Istnieje ciekawa mapa znana jako mapa Mercator z 1569 roku. Mapa ta przedstawia biegun północny jako czarną skałę otoczoną czterema wyspami i czterema wypływającymi z niej rzekami. Mercator opisał ją jako szeroką na 33 mile, a także magnetyczną i otoczoną „wciągającym morzem” lub wirem. Magnetyczna góra pojawia się również w opowieści przygodowej z 1190 roku zatytułowanej Herzog Ernst, gdzie Ernst wypływa do Ziemi Świętej i zostaje zepchnięty z kursu przez burzę do krainy małych ludzi i gigantów, gdzie jego statek jest blokowany przez zakrzepłe morze, które otacza Góra Magnetyczna. Podobnie w opowieści z Czech, Stilfríd i Bruncvík, książę płynął ze swoimi ludźmi przez trzy miesiące, „kiedy gwałtowna burza rzuciła ich statek w stronę Góry Magnetycznej. Gdy się zbliżyli, pociągnęła ich - jak to było w jej charakterze - na pobliską wyspę, zwaną Zelator, czyli 'Wyspa Błogosławionych'”. W XII-wiecznej podróży św. wyjaśnia, ze jest to „w rzeczywistości mitycznym obrazem kry lodowej”. Relacje o innych magnetycznych górach lub skałach pojawiają się w Egipcie, Indiach i Chinach.
Co ciekawe, zarówno Mercator, jak i elżbietański mag, dr John Dee, pisali obszernie o wielu niejasnych tekstach, z których jeden nazywał się Gestae Arthuri i który podobno opowiadał o tym, jak król Artur i jego ludzie „podbili Wyspy Północne i uczynili ich poddanymi." Po zimie 530 ne Artur i jego ludzie przepłynęli morze na Islandię, ale cztery statki ostrzegły go przed „morzami wciągającymi” i Artur nie wyruszył w drogę aż do następnego roku, kiedy wysłał na północ dwanaście statków, z których „pięć zostało zepchnięte na skały podczas burzy, a reszta przedostała się między wysokimi skałami”.
https://www.amberofthesea.uk/
Obraz:AIVAZOVSKY Ivan