Nadmi

• Kraj:Polska
• : Język.:deutsch
• : Utworzony.: 06-10-15
• : Ostatnie Logowanie.: 31-01-26

×

: Kontakt.

: Imię.

: E-mail.

: Wiadomość.

Proszę zamienić znaczniki %d na własne liczby

: Dodaj.

Wiadomość nie może być pusta!

Wiadomość zostanie przetłumaczona po wysłaniu (jeżeli środki są wystarczające)

: Captcha. Kod Ochronny.

Załączniki:

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

Ilość dopuszczalnych plików: 5

JPEG, JPG, PNG, GIF, DOC, PDF, ZIP, RAR, TAR, HTML, SWF, TXT, XLS, DOCX, XLSX : lub : ODT : tylko formaty:.

: Maksymalny rozmiar pliku. 3MB.

: Wyślij Wiadomość.

Korzyści z owoców granatu.

: Opis.: Korzyści z owoców granatu.   Zapalenie nerek i wątroby. - 2 łyżeczki posiekanej skórki zalać 1 szklanką gorącej wody. - Gotować w wodzie przez 30 minut. - Przefiltruj, wyciśnij i doprowadź przegotowaną wodę do pierwotnej objętości. - Bierzemy 50 ml przed posiłkami, 2-3 razy dziennie. Anemia. - Bierzemy sok rozcieńczony wodą 1: 1. - 0,5 szklanki 3 razy dziennie przez 30 minut. przed posiłkami. - Pijemy w ciągu 2 miesięcy. - Zrób sobie przerwę na 1 miesiąc i powtórz. Zaburzenia jelit. - Dodaj 2 łyżeczki posiekanej skórki do 1 szklanki wody. - Gotować przez 15 minut, odstawić na 1 godzinę. - 1/3 szklanki przed posiłkami. Zapalenie skóry. - 1 łyżka. łyżka posiekanej skórki naparu 100 ml. woda. - Przefiltruj i weź 1-2 łyżeczki 3 razy dziennie przed posiłkami.

: Data Publikacji.: 31-01-26

Hiszpańscy inżynierowie wydobywają wodę pitną z powietrza. 2023.

: Opis.: Hiszpańscy inżynierowie wydobywają wodę pitną z powietrza. SEVILLE, Hiszpania, 4 sierpnia 2023 (Reuters) – Hiszpańska firma opracowała system pozyskiwania wody pitnej z powietrza, aby zaopatrywać suche regiony, w których ludzie są w rozpaczliwej potrzebie. „Celem jest pomoc ludziom” – powiedział Enrique Veiga, 82-letni inżynier, który wynalazł maszynę podczas ostrej suszy w południowej Hiszpanii w latach 90. „Celem jest dotarcie do miejsc takich jak obozy dla uchodźców, które nie mają wody pitnej”. Urządzenia wyprodukowane przez jego firmę, Aquaer, już dostarczają czystą, bezpieczną wodę społecznościom w Namibii i libańskiemu obozowi dla uchodźców. Maszyna może skraplać wilgoć z powietrza i wytwarzać do 3000 litrów wody dziennie, nawet w obszarach o minimalnej wilgotności, takich jak pustynia. Podczas gdy inne generatory wody oparte na podobnej technologii wymagają do skutecznego działania wysokiej wilgotności otoczenia i niskich temperatur, maszyny Veiga pracują w temperaturach do 40 stopni Celsjusza (104F) i mogą wytrzymać wilgotność od 10% do 15%.

: Data Publikacji.: 31-01-26

Władcy chrześcijańscy Lehii niedoceniani, zakłamywani, oczerniani, ukrywani oraz zabijani przez kościół rzymski i dwór niemiecki – (c.d.).

