Bardzo interesujace pomimo ,ze na ten temat napisano juz wiele, znajdziecie tutaj rzeczy o ktorych mało wiadomo.
 Największy obelisk znany w Egipcie. Jego długość to 41,8 m! Obelisk asuański nie ma inskrypcji, więc nie można go datować. Jednak ze względu na swoje gigantyczne rozmiary obelisk datowany jest na czasy Starego Państwa, tj. do epoki Wielkich Piramid. Obelisk znajduje się na powierzchni i leży pod niewielkim kątem, zgodnie z kierunkiem warstw masywu granitowego. Na całym obwodzie monolit otoczony jest wąskim rowem o szerokości poniżej 1 m, który jest zgodny z konturem obelisku. Okazuje się więc, że obelisk jest wyrzeźbiony w skale, a prace prowadzono z góry, a nie z boków. Boki obelisku i otaczające go okopy noszą ślady dużego, zaokrąglonego instrumentu. Szerokość toru wynosi 27 cm. Włoski badacz A. Preti pod koniec lat 80. ubiegłego wieku zasugerował, że ślady pozostawił obrotowy nóż, którym starożytni Egipcjanie wyrzeźbili monolit w skale. Skąd starożytni mieli takie narzędzie? Jednak podobnych śladów można znaleźć w obfitości na poziomych powierzchniach wokół obelisku. I bardziej przypominają ślady gigantycznego dłuta. Ale czy można sobie wyobrazić dłuto o krawędzi roboczej 30 cm, tnące granit jak plastelinę? Na samym monolicie zresztą liczne ślady nacięć i tradycyjnej techniki rozłupywania klinami. Zostały one jednak wyraźnie pozostawione w późniejszych czasach i próby te nie spowodowały znaczących uszkodzeń monolitu. Nie dało się go rozłupać.
Uważa się, że obelisk asuański pozostał niedokończony, ponieważ podczas prac popełniono błąd i monolit pękł. Rzeczywiście, górną część obelisku przecina podłużne pęknięcie, które naruszyło jego integralność. Ale przyczyny takiego rozłamu niekoniecznie leżą w błędnych obliczeniach budowniczych. Może to być na przykład wynik trzęsienia ziemi. Nie należy winić starożytnych inżynierów, którzy byli w stanie wykonać taką ilość pracy, o głupotę lub zaniedbanie, zwłaszcza że sposób rozwiązania tego technicznego problemu nie jest dla nas jasny.
Literatura podaje różne liczby dotyczące masy monolitu asuańskiego, ale średnio wahają się one w okolicach 1200 ton. To najcięższy sztuczny monolit na świecie! Chociaż obelisk pozostał nierozłączny ze skałą, jego planowane wymiary są dobrze znane. Wysokość powinna wynosić 41,8 m, obelisk ma przekrój kwadratowy o bokach 4,2 m na 4,2 m. Jego boki rozciągają się równolegle na całej długości, tylko w górnej części zwęża się i tworzy szczyt. O średniej gęstości granitu na poziomie 2600 kg na metr sześcienny. łatwo obliczyć wagę pomnika.
A starożytni inżynierowie zamierzali gdzieś przenieść taki monolit, a potem go zainstalować.
A to nie koniec zagadek związanych z obeliskiem asuańskim. Kilkanaście metrów od obelisku znajdują się dwie pionowe studnie lub szyby, wydrążone pionowo w korpusie granitowej skały. Ich głębokość wynosi około 3-4 m, średnica około 80 cm, dziury w kształcie są czymś pomiędzy okręgiem a kwadratem. Inspektorzy starożytności pracujący w Asuanie wyjaśnili, że Egipcjanie żłobili te studnie, aby ustalić kierunek pęknięć w górotworze. Może to wyjaśnienie jest poprawne, ale na terenie kamieniołomów nie ma dwóch takich studni. Pozostaje jednak pytanie, jakie narzędzie zostało w tym użyte? Faktem jest, że ściany studni mają gładką, jednolitą powierzchnię bez śladów odprysków, ma się wrażenie, że skała została po prostu wyjęta za pomocą instalacji podobnej do tej co jest używane do wiercenia studni. Tylko tutaj mówimy o granicie.
Próbki starożytnej egipskiej architektury granitowej, które do nas dotarły, wykazują nie tylko najwyższy poziom technologii obróbki i budowy, ale również wymagają od starożytnych wystarczająco doskonałej wiedzy z zakresu nauk przyrodniczych. Samo zjawisko powstawania takiego kompleksu kulturowego jak piramidy, z uporządkowanym systemem pisma hieroglificznego, rozwiniętym kalendarzem, z rozwiniętą technologią konstrukcji monumentalnej, budzi prawdziwe zdumienie.
