Mroczna przeszłość anonimowego dawstwa nasienia.
Stosowanie technologii wspomaganego rozrodu (ART) jest dziś tak powszechne, że łatwo zapomnieć, jak szybko zmieniły się postawy społeczne. The Atlantic opublikował niedawno artykuł o początkach technologii sztucznego rozrodu pod tytułem „Pierwsza sztuczna inseminacja była etycznym koszmarem: XIX-wieczna procedura obejmowała kłamstwa, zobowiązanie do zachowania tajemnicy i nasienie od niespodziewanego dawcy”.
Wynika z tego, że współczesna ART jest o wiele bardziej etyczna niż w dawnych, złych czasach. Czy to prawda — czy po prostu została odkurzona i pokryta świeżą warstwą farby?
Pierwsza ciąża po sztucznej inseminacji najwyraźniej miała miejsce w Anglii w 1790 roku. Wybitny chirurg John Hunter użył nasienia „linen draper” do zapłodnienia swojej żony.
Lekarka we Francji twierdziła, że w połowie XIX wieku zaszła w osiem udanych ciąż. Amerykańska lekarka Marion Sims próbowała tego kilka razy w latach 60. XIX wieku z jedną ciążą (która poroniła). Musiała porzucić swoje eksperymenty po publicznym oburzeniu.
Wszystkie te procedury dotyczyły nasienia męża. Pierwsza udana ciąża po sztucznym zapłodnieniu przez dawcę była tematem artykułu w The Atlantic. Miało to miejsce w 1884 roku w Filadelfii, ale zostało zgłoszone dopiero 25 lat później.
Pacjentka była mężatką, która nie mogła zajść w ciążę. Po dokładnym zbadaniu jej, lekarz William Pancoast zdał sobie sprawę, że problem prawdopodobnie leży po stronie męża. Okazało się, że stał się bezpłodny po ataku rzeżączki, który miał miejsce przed ślubem.
Bez zgody ani męża, ani żony, lekarz znieczulił żonę i zapłodnił ją spermą najprzystojniejszego z grupy studentów medycyny, którzy zobowiązali się do zachowania tajemnicy. Pancoast w końcu powiedział mężowi, który, o dziwo, był zachwycony rezultatem. Kobieta nigdy nie dowiedziała się, jak zaszła w ciążę.
Żaden raport o tym medycznym punkcie orientacyjnym nie został sporządzony do 1909 roku.
Głównym celem wkładu dr Harda do czasopisma było przedstawienie sztucznego zapłodnienia jako dobrodziejstwa eugenicznego, „procedury podnoszącej rasę”, która generowałaby dzieci o „cudownych zdolnościach umysłowych” zamiast „półrozgarniętych, skłaniających się ku złym chorobom ”odrzuconego potomstwa.”. Sztuczne zapłodnienie starannie dobranym nasieniem rozwiąże problem”.
Jego zdaniem osobista relacja z biologicznym ojcem nie miała żadnego znaczenia dla potomstwa a matka jest całkowitym budowniczym dziecka”.
A więc masz : cała ideologia wspomaganego rozrodu w jednej ze swoich najwcześniejszych obron — nieistotność instytucji małżeństwa, eugenika, nieistotność ojca, wiara w technologię i zaufanie do uczciwości zawodu lekarza.
Bardzo często sami lekarze byli ojcami zapłodnionych sztucznie dzieci.
Czy naprawdę coś się zmieniło od 1884 roku? ART coraz bardziej oddala się od małżeństwa. Samotne kobiety i lesbijki szukają dawców, którzy obdarzą ich potomstwem wspaniałymi eugenicznymi darami. Wiele dzieci staje się „genetycznymi sierotami”, które nigdy nie poznają swoich ojców. Nie mówiąc już o tysiącach ludzi, którzy cierpią z powodu zerwania więzi pokrewieństwa. Dawstwo nasienia zawsze było i zawsze będzie koszmarem etycznym.
Pierwszy znaczący artykuł o sztucznej inseminacji przez dawcę został opublikowany w British Medical Journal w 1945 roku. Autorzy, urodzony w Austrii Bertold Wiesner i jego żona Mary Barton oraz koleżanka, opisali swoje doświadczenia w londyńskiej klinice leczenia niepłodności jako pozytywne rozwiązanie dla niepłodności męskiej. Ale wiele lat później okazało się, że sam Wiesner (lekarz) był ojcem około dwóch trzecich dzieci urodzonych w klinice – prawdopodobnie około 600.
 Nikt nie wie, ile, ponieważ jego żona zniszczyła większość zapisów.
Zapłodnienie dawcy może zrujnować życie dzieci, ale to nie jedyne zło. To także psuje charakter dawców.
https://mercatornet.com/the-dark-past-of-anonymous.../20125/