: Opis.:  Władcy chrześcijańscy Lehii niedoceniani, zakłamywani, oczerniani, ukrywani oraz zabijani przez kościół rzymski i dwór niemiecki – (c.d.). Średniowiecze XII. Władca 140 – książę senior Lehii Henryk III Prawy zwany Probus (1288-1290), (patrz „Chrześcijańscy Królowie Lehii …” s. 223-226) – (c.d.). Wnioski: 1/ urodził się około 1258 roku jako syn księcia wrocławskiego Henryka III Białego oraz Judyty księżniczki mazowieckiej. Ożenił się z Konstancją, księżniczką opolską lecz w 1286 roku odesłał ją do ojca i pojął za żonę Matyldę córkę margrabiego brandenburskiego Ottona V Długiego, 2/ jako władca najrozleglejszej i najbogatszej dzielnicy Śląska ze stolicą we Wrocławiu, sprytnie wykorzystywał swoją pozycję i wzywał na zjazdy pomniejszych, sąsiednich książąt, więził ich i wymuszał nadania terytorialne oraz hołd lenny. W ten sposób zhołdował takich książąt jak: - Henryk Legnicki, - Henryk Głogowski, - Przemysław Ścinawski, - Konrad Żagański, - Bolesław Opolski, - Przemysław Wielkopolski, na którym wymusił oddanie ziemi wieluńskiej. Opanował również Kalisz w 1284 roku, 3/ miał problem z kłótliwym i pazernym biskupem wrocławskim Tomaszem II, który w latach 1282-1287, domagał się nowych przywilejów i nadań, 4/ w 1284 roku biskup rzucił klątwę na księcia i interdykt na księstwo. Książę Henryk nie przestraszył się i w odwecie skonfiskował miasta biskupie; Nysę i Otmuchów. 5/ za zabranie 40 wsi z kasztelani otmuchowskiej, biskup ponownie rzucił na księcia klątwę oraz na księstwo interdykt, w odwecie książę ogłosił publicznie biskupa i jego sprzymierzeńców wrogami oraz wyłączył spod opieki książęcej. Jako wroga otoczył w Raciborzu i zmusił do uległości i odwołania klątwy. 6/ w 1288 roku objął władzę zwierzchnią w Krakowie jako książę senior, mieszczanie i rzemieślnicy wpuścili go do miasta, a kasztelan Sułko przekazał mu Wawel. 7/ w lutym 1289 roku doszło między książętami do bratobójczej bitwy o władzę Ariów-Sławian pod Siewierzem, pomiędzy hufcami Bolesława Płockiego, Władysława Łokietka księcia kujawskiego i księcia halickiego Lwa oraz hufcami śląskimi Henryka III Prawego, Bolka Opolskiego, Przemka Ściniawskiego i Henryka Głogowskiego. Wygrały hufce mazowiecko-kujawskie, zginął książę ścinawski Przemko, natomiast książę opolski Bolko dostał się do niewoli księcia Władysława Łokietka. Bolesław Płocki zrezygnował z dążeń o władzę w Krakowie, cedując dalsze działania na rzecz Władysława Łokietka, który następnie opanował Kraków przy pomocy biskupa Pawła oraz pokonał również hufce śląskie pod Skałą i Święcicami, 8/ latem 1289 roku książę senior Lehii Henryk III Prawy przybył pod Kraków z licznym wojskiem i przystąpił do oblężenia, a mieszczanie otworzyli mu bramy, podczas gdy książę Władysław Łokietek zdołał ujść niepostrzeżenie z miasta przy pomocy franciszkanów, 9/ popierał miasta oraz mieszczan i ich samorządową oraz kupiecką organizację, nadawał przywileje, a także lokował Wieliczkę, 10/ planował zjednoczenie Lehii i nałożenie korony królewskiej, dlatego zapisał w testamencie księstwo wrocławskie księciu Henrykowi Głogowskiemu, natomiast księstwo krakowskie Przemysłowi Wielkopolskiemu, który po jego śmierci miał zostać królem, 11/ w celu przywrócenia królestwa Lehii ze stolicą w Krakowie, wysłał poselstwo do papieża w Rzymie z dużą kwotą pieniędzy, z których niestety część została zdefraudowana po drodze, ku oburzeniu papieża, który nie omieszkał powiadomić księcia jednak nie udało się tego wyjaśnić i sprawa koronacji upadła, 12/ niebawem książę senior Lehii Henryk III Prawy został otruty i już na łożu śmierci kazał przywołać biskupa Tomasza II w celu pojednania, nadając mu przywileje. Umierając jako patriota, liczył jeszcze na pomoc Kościoła w przywróceniu Lehii królestwa i korony, 13/ zmarł w wieku 32 lat panując 2 lata. Komentarz autora: Powyżej skrótowo opisałem rozbitą Lehię na księstwa i ksiąstewka, według narzuconego perfidnego planu papieża Innocentego II z 1138 roku, zakamuflowanego sprytnie i kłamliwie nazwą „testamentu Krzywoustego”, który konfliktował książąt lehickich przez długie 182 lata (1138-1320), doprowadzając do wzajemnych zawiści, napaści, wymuszeń, rabunków, porwań i krwawych bitew, dodatkowo okraszanych przez papieży oraz hierarchów kościelnych rzucanymi swobodnie klątwami na książąt i interdyktów na księstwa. Takie właśnie spektakle w tym okresie, oglądały kuria papieska i dwór niemiecki, zacierając ręce, że skłóceni Ariowie-Sławianie-Lehici są zajęci sobą i nie stanowią dla nich zagrożenia. Ale w tym okresie również samozadowoleni papież i władcy niemieccy, zorganizowali dwie kolejne zbrodnicze krucjaty zbrojne (król Konrad III w 1146 roku i cesarz Fryderyk I Barbarossa w 1157 roku), zakładając, że szybko dobiją i zhołdują książęcą Lehię, ale się srodze zawiedli i ponieśli sromotne klęski z rąk genialnego księcia Bolesława V Kędzierzawego (patrz ditto s. 195-200 i post 205). Tak więc, kolejny książę senior Henryk III Prawy zwany Probus podjął próbę z papieżem przywrócenia Królestwa Lehii, ale zniweczono ją, okradając i mordując go z całą bezwzględnością. (c.d.n.). JB 