 Andrey Zukov, Kandydat Nauk Historycznych







Очень интересно, хотя об этом много написано, здесь вы найдете то, о чем мало что известно.
 Самый большой известный обелиск в Египте. Его длина 41,8 м! На обелиске Асуана нет надписей, поэтому датировать его невозможно. Однако из-за своих гигантских размеров обелиск восходит к временам Древнего Царства, то есть к эпохе Великих пирамид. Обелиск находится на поверхности и лежит под небольшим углом к гранитным пластам. Монолит по всему периметру окружен узкой канавой шириной менее 1 м, которая повторяет очертания обелиска. Получается, что обелиск высечен в скале, и работа велась сверху, а не с боков. По бокам обелиска и окружающих его траншей сохранились следы большого круглого орудия. Ширина дорожки 27 см. Итальянский исследователь А. Прети в конце 1980-х предположил, что следы были оставлены вращающимся ножом, которым древние египтяне высекали монолит в скале. Откуда у древних был такой инструмент? Однако подобные следы в изобилии можно найти на горизонтальных поверхностях вокруг обелиска. И они больше похожи на следы гигантского долота. Но можно ли представить себе стамеску с рабочей кромкой 30 см, режущую гранит, как пластилин? На самом монолите многочисленные следы надрезов и традиционной техники колки клиньями. Однако в более позднее время они явно были оставлены позади, и эти попытки не причинили значительного ущерба монолиту. Разбить его было невозможно.
Считается, что Асуанский обелиск так и остался незавершенным, поскольку во время работ была допущена ошибка и монолит сломался. Действительно, вершина обелиска прорезана продольной трещиной, нарушившей его целостность. Но причины такого раскола не обязательно кроются в просчете строителей. Например, это могло быть результатом землетрясения. Не стоит винить древних инженеров, сумевших проделать такой объем работы, в глупости или халатности, тем более что путь решения этой технической проблемы нам не ясен.
В литературе приводятся разные цифры массы монолита Асуана, но в среднем они составляют около 1200 тонн. Это самый тяжелый искусственный монолит в мире! Хотя обелиск остался неотделим от скалы, его запланированные размеры хорошо известны. Высота должна быть 41,8 м, обелиск имеет квадратное сечение со сторонами 4,2 м на 4,2 м. Его стороны проходят по всей длине, только в верхней части он сужается и образует пик. При средней плотности гранита 2600 кг на кубометр. легко рассчитать вес памятника.
И древние инженеры намеревались куда-то перенести такой монолит, а потом установить.
И на этом загадки, связанные с Асуанским обелиском, не заканчиваются. Примерно в дюжине метров от обелиска есть два вертикальных колодца или шахты, вертикально выдолбленные в теле гранитной скалы. Их глубина около 3-4 м, диаметр около 80 см. Фигурные отверстия - это что-то среднее между кругом и квадратом. Инспекторы древности, работающие в Асуане, объяснили, что египтяне вырезали эти колодцы, чтобы определить направление трещин в горном массиве. Может быть, это объяснение и верно, но двух таких колодцев в карьерах нет. Однако остается вопрос, какой инструмент при этом использовался? Дело в том, что стенки колодцев имеют гладкую однородную поверхность без следов брызг, создается впечатление, что породу просто вынули с помощью установки, аналогичной той, что используется для бурения скважины. Только здесь речь идет о граните.
Дошедшие до нас образцы древнеегипетской гранитной архитектуры демонстрируют не только высочайший уровень обработки и технологии строительства, но и требуют от древних достаточно отличных знаний естествознания. Поистине поражает сам феномен возникновения такого культурного комплекса, как пирамиды, с упорядоченной системой иероглифического письма, развитым календарем, с развитой технологией монументального строительства.
 Андрей Зуков, кандидат исторических наук







Sehr interessant, obwohl viel darüber geschrieben wurde, finden Sie hier Dinge, über die wenig bekannt ist.
 Der größte bekannte Obelisk in Ägypten. Seine Länge beträgt 41,8 m! Der Obelisk von Assuan hat keine Inschriften und kann daher nicht datiert werden. Aufgrund seiner gigantischen Größe stammt der Obelisk jedoch aus der Zeit des Alten Reiches, also aus der Zeit der Großen Pyramiden. Der Obelisk steht an der Oberfläche und liegt leicht schräg in Richtung der Granitschichten. Der gesamte Umfang des Monolithen ist von einem schmalen Graben von weniger als 1 m Breite umgeben, der dem Umriss des Obelisken folgt. Es stellt sich also heraus, dass der Obelisk in den Fels gehauen ist und die Arbeit von oben und nicht von den Seiten ausgeführt wurde. Die Seiten des Obelisken und die umgebenden Gräben tragen die Spuren eines großen, abgerundeten Instruments. Die Spurbreite beträgt 27 cm. Der italienische Forscher A. Preti vermutete Ende der 1980er Jahre, dass die Spuren von dem rotierenden Messer hinterlassen wurden, mit dem die alten Ägypter einen Monolithen in den Fels ritzten. Woher haben die Alten ein solches Werkzeug? Auf den horizontalen Flächen um den Obelisken sind jedoch ähnliche Spuren in Hülle und Fülle zu finden. Und sie sind eher Spuren eines riesigen Meißels. Aber kann man sich einen Meißel mit einer Arbeitsschneide von 30 cm vorstellen, der Granit wie Plastilin schneidet? Am Monolith selbst finden sich zahlreiche Schnittspuren und die traditionelle Technik des Spaltens mit Keilen. Sie wurden jedoch in späterer Zeit eindeutig zurückgelassen, und diese Versuche verursachten keine nennenswerten Schäden am Monolithen. Es war unmöglich, es aufzuteilen.
Es wird angenommen, dass der Obelisk von Assuan unvollendet geblieben ist, weil bei der Arbeit ein Fehler gemacht wurde und der Monolith zerbrach. Tatsächlich ist die Oberseite des Obelisken von einem Längsriss geschnitten, der seine Integrität verletzt hat. Die Gründe für eine solche Spaltung liegen aber nicht unbedingt in der Fehleinschätzung der Bauherren. Dies kann beispielsweise die Folge eines Erdbebens sein. Alte Ingenieure, die so viel Arbeit leisten konnten, sollten nicht für Dummheit oder Nachlässigkeit verantwortlich gemacht werden, zumal uns der Weg zur Lösung dieses technischen Problems nicht klar ist.
Die Literatur gibt unterschiedliche Zahlen für die Masse des Assuan-Monolithen an, im Durchschnitt liegen sie jedoch bei etwa 1.200 Tonnen. Dies ist der schwerste künstliche Monolith der Welt! Obwohl der Obelisk vom Felsen untrennbar geblieben ist, sind seine geplanten Dimensionen bekannt. Die Höhe soll 41,8 m betragen, der Obelisk hat einen quadratischen Querschnitt mit Seiten 4,2 m mal 4,2 m, seine Seiten erstrecken sich über die gesamte Länge, nur im oberen Teil verjüngt er sich und bildet eine Spitze. Mit einer durchschnittlichen Granitdichte von 2600 kg pro Kubikmeter. leicht das Gewicht des Denkmals zu berechnen.
Und die alten Ingenieure wollten einen solchen Monolithen irgendwo hinbringen und dann installieren.
Und dies ist noch nicht das Ende der Rätsel im Zusammenhang mit dem Assuan-Obelisken. Etwa ein Dutzend Meter vom Obelisken entfernt befinden sich zwei vertikale Brunnen oder Schächte, die vertikal in den Körper des Granitfelsens eingelassen sind. Ihre Tiefe beträgt ca. 3-4 m, der Durchmesser ca. 80 cm. Die geformten Löcher liegen etwas zwischen Kreis und Quadrat. In Assuan arbeitende Antiquitäteninspektoren erklärten, dass die Ägypter diese Brunnen gegraben haben, um die Richtung der Brüche in der Felsmasse zu bestimmen. Vielleicht ist diese Erklärung richtig, aber zwei solcher Brunnen gibt es in den Steinbrüchen nicht. Es bleibt jedoch die Frage, welches Werkzeug dabei verwendet wurde. Tatsache ist, dass die Wände der Brunnen eine glatte, gleichmäßige Oberfläche ohne Spritzerspuren haben, es hat den Eindruck, dass das Gestein einfach mit einer ähnlichen Installation wie beim Bohren des Brunnens entfernt wurde. Nur hier sprechen wir über Granit.
Die uns überlieferten Beispiele der altägyptischen Granitarchitektur zeigen nicht nur das höchste Niveau der Verarbeitungs- und Bautechnik, sondern verlangen von den Alten auch hinreichend exzellente naturwissenschaftliche Kenntnisse. Das Phänomen der Entstehung eines solchen Kulturkomplexes wie Pyramiden mit einem geordneten System von Hieroglyphenschrift, einem entwickelten Kalender mit einer entwickelten Technologie der monumentalen Konstruktion ist wirklich erstaunlich.
 Andrey Zukov, Kandidat der Geschichtