Śmierć i głód w Irlandii.
Irlandzka rodzina spożywająca posiłek złożony z ziemniaków i mleka, 1917.
„Irlandzki” ziemniak nie pochodzi z Irlandii, ale z Ameryki Południowej (szczególnie z Peru i Boliwii), gdzie rdzenni mieszkańcy uprawiają go od tysięcy lat. Po tym, jak hiszpańscy konkwistadorzy najechali ten region w XVI wieku, sprowadzili ziemniaki do Europy, gdzie ostatecznie stały się popularną uprawą żywności w XIX wieku.
W latach 40. XIX wieku zaraza ziemniaczana zaczęła zarażać wszystkim ziemniakom w całej Europie. Szczególnie mocno ucierpieli Irlandczycy, ponieważ żywili się prawie wyłącznie ziemniakami. Byli to przeważnie dzierżawcy, którym przydzielono niewielką działkę ziemi w zamian za pracę na gruntach ich właścicieli. Ziemniaki były łatwe w uprawie na małym obszarze i były tanie, sycące i mniej podatne na psucie się, więc stały się idealnym źródłem pożywienia dla ubogich.
W szczytowym okresie irlandzkiego głodu w 1847 roku brytyjscy właściciele ziemscy kontynuowali eksport żywności z Irlandii do Anglii i Szkocji, co tylko pogorszyło sytuację. Anglia odmówiła wprowadzenia jakiegokolwiek zakazu eksportu. Około 1 milion Irlandczyków zmarło z głodu.
W tym samym roku ludowi Choctaw udało się zebrać 170 dolarów (obecnie warte 4800 dolarów), aby wysłać je do Irlandii na pomoc w przypadku głodu. Zaledwie 16 lat wcześniej Choctaw zostali usunięci ze swoich ziem i zmuszeni do chodzenia „Szlakiem łez”, w którym aż 4000 mężczyzn, kobiet i dzieci zmarło z powodu głodu, chorób i narażenia.
Imperium Osmańskie wysłało również statki zaopatrzone w żywność, ale zostały odrzucone przez Brytyjczyków. Musieli potajemnie przetransportować swoje zapasy do małego miasteczka, 70 mil na północ od Dublina, aby nakarmić głodujących Irlandczyków. Sułtan Abdulmejid I również zaproponował, że przekaże 10 000 funtów brytyjskich (obecnie warte 1,3 miliona dolarów), ale królowa Wiktoria odmówiła przyjęcia, ponieważ przekazała już 2000 funtów brytyjskich i nie chciała stracić twarzy. Sułtan niechętnie obniżył swoją ofertę do 1000 funtów brytyjskich.