 20 th century, even after the institutionalized policy of denial, and yet the establishment continues to deny their own documented evidence and the truth. Featured image: Illustration from "Mundus subterraneus" - suggesting that fossil bones were from giants ( Wikimedia Commons ). By Jason Jarrell and Sarah Farmer References: The Dover Mound, William S Webb and Charles Snow 1959. The measurement of the giant is on page 22, the burial census is on pages 29-32, and the dental anomalies are photographed on page 43. Mortuary Variability in the Middle Big Darby Drainage of Central Ohio Between 300 BC and 300 AD Volume 1, Bruce Aument. Ohio Archaeologist, 10 (4), Oct 1960. Article and photograph on pages 140-141. https://kb.osu.edu/dspace/bitstream/handle/1811/55999/OHIO_ARCHAEOLOGIST_10_4_OCTOBER_1960.pdf?sequence=1 The Adena People, No 2, by Webb and Baby. The Archaeological History of Ohio, by Gerald Fowke, page 372. Mounds for the Dead, by Don Dragoo (1963). Burial 54 is measured and described on page 67, and an actual photograph of the skeleton in situ appears on page 50. A History of Old Tioga Point and Early Athens, Pennsylvania, by Louis Welles Murray. Large Skeletons appear in the text around page 200. Page 203 features a photo of a large type in situ. https://archive.org/stream/ahistoryoldtiog00murrgoog#page/n8/mode/2up Aboriginal Sites In And Near “Teaoga”, Now Athens, Pennsylvania, in American Anthropologist 23(2) 1921 page 183. The article features a photo of the “pygmy artifacts”. 2: Establishment uznał już zagubioną rasę gigantów. Po naszym przeglądzie odkryć gigantycznych humanoidalnych szkieletów w kurhanach i związanych z nimi cmentarzyskach Adena-Hopewell, Archaic Cultures i Południowo-Wschodnim Kompleksie Ceremonialnym, będziemy teraz dokumentować odkrycie Unikalnych Typów Fizycznych (UPT) nawet po ustanowieniu główny nurt polityki odmowy lub „zatuszowania po zakończeniu”. Dwoma wybitnymi uczonymi Adeny dwudziestego wieku byli William S Webb (wspierany przez Charlesa Snowa z Uniwersytetu Kentucky) i Don Dragoo z Muzeum Carnegie. Kiedy Webb wykopywał Kopiec Dover w Mason Co w stanie Kentucky, natknął się na grupowy pochówek 4 szkieletów, z których jeden reprezentował Unikalny Typ Fizyczny: „Pozostałości pochówku 40 są jednymi z największych znanych Adenie; pomiar pola czaszkowo-stopowego wynosi 84 cale (7 stóp).” (The Dover Mound, William S Webb i Charles Snow 1959) W Tabeli Spisu Pogrzebowego wspomina się, że ten szkielet miał „bardzo grubą” czaszkę i przedstawiał „najwyższego samca Adeny” z kopca. W przypadku innych pochówków w kopcu w Dover tabela zawiera takie szczegóły, jak „wystający obustronny podbródek”, „szorstka głowa i twarz, szeroki obustronny podbródek” i „wysokie sklepienie, duża twarz”. (Webb i śnieg, 1959) Kopiec Dover dostarczył również szkieletów z nieprawidłowościami uzębienia. W pochówku 54 znalazły się „ząb nadliczbowy z podwójnymi guzkami, leżący ukośnie w lewej szczęce”, a także „siekacze późniejsze w kształcie łopaty”. (Webb i śnieg, 1959) Ostatnio odnotowane przypadki zębów nadliczbowych Adeny występują w McMurrey Mound 1 i Sidner Mound 1 w Ohio. (Zmienność kostnicy w drenażu Middle Big Darby w środkowym Ohio między 300 pne a 300 AD, tom 1, Bruce Aument). Jedna szczególnie potworna deformacja przeanalizowana i sfotografowana przez Archeologa z Ohio może być skrajnym przypadkiem typu anomalii zębów znalezionych w Dover Mound. (Ohio Archeolog, 10(4), październik 1960.) Eksploracja istnienia gigantów na gruzińskim Kaukazie Czy odkrywcy w Ekwadorze znaleźli „Zaginione Miasto Gigantów”? Tajemnice Grobowców Gigantów Coddu Vecchiu Webb i Snow zauważyli również dużą czaszkę Adeny, którą częściowo przypisali zagłówkowi: „Ludzie z Dover nie tylko pokazują wyniki kształtowania głowy (deformacji), ale przekraczają całą serię Kentucky w dużej szerokości i wysokości sklepienia czaszki!… należy zauważyć, że kształtowanie głowy… zostało ekstremalne w tych czaszkach… Ci ludzie jako grupa… mają najwyższe sklepienia czaszek odnotowane na całym świecie”. (Webb i śnieg, 1959) Inną cechą UPT udokumentowaną przez Webba i Snowa jest masywna dolna szczęka: „Jedną z wybitnych i nieindyjskich cech obecnych wśród ludu Adeny są ich wydatne i często obustronne podbródki… Jedna z czaszek z Dover Mound, Burial 25… reprezentuje dwustronny podbródek o szerokości 52 mm”. (Webb i śnieg, 1959) „Jedną ze szczególnych cech występujących w co najmniej połowie obserwowanych przykładów jest duża szerokość kostnego podbródka, utworzona przez dwustronne wzniesienia rzadko spotykane wśród czaszek znacznie wcześniejszych Ludzi Shell Heap lub późniejszych Ludzi Hopewell.” (The Adena People, nr 2, Webb and Baby). Oprócz dużego typu szkieletowego Snow odnotował odkrycie typu „krasnoluda” wspomnianego we wczesnej literaturze w swoich obserwacjach słynnej fajki Adena z Ross County w stanie Ohio: „Dalsze dowody na nienormalne osobniki Adena są przedstawione w niezwykłej rzeźbie w okrągłej figurce Adena Pipe… Przedstawiona postać jest typowa dla tej formy karłowatości”. (The Adena People, nr 2, Webb i Baby.) „…szkielet o osobliwej formie. Nie miał ponad półtora metra długości, ale kości były bardzo grube, a procesy przyczepiania mięśni przebiegały w niezwykły sposób w ich rozwoju. Czaszka miała prawie pół cala grubości i niezwykłej wielkości, głównie z tyłu uszu, chociaż czoło było pełne i wysokie. Zęby były duże, twarde, ale mało zużyte”. (The Archaeological History of Ohio, Gerald Fowke, strona 372.) W 1958 r. Don Dragoo natknął się na duży typ Adena podczas wykopywania Kopca Cresap w Zachodniej Wirginii na zlecenie Muzeum Carnegie. W podziemnym grobowcu odkopał pogrzeb 54: „Ten osobnik miał duże proporcje. Jego długość mierzona w grobie wynosiła około 7,04 stopy. Wszystkie kości długie były ciężkie i posiadały wyraźne wzniesienia dla przyczepu mięśni”. (Kopce umarłych, Don Dragoo, 1963). Kopiec kultury Adena. Kopiec Grave Creek w Moundsville, Wirginia Zachodnia To odkrycie, jak również przegląd wcześniejszych prac Webba w Dover Mound, wpłynęły na niezwykłe obserwacje Dragoo dotyczące antropologii Adena: „Dwie wybitne cechy zostały wielokrotnie odnotowane w tej grupie. Jednym z nich jest wystający i masywny podbródek, często z wydatnymi dwustronnymi występami. Drugą cechą są duże rozmiary wielu samców i niektórych samic. Powszechny był samiec o wysokości sześciu stóp, a niektóre osobniki zbliżały się do siedmiu stóp wysokości  znaleziono np. Burial 40 w Dover Mound i Burial 54 w Cresap Mound. Niektóre samice w Dover Mound również miały ponad sześć stóp wzrostu. Nie tylko ci ludzie Adeny byli wysocy, ale także masywność kości wskazuje na silnie zbudowane osobniki. Głowa była generalnie duża z dużą pojemnością czaszki”. (Kopce umarłych, Don Dragoo, 1963). Dla Webba, Snowa i Dragoo dowody wyraźnie wskazywały na istnienie grupy genetycznie spokrewnionych elit w sferze Adeny, które dzieliły cechy UPT. Prawdziwa liczba tych osób została zaciemniona przez powszechną praktykę kremacji: „Gdyby, jak zdają się wskazywać dowody, pochówki w grobowcach należały do wybranej grupy, takie czynniki niewątpliwie miałyby znaczenie nie tylko dla rozwoju wydatnego podbródka, ale także dla dużej postury. Gdyby tylko niektóre inbredowe osobniki z całej populacji były członkami „wybranej grupy”, czynniki genetyczne również odegrałyby ważną rolę w ustaleniu unikalnego typu fizycznego Adeny… Jak bardzo rozpowszechnione w całej populacji Adeny były unikalne cechy pochówków grobowych nie jest znana, ale badania Snowa nad skremowanymi szczątkami z Dover Mound wykazały, że przynajmniej niektóre osoby wśród tych skremowanych szczątków posiadały również unikalne cechy pochówków cielesnych w grobowcach. Ze względu na powszechną praktykę kremacji większości zmarłych prawdopodobnie nigdy nie będziemy w stanie określić pełnego zakresu tych szczególnych cech w populacji ogólnej”. (Kopce umarłych, Don Dragoo, 1963). Wyłaniający się obraz przedstawia elitarną rasę w społecznościach późnego archaizmu/wczesnego lasu, którzy często byli chowani w kopcach i którzy reprezentowali rodzaj „królestwa”. Wśród tych powiązanych ze sobą grup były UPT. O tej elitarności świadczy ponadto obecność w grobowcach rozległych pochówków dzieci i niemowląt, którym często towarzyszą te same egzotyczne towary, co dorosłym, w tym koraliki z muszli i miedziane pierścienie. Ponadto anomalie zębów i kości zostały wykorzystane do ustalenia genetycznego związku między osobnikami w miejscach kopców. Gigantyczne odkrycia często są kwestionowane ogólnym stwierdzeniem, że przeciętna Adena miała od 5'6'' do 5'11 cali wzrostu, ale ten argument jest przypuszczeniem półprawdy przebranej za naukę. Nie interesuje nas „przeciętny” wzrost populacji Adena, ale raczej nieregularne cechy (i często nienormalnie wysoki wzrost) ich elity. Szkielety męskiego olbrzyma i żeńskiego karła, wystawione w Royal College of Surgeons. ( Wikimedia Commons ) Oprócz literatury fachowej, tak zwani „amatorscy” archeolodzy przedstawili również niezbite dowody istnienia unikalnych typów fizycznych z wielką spójnością z odkryciami Dragoo i Webba. W 1908 r. Louis Welles Murray odnotował, że w Tioga Point w Pensylwanii znaleziono szczątki „szkieletu mężczyzny o wysokości sześciu lub więcej stóp” pod grobem przypominającym cysternę. Sam grób został obudowany i przeniesiony do lokalnego muzeum, gdzie kości były badane przez setki osób. Inne szkielety z tego samego obszaru „były niezwykłej wielkości; jeden, oceniany na podstawie długości kości udowej, ma siedem stóp”. (Historia Starego Tioga Point i wczesnych Aten, Pensylwania, Louis Welles Murray.) Oprócz tego Murray dokumentuje badanie dużego szkieletu przez profesora Holbrooke'a: – Sądząc po kości udowej, musiał mieć siedem stóp wzrostu. Czaszka była znacznie większa niż zwykle, bardzo gruba, czoło niezwykle