: Data Publikacji.: 31-01-26

Herby opisane w księdze II kroniki Kagnimira z XI wieku.

: Opis.: Herby opisane w księdze II kroniki Kagnimira z XI wieku. II. Starożytność III. Średniowiecze Księga II Kagnimira jest bardzo ważnym i cennym źródłem opisującym 47 starożytnych i średniowiecznych herbów lehickich, których używało rycerstwo Królestwa Lehii, jako pierwsze w Europie, także przed naszą erą. Wymienione są w niej imiona wielu rycerzy różnych herbów, którzy pełnili funkcję pierwszych 12 wojewodów przez 35 lat przed elekcją króla Kraka (659-694) i drugich 12 wojewodów przez 20 lat po śmierci królowej Wandy (740-760) (patrz post 251). To Kagnimir i w mniejszym stopniu Zolawa, umożliwili swoimi opisami w kronikach, stworzenie ich pełnych list. Również Kagnimir podał tutaj imię króla Leszka – Kolbimira (780-800), jako zwycięzcę zawodów konnych o koronę, po ujawnieniu oszustwa (herb Gryff). Księga II zawiera także wiele szczegółów odnośnie do; obyczajów, wojen oraz imion i panowania starożytnych królów Lehii oraz do nowego podziału terytorialnego między 21 synów-książąt króla Leha IX, a także zbrodni króla Popiela II, który otruł 20 swoich stryjów-książąt (herb Gryff). Podał, iż „był także Mąż jeden z Imienia Nakorz-Warnisz, Którego ja widział różnym językami Xięgi pisane, Polskich przeszłych wieków Historyi, których z trudnością y ciężko było zrozumieć …” (herb Zadhora). Podkreślił, że „tak między Wandalami, iako y Longobardy naywięcey tego Herbu y po dziś Dzień, znayduie się Domów” (herb Wąż). Z kolei w (herbie Drożyna) Kagnimir opisał jak król Krok I , odbudował upadły stary Carodom i pobudował Kraków od swego imienia, a także zabójstwo króla Kroka II przez młodszego brata Leha i jego wspólnika Lhubmira, ujawnione przez myśliwego Nieciesława i skazanie zabójców na wygnanie z królestwa. Natomiast w (herbie Popiel albo Sulima), Kagnimir występuje jako autor tej Księgi II. Nie sposób tutaj przedstawić opisy wszystkich herbów ze względu na rozbudowaną treść niektórych z nich, ale poniżej chciałem pokazać (oprócz omówionych wyżej), krótsze opisy wybranych herbów, na przykład: Kroy lub Trzosło Rycerz, Który był Jeden ztych Sarmatów: Którym, iako Herodotus w Xięgach IV. swoiey wyraża Historyi: mięszkaiącym nad Źródłem Rzeki Dniestru, Jowisz, to iest: Jawan, nadawszy, nosić kazał, Trzy do orania Roli, służące Kroie, w Polu Czerwonym. Nad którymi na Hełmie Rycerskim w Koronie, Pawie Pióra widzieć się daie. Lewkon Rycerz Polski, Jeden ztych, którzy od dawnego bardzo czasu, nad Wisłą mięszkaiąc (iako Pliniusz w Xięgach IV. w Rozdziale XII. świadczy) nazywali się Basilidae-Sarmathae, y od Wielkiego Herkulesa Lwa nosić na Tarczach, zwyczay byli wzięli. O czym Pomponiusz Mela, w Xiędze II, y Strabo, w Xięgach VII, wyrażaią. Jest tedy Lew, na zadnich stoiący nogach, z zadartym w górę ogonem, wywieszony maiąc z pyska Język. Kitha Rycerz z Starodawnych pochodzący Wenetów, albo Henetów. Który Ręki zbroyney, trzymaiący w Polu czerwonym Czub Czarny. Nad Koroną toż samo; zażywał. O tych Henetach, Pliniusz pisze: Że oni byli Sarmathae, ad Visthulam mięszkaiący. I że Cristarum usum, y Homerus w swoich Illiadach, iako był starożytny, przez Wenetów, Którzy Jednymiż są co y Henetowie wymyślony, przyznawa. Kościesz Rycerz. Tego był Herbu nieiaki Imieniem Strzegon, Mąż waleczny, Jeden z Sarmathów-Arymaspów, Którym Wielki Herkules mięszkaiącym nad Bisulą czyli Wisulą to iest Visthulą Rzeką, nadał był Belt za Herb. To iest Strzałę rozdartą, w polu czerwonym: a na niey Jelcami białymi Krzyż niby uczyniony. Na Hełmie Trzy Pióra Strusie. Świadczą o tym Herodot w Xięgach IV, y Ammianus Marcellus, w Xiędze XXII, Tego Herbu między XII. Wtórymi Woiewodami był Mąż Imieniem Ciołek Rycerz Polski. Jeden ztych Potomek, którym Wielki Lech, Król Polski (Orła sobie do używania sam obrawszy) za Dzielne Woienne, nadał akcyie. Wszyscy albowiem świadczą to zgodnie Authorowie, że pomieniony Bohatyr Ciołka zażywał, w przód niż utwierdziwszy się, w tym tu Kraiu na Państwie, począł używać, za znak woienny Orła*; któren Królewskiey Dostoyności iest u wszystkich Hieroglifikiem Narodów. * dopisek na marginesie “dla tego iż pochodził z linii Herkulesa z Nyii Żony na świat wydany po zabiciu Byka Erymańskiego” Kozioł Rycerz, Jeden z XII. Pierwszych Woiewodów. Który był Potomkiem Pan, Syna Elize, to iest Helisse, Króla Sarmathów. O czym Herodoth, w Xięgach II. świadczy: Że pomieniony Pan, między Bogami Narodu, był naystarożytnieyszy. A Pliniusz w Xiędze III. Rozdziału I. wyraża: Że tenże sam Pan in Lyssa Europae habitavit. E Lyssi porro, Tacito, inter Venedos, qui Littore (a według Pliniusza Sentymentu, in Cotys Visthulae) Succinum legunt. Był tedy Jego Herb Kozioł biały, w Polu Czerwonym, a na Hełmie w Koronie Puł Kozła. Łagoda Herb. Jest Szczyt albo Tarcz, maiąca Dwa Pola, z Wierzcho Czerwone, a Spodem białe. Nad Hełmem w Koronie, Trzy Strusie Pióra. Tego Herbu był Jeden Waleczny Mąż między XII. Pierwszymi Woiewodami nazwany Zametha. Który Sarmato-Slavonom y Balo-Amazohom czyli Amaxobom, wolno Panował: y pewnym dał wodom Imię nazwanym Ozyrhy. Jakoż musi to bydź rzecz starożytna w Polskim Królestwie. Kiedy y Ptolomaeusz, nad Źródłami Rzeki Wisły, Lagidunum, wspomina Panuiącego. Co w Sarmathów starych Języku tłumaczy się Łagodny, lub Przyiemny. Larysh inaczej Laryssha Starodawny Polski iest Herb: Który ma Dwa w Polu białym Lemięsze. A na Trzy z Korony wychodzą Strusie Pióra. Tego Herbu był Jeden między XII. Pierwszemi Woiewodami, nazwany Grambin. Októrey dawności w Polszcze Familij, kładę świadectwo Ptolomaeusza. Który w Xiędze III. tak wyraża: Ad Fontes Strumień-Pelasgorum; qui ea lingua usi sunt quae nune in Placia, et ut Scytace logunt. Placia autem (inquit Plinius Libro IV, Capite XII) Sarmatharum idem, quod Larissha. Ztąd tedy znać, że ta w Narodach Sarmacyi, dawna bydź musiało Familia. Lewart Herb, inaczey Walny także Lampart, maiący Denominacyę. Jest Lampart, w Błękitnym Polu Czarnocentkowaty, na przednich stoiący nogach, z Królewską na Głowie Koroną. Na Hełmie Rycerskim w Koronie takowyż. Tego Herbu, między powtórnymi XII. Woiewodami, był Mąż Imieniem Walny. Jeden z Potomków Lewartha Króla niegdyś Slawoniey, albo raczey Sarmathów. I iest to coś do podobieństwa, Ponieważ Tacyt w Xięgach o zwyczaiach Wandalów, starych pisze: Vandali Pelles gerunt et maculis spergunt semiliter quo extoniar gignie