Południowe Chile, Cieśnina Magellana i Ziemia Ognista na mapie Urbano Monte w 1587 roku. MIEJSCE GIGANTÓW.
A tak opisano: "Pewnego dnia, kiedy najmniej się tego spodziewaliśmy, pojawił się przed nami mężczyzna gigantycznej postury. Był na plaży prawie nagi, śpiewając i tańcząc jednocześnie i rzucając piasek na głowę. Dowódca wysłał jednego z marynarzy na brzeg z rozkazem dokonania tych samych demonstracji na znak przyjaźni i pokoju: co było tak dobrze rozumiane, że olbrzym spokojnie pozwolił się zaprowadzić na małą wyspę, na którą wszedł dowódca. Byłem tam też z kilkoma innymi. Widząc nas, wyraził wiele podziwu i podnosząc wysoko palec, bez wątpienia chciał zaznaczyć, że myślał, że zstąpiliśmy z nieba. Ten mężczyzna był tak wysoki, że głowami ledwo sięgaliśmy mu do pasa. Był dobrze zbudowany, z szeroką twarzą zabarwioną na czerwono, z podkrążonymi żółtymi oczami, i z dwoma plamami w kształcie serca na policzkach. Jego włosy, które były rzadkie, wydawały się rozjaśnione odrobiną pudru. Jego suknia, a raczej peleryna, była uszyta ze skór zszytych ze sobą, ze zwierzęcia, które obfituje w kraju, jak mieliśmy okazję później się przekonać. To zwierzę ma głowę i uszy muła, ciało wielbłąda, nogi jelenia i ogon konia, którego rżenie naśladuje. Ten człowiek miał też rodzaj obuwia wykonanego z tej samej skóry. W lewej ręce trzymał krótki, masywny łuk, którego sznurek, nieco grubszy niż lutnia, został wykonany z jelit tego samego zwierzęcia; a z drugiej strony krótkie strzały trzcinowe, których jeden koniec miał pióra, takie jak te, których używamy, a na drugim zamiast żelaza czubek krzemienia, cieniowany na czarno i biało."