cofnięte, wierzchołek spłaszczony. Szczęki były niezwykle mocne, pełne dużych, doskonałych zębów”. (Historia Starego Tioga Point i wczesnych Aten, Pensylwania, Louis Welles Murray.) Po odkryciu pochówków we własnym ogrodzie kwiatowym Murray wyruszyła na własną archeologiczną odyseję. W 1921 roku opublikowała artykuł dla amerykańskiego antropologa, w którym zauważyła, że kość udowa, szczęka i zęby jednego z dwumetrowych szkieletów nadal znajdowały się w Muzeum Tioga Point. Uwzględniono również odniesienia do wielu szkieletów o wysokości od 6 do 7 stóp, ze zdjęciami artefaktów, ceramiki i pochówku in situ jednego z pochówków „powyżej 6 stóp”. Artykuł zawiera również zdjęcie „Kolekcji Paula Scotta”, opisanej jako „wiele małych artefaktów, sugerujących rasę pigmejów”, która zawierała „miniaturowy amulet i ciężarki”. (Miejsca aborygeńskie wi w pobliżu „Teaoga”, w American Anthropologist 23(2) 1921). Niezależnie od dyskredytacji amatorów, historyków i antykwariuszy, wiarygodność Webba, Snowa i Dragoo nigdy nie była kwestionowana. Przy tak wielu badaczach usiłujących dziś odkryć niepodważalne dowody istnienia gigantycznych lub w inny sposób anomalnych istot, aby udowodnić ich istnienie, autorzy zastanawiają się, dlaczego po prostu nie prezentują dzieł Williama S Webba i Don Dragoo antropologom, a co ważniejsze, swoim odbiorcom. Podczas gdy koncepcja tajemnicza i nieodkryta rasa może stworzyć atmosferę sensacji, która jest zdrowa dla sprzedaży książek i DVD, uważamy, że o wiele bardziej istotne jest wykazanie, że unikalne typy fizyczne zostały odkryte przez profesjonalistów przez cały XX wiek, nawet po zinstytucjonalizowaną politykę zaprzeczania, a mimo to establishment nadal zaprzecza własnym udokumentowanym dowodom i prawdzie. Wyróżnione zdjęcie: Ilustracja z "Mundus subterraneus" - sugerująca, że skamieniałe kości pochodziły od gigantów ( Wikimedia Commons ). Jason Jarrell i Sarah Farmer Bibliografia: Kopiec Dover, William S Webb i Charles Snow 1959. Wymiary giganta znajdują się na stronie 22, spis pochówków na stronach 29-32, a anomalie zębów są sfotografowane na stronie 43. Zmienność kostnicy w drenażu Middle Big Darby w środkowym Ohio między 300 pne a 300 ne Tom 1, Bruce Aument. Ohio Archaeologist, 10 (4), październik 1960. Artykuł i fotografia na stronach 140-141. https://kb.osu.edu/dspace/bitstream/handle/1811/55999/OHIO_ARCHAEOLOGIST_10_4_OCTOBER_1960.pdf?sequence=1 The Adena People, nr 2, Webb and Baby. The Archaeological History of Ohio, Gerald Fowke, strona 372. Kopce umarłych, Don Dragoo (1963). Pogrzeb 54 jest mierzony i opisany na stronie 67, a rzeczywiste zdjęcie szkieletu in situ pojawia się na stronie 50. Historia starego Tioga Point i wczesnych Aten w Pensylwanii autorstwa Louisa Wellesa Murraya. Duże szkielety pojawiają się w tekście na stronie 200. Na stronie 203 znajduje się zdjęcie dużej czcionki na miejscu. https://archive.org/stream/ahistoryoldtiog00murrgoog#page/n8/mode/2up Miejsca aborygeńskie w okolicach „Teaoga”, obecnie Ateny, Pensylwania, w American Anthropologist 23(2) 1921, str. 183. Artykuł zawiera zdjęcie „artefaktów karłowatych”. Poprzedni rozdział: 1: The Establishment Has Already Acknowledged A Lost Race of Giants.

: Data Publikacji.: 20-01-26

El Cono Hill, natural or artificial formation?

: Opis.: El Cono Hill, natural or artificial formation? If it were a pre-Hispanic structure, it would be the largest pyramid in the world, with an altitude of 490 m, more than three times the height of the Giza pyramid. Exactly in the department of Ucayali, Peru, in the Sierra del Divisor National Park is one of the least intervened areas of the Amazon, a fertile and biodiverse land, home to isolated indigenous cultures, more than 1,000 species of vertebrates and more than 3,000 plant species exclusive to the Amazon. The pyramidal mountain "Cerro El Cono" is the symbol of the Natural Park. The ancestral cultures of the region see it as an Andean Apu. In the ancient religion and mythology of Peru, Ecuador and Bolivia, the Apus are the spirits of the mountains, often with anthropomorphic characteristics, that protect the local population.  Is it possible that this mountain of strange symmetry is actually a hidden pyramid? It is the most common question among the scientific community that, because it is a protected area and difficult to access, remains unexplored. In the environment lives the culture of the Matses, which, as the linguist researcher Guy Deutscher, professor at the University of Leiden, discovered, oblige their speakers, like the finickiest of lawyers, to specify exactly how they came to know about the facts they are reporting.  The language of the Matsés forces to make distinctions of a prodigious subtlety every time they have to refer to an event. For example: to say that someone “passed by”, the verb endings of that language specify whether that action took place in the recent past (up to a month ago), in the distant past (between one month and fifty years) or in a remote past (more than fifty years ago). Verbs in the Matsés language have the most elaborate system of distinctions ever described in any language. The Matsés have different verb forms depending on whether they are describing a direct experience (that is, if the speaker saw someone pass by with their own eyes) or a deduction from clues (that is, based on footprints in the ground) or a conjecture (based on in which people usually pass by at that time of the day) or it is something of hearsay (someone said they had seen someone pass). If it is a deduced statement and not directly observed by the speaker, the verb form reflects this as well. "You cannot simply say, as in English, 'An animal passed here.' You have to specify, using a different verbal form, whether this was directly experienced (you saw the animal passing), inferred (you saw footprints), conjectured (animals generally pass there that time of day), hearsay or such. If a statement is reported with the incorrect “evidentiality,” it is considered a lie. So if, for instance, you ask a Matses man how many wives he has, unless he can actually see his wives at that very moment, he would have to answer in the past tense and would say something like "There were two last time I checked." After all, given that the wives are not present, he cannot be absolutely certain that one of them hasn't died or run off with another man since he last saw them, even if this was only five minutes ago. So he cannot report it as a certain fact in the present tense. Does the need to think constantly about epistemology in such a careful and sophisticated manner inform the speakers' outlook on life or their sense of truth and causation. In the Matsés language, all these precise distinctions fit into a simple verb ending. El Matsés: the most intelligent language in the world ?, adelantosdigital .com Does Your Language Shape How You Think ?, Guy Deutscher, New York Times El Cono Hill, naturalna czy sztuczna formacja? Gdyby była to budowla przedhiszpańska, byłaby to największa piramida na świecie, o wysokości 490 m, czyli ponad trzykrotnie większej od piramidy w Gizie. Dokładnie w departamencie Ukajali w Peru, w Parku Narodowym Sierra del Divisor, znajduje się jeden z najmniej interweniowanych obszarów Amazonii, żyzna i bioróżnorodna ziemia, dom dla odizolowanych rdzennych kultur, ponad 1000 gatunków kręgowców i ponad 3000 roślin gatunek ekskluzywny dla Amazonii. Symbolem Parku Przyrody jest piramidalna góra „Cerro El Cono”. Kultury przodków regionu postrzegają go jako andyjską Apu. W starożytnej religii i mitologii Peru, Ekwadoru i Boliwii Apusy to duchy gór, często o cechach antropomorficznych, które chronią miejscową ludność.  Czy to możliwe, że ta góra dziwnej symetrii jest w rzeczywistości ukrytą piramidą? Jest to najczęstsze pytanie w środowisku naukowym, które ze względu na to, że jest to obszar chroniony i trudno dostępny, pozostaje niezbadane. W środowisku żyje kultura Matsów, która, jak odkrył językoznawca Guy Deutscher, profesor Uniwersytetu w Leiden, zobowiązuje swoich mówców, jak najwybredniejszy z prawników, do dokładnego sprecyzowania, w jaki sposób dowiedzieli się o faktach, które zgłaszają się.  Język Matsés zmusza do dokonywania rozróżnień o niezwykłej subtelności za każdym razem, gdy muszą odnosić się do wydarzenia. Na przykład: aby powiedzieć, że ktoś „przeszedł obok”, końcówki czasowników tego języka określają, czy czynność ta miała miejsce w niedalekiej przeszłości (do miesiąca temu), w odległej przeszłości (od miesiąca do pięćdziesięciu lat), czy w odległa przeszłość (ponad pięćdziesiąt lat temu). Czasowniki w języku Matsés mają najbardziej rozbudowany system rozróżnień, jaki kiedykolwiek opisano w jakimkolwiek języku. Matsés mają różne formy czasownika w zależności od tego, czy opisują bezpośrednie doświadczenie (tj. jeśli mówiący zobaczył kogoś przechodzącego na własne oczy), czy dedukcję ze wskazówek (tj. na podstawie odcisków stóp w ziemi) lub przypuszczenie (na podstawie tego, że ludzie zwykle przechodzą o tej porze dnia) lub jest to pogłoska (ktoś powiedział, że widział, jak ktoś przechodzi). Jeśli jest to stwierdzenie wydedukowane i nie jest bezpośrednio obserwowane przez mówiącego, forma czasownika również to odzwierciedla. „Nie można po prostu powiedzieć, jak po angielsku, »Przeszło tu zwierzę«. Musisz określić, używając innej formy werbalnej, czy było to bezpośrednio doświadczone (widziałeś przechodzące zwierzę), wywnioskowane (widziałeś ślady stóp), domyślone (zwierzęta na ogół przechodzą tam o tej porze dnia), pogłoski lub podobne. jest zgłaszany z nieprawidłową „dowodowością”, jest uważany za kłamstwo. Więc jeśli, na przykład, zapytasz mężczyznę Matsesa, ile ma żon, chyba że rzeczywiście widzi swoje żony w tym samym momencie, musiałby odpowiedzieć w czasu przeszłego i powiedziałby coś w stylu „Ostatnim sprawdzaniem były dwie". W końcu, biorąc pod uwagę, że żon nie ma, nie może być absolutnie pewien, że jedna z nich nie umarła ani nie uciekła z innym mężczyzną, odkąd ostatnio ich widział, nawet jeśli było to zaledwie pięć minut temu. Nie może więc zgłosić tego jako pewnego faktu w czasie teraźniejszym. Czy potrzeba ciągłego myślenia o epistemologii w tak uważny i wyrafinowany sposób wpływa na światopogląd mówców, czy ich poczucie prawdy i przyczynowości . W języku Matsés wszystkie te precyzyjne rozróżnienia mieszczą się w prostej końcówce czasownika. El Matsés: najbardziej inteligentny język na świecie?, adelantosdigital .com Czy Twój język kształtuje to, jak myślisz?, Guy Deutscher, New York Times

: Data Publikacji.: 20-01-26

Sumerians Looked to the Heavens as They Invented the System of Time And We Still Use it Today.

: Opis.: Sumerians Looked to the Heavens as They Invented the System of Time And We Still Use it Today. One might find it curious that we divide the hours into 60 minutes and the days into 24 hours – why not a multiple of 10 or 12? Put quite simply, the answer is because the inventors of time did not operate on a decimal (base-10) or duodecimal (base-12) system but a sexagesimal (base-60) system. For the ancient Sumerian innovators who first divided the movements of the heavens into countable intervals, 60 was the perfect number. The Useful Number 60 The number 60 can be divided by 1, 2, 3, 4, 5, 6, 10, 12, 15, 20, and 30 equal parts. Moreover, ancient astronomers believed there were 360 days in a year, a number which 60 fits neatly into six times. The Sumerian Empire did not last. However, for more than 5,000 years the world has remained committed to their delineation of time. The celebrated Babylonian mathematical tablet Plimpton 322. Credit: Christine Proust and Columbia University The Passage of Time Many ancient civilizations had a rough approximation of the passage of time. Obviously, a day began when the sun rose and night began when the sun set. Somewhat less obvious was the passage of weeks, months, and years; however, these too had been approximated by ancient peoples. A month was the length of time of one complete lunar cycle, whereas a week was the length of time for one phase of the lunar cycle. A year could be estimated based on the changing seasons and relative position of the sun. Once the zenith of the sun was determined, scholars could count the number of sunrises/sunsets that passed until it reached its zenith again. In this manner, the ancient Egyptians, Mayans, and Babylonians, among others, determined that the year had 360 days. Yet it was the Sumerian astronomers and mathematicians who first systematically divided the passage of time. Their work was widely accepted and spread throughout Eurasia. Ancient civilizations looked to the heavens to mark the passage of time. The Decimal System Was Not the First System for Counting The decimal system is today the most widely used numerical base. It is a readily available system of counting, given that humans have 10 fingers on which to count. As such, there are several claimants to the invention of the decimal system, notably the Greeks (circa 300 BC), the Chinese (100 BC), and the Indians (circa 100 AD). Less well known are the origins of the duodecimal system, although it appears to have arisen independently in ancient Nigerian, Chinese, and Babylonian languages, markedly in the belief of the 12 signs of the zodiac. However, all of these were preceded by the ancient Sumerians who crafted their sexagesimal system in the 3 rd millennium BC. The Sumerian Invention of the Sexagesimal System The Sumerians initially favored the number 60 because it was so easily divisible. Not only were there few remainders when working with the number 60 and its multiples, the remainders that did appear did not have repeating decimals (ex. 1/3 = 0.333…), a concept Sumerians could not process at the time. The land of Sumer was conquered in 2400 BC by the Akkadians and then by the Amorites (also known as the Babylonians) in 1800 BC. Each subsequent ruling power also appreciated the user-friendly sexagesimal system and incorporated it into their own mathematics. So the notion of dividing time into units of 60 persisted and spread to the East in Persia, India, and China as well as to the West in Egypt, Carthage, and Rome. The system neatly complimented the Chinese astronomers’ work of discovering the 12 astronomical hours of the stars (a mostly theoretical discovery as most people lived by the sun). It also worked with imperial military strategies, particularly the division of the night watch into multiple even increments. The Egyptians maintained three watches each night, the Romans had four. Babylonian tablet YBC 7289 showing the sexagesimal number 1;24,51,10 approximating √2 ( CC by SA 2.5 ) With Greek and Islamic innovations in geometry, it was discovered the 360 was not only the length of time of the earth’s ideal orbit but also the perfect measurement of a circle. The sexagesimal system thus began to solidify its place in history by becoming essential for mathematics and navigation (the earth being divided into degrees of longitude and latitude). Finally, with the invention of the timepiece in the 14 th century, the circular clock face was divided into neat, sexagesimal quadrants that gave each minute 60 seconds. Top image: Deriv; Stone statue of Gilgamesh (CC BY 2.0), nebula NGC 1788 Orion constellation (CC BY 4.0), Zodiac of Dendera (CC BY 3.0) By Kerry Sullivan Resources Coolman, Robert. "Keeping Time: Why 60 Minutes?" LiveScience. Purch, 19 Apr. 2014. Web. http://www.livescience.com/44964-why-60-minutes-in-an-hour.html. The New York Times. "Sumerians Inventors Of 24-hour Day." Tribune Digital - Sun Sentinel . Sun Sentinel, 27 May 1986. Web. http://articles.sun-sentinel.com/1986-05-27/news/8601310826_1_day-and-hour-sumerians-daylight. Sumerowie spoglądali w niebo, gdy wymyślili system czasu, a my nadal go używamy. Ciekawe, że dzielimy godziny na 60 minut, a dni na 24 godziny – dlaczego nie wielokrotność 10 lub 12? Mówiąc prościej, odpowiedź jest taka, że wynalazcy czasu nie stosowali systemu dziesiętnego (podstawa 10) lub dwunastego (podstawa 12), ale systemu sześćdziesiętnego (podstawa 60). Dla starożytnych sumeryjskich wynalazców, którzy jako pierwsi podzielili ruchy niebios na policzalne interwały, 60 było liczbą idealną. Przydatna liczba 60 Liczbę 60 można podzielić przez 1, 2, 3, 4, 5, 6, 10, 12, 15, 20 i 30 równych części. Co więcej, starożytni astronomowie wierzyli, że w roku jest 360 dni, a liczba ta mieści się w sześćdziesięciu. Imperium Sumeryjskie nie przetrwało. Jednak od ponad 5000 lat świat pozostaje oddany ich wyznaczaniu czasu. Słynna babilońska tablica matematyczna Plimpton 322. Źródło: Christine Proust i Columbia University Upływ czasu Wiele starożytnych cywilizacji miało przybliżone przybliżenie upływu czasu. Oczywiście dzień zaczął się, gdy wschodziło słońce, a noc zaczynała się, gdy zachodziło słońce. Nieco mniej oczywisty był upływ tygodni, miesięcy i lat; jednak te również były przybliżane przez starożytne ludy. Miesiąc to czas trwania jednego pełnego cyklu księżycowego, podczas gdy tydzień to czas trwania jednej fazy cyklu księżycowego. Rok można oszacować na podstawie zmieniających się pór roku i względnej pozycji słońca. Po ustaleniu zenitu Słońca uczeni mogli policzyć liczbę wschodów/zachodów słońca, które minęły, aż ponownie osiągnął zenit. W ten sposób między innymi starożytni Egipcjanie, Majowie i Babilończycy ustalili, że rok ma 360 dni. Jednak to sumeryjscy astronomowie i matematycy jako pierwsi systematycznie dzielili upływ czasu. Ich praca została szeroko przyjęta i rozpowszechniona w całej Eurazji. Starożytne cywilizacje spoglądały w niebo, aby zaznaczyć upływ czasu. System dziesiętny nie był pierwszym systemem do liczenia System dziesiętny jest obecnie najczęściej stosowaną podstawą liczbową. Jest to łatwo dostępny system liczenia, biorąc pod uwagę, że ludzie mają 10 palców, na których można liczyć. W związku z tym istnieje kilku pretendentów do wynalezienia systemu dziesiętnego, zwłaszcza Grecy (około 300 pne), Chińczycy (100 pne) i Indianie (około 100 ne). Mniej znane są początki systemu dwunastkowego, chociaż wydaje się, że powstał niezależnie w starożytnych językach nigeryjskich, chińskich i babilońskich, wyraźnie w wierze w 12 znaków zodiaku. Jednak wszystko to było poprzedzone przez starożytnych Sumerów, którzy stworzyli swój system sześćdziesiętny w trzecim tysiącleciu p.n.e. Sumeryjski wynalazek systemu sześćdziesiętnego Sumerowie początkowo preferowali liczbę 60, ponieważ można ją było łatwo podzielić. Nie tylko było kilka reszt podczas pracy z liczbą 60 i jej wielokrotnościami, ale także reszty, które się pojawiły, nie miały powtarzających się miejsc dziesiętnych (np. 1/3 = 0,333…), czego Sumerowie nie mogli wówczas przetworzyć. Ziemia Sumeru została podbita w 2400 pne przez Akadyjczyków, a następnie przez Amorytów (znanych również jako Babilończycy) w 1800 pne. Każda kolejna władza rządząca również doceniała przyjazny dla użytkownika system sześćdziesiętny i włączała go do własnej matematyki. Tak więc idea dzielenia czasu na 60 jednostek przetrwała i rozprzestrzeniła się na wschód w Persji, Indiach i Chinach, a także na zachód w Egipcie, Kartaginie i Rzymie. System zgrabnie komplementował pracę chińskich astronomów polegającą na odkryciu 12 godzin astronomicznych gwiazd (odkrycie głównie teoretyczne, ponieważ większość ludzi żyła na słońcu). Działał również z imperialnymi strategiami wojskowymi, w szczególności z podziałem straży nocnej na kilka równych części. Egipcjanie trzymali trzy straże każdej nocy, Rzymianie mieli cztery. Tabliczka babilońska YBC 7289 przedstawiająca liczbę sześćdziesiętną 1;24,51,10 w przybliżeniu √2 (CC wg SA 2,5) Dzięki greckim i islamskim innowacjom w geometrii odkryto, że 360 to nie tylko długość czasu idealnej orbity Ziemi, ale także doskonały pomiar koła. W ten sposób system sześćdziesiętny zaczął umacniać swoje miejsce w historii, stając się niezbędnym elementem matematyki i nawigacji (ziemia została podzielona na stopnie długości i szerokości geograficznej). Wreszcie, wraz z wynalezieniem zegarka w XIV wieku, okrągła tarcza zegara została podzielona na zgrabne, sześćdziesiątkowe ćwiartki, które dawały każdej minucie 60 sekund. Górny obraz: Deriv; Kamienny posąg Gilgamesza (CC BY 2.0), mgławica NGC 1788 konstelacja Oriona (CC BY 4.0), Zodiak Dendery (CC BY 3.0) Autor: Kerry Sullivan Zasoby Fajny, Robert. „Czas utrzymywania: dlaczego 60 minut?” Nauka na żywo. Zakup, 19 kwietnia 2014 r. Sieć. http://www.livescience.com/44964-why-60-minut-w-godzinie.html. New York Times. „Sumeryscy wynalazcy 24-godzinnego dnia”. Tribune Digital - Sun Sentinel . Strażnik Słońca, 27 maja 1986 r. Sieć. http://articles.sun-sentinel.com/1986-05-27/news/8601310826_1_day-and-hour-sumerians-daylight.

: Data Publikacji.: 20-01-26