Oceanus. Nałęcz Zawoy w Okrąg złożony, Krzyż niby koniami wyrażaiący. Nad Hełmem Rycerskim w Koronie, Dwa Jelenia Rogi w okrąg złożone. Między nimi środkiem Trzy Pióra Strusie: a Strzała na dół z lewey strony przez Pióra wychodzi. Tego Herbu Rycerz nazwany Domczelay, Jeden z Potomków Nałęczy, Pierwszych komputu Woiewodami, był między Dwunastu Woiewodami, którzy powtórnie Polszcze, po zeszłey Walecznego Kraka Familiey Panowali. Odrowąs Herb iest: Strzały połowa białey na Tharczy, w Krwawym Polu. U którey z oddartymi wiszą Nozdrzami Wąsy zakręcone. Nad Hełmem w Koronie Pawie Pióra, między któremi, taż sama po boku leżąca Strzała. Tego Herbu był Rycerz Chaborz*, Jeden z między XII. Powtórnych Woiewodów, Potomek Odrowonsa sławnego wielce Rycerza. Któren tu w te Kraie z Lechem Wielkim był przyszedł. Którego Potomek nazwany z Imienia Zadzim między XII. Pierwszemi znaydował się także Woiewodami, Tego zaś Zadzima, Ociec był Choromatah. * dopisek na marginesie “Syn Ludomira Wnuk Szesława Prawnuk Szhulbora” Slepowron Herb, takim iest ułożeniem: W Polu Fiolethowym, abardziey na Tharczy Kruk Pierścień w Pysku trzymaiący stoi zpodniesionymi niby do lotu Skrzydłami. W Koronie nad Hełmem podobnymże wyrażony sposobem. Podkowa z Krzyżem, późniey iuż za Chrześcian przydana, za Dzielność Kawalerską odważnemu Jednemu Rycerzowi Imieniem Moskorz. Tego Herbu zażywał Rambierz Potomek Króka, albo Kruka, Rycerza, Jednego z XII. Pierwszych Woiewodów z Potomności Insuły Kruków, Rodzay swoy prowadzący. A że zwyczay był Starożytny, z Orłem po iedney, a z Krukiem po Drugiey, malować stronie Jowisza, Jak o tym Strabo w Xiędze VIII. swoiey wspomina Geografiey: Więc supponować można; Że Jako tenże Jowisz, to iest Jawan, rozrodził Sarmathów, według Pliniusza Xiąg VII, Rozdziału 57. Świadectwa: tak od któregoś z Synów Jego, ta Starożytna wzięła swóy początek Familia. To zdanie y Strabo, wXiędze IV. utwierdza pisząc wyraźnie: Że była Corvorum Insula, ad Oceanum Septemtrionalem, in Regione Bardorum, qui Suvino ab undant. Ci zaś byli Sarmaci, od Króla Bardha, maiąc sobie daną Denominacyę. Trąmby Herb iest takowy: Trąmby Trzy czarne Łowcze w białym Polu spoione Munsztakami ztaką Alekomodacyą, że się zda iakoby o Jednym były Munsztaku. Na Hełmie Rycerskim Pięć Piór Strusich. Tego Herbu był, Jeden, między Dwunastu Wtóremi Woiewodami Imieniem Sulgesth, Potomek Trąmby Rycerza. Bróg Herb, Stary Polski tym wyrażony sposobem: Jest Bróg żółty w Polu czerwonym. Brożyny białe maiący. Zaś w Hełmie na Koronie Pawie Pióra, z takimże samym Brogiem. Tego Herbu zażywał, sławny dla osobliwszey siły Brogh Rycerz, za Panowania* Z Którym to Wodzem miał Honor, a osobliwsze na Jedney, gdzie z podziwieniem wielu, woysko Nieprzyiacielskie Brogiem rozgromił. Dla czego też nabył Brogh nazwiska.**, Był Mąż Imieniem Leszczyc Jeden z Potomków Brogha, od którego rozkrzewiona iest za czasem w Polskim Królestwie, liczna Leszczyców Familia. Która y dotąd ieszcze trwa, zozdobą Oyczyzny. * przekreślone “Wielkiego Lecha.” ** tekst skreślony “Za Panowania zaś Powtórnych XII. Woiewodów” (Patrz tekst Księgi II w „Starożytni Królowie Lehii. Kolejne Dowody” s. 91-124). JB

: Data Publikacji.: 29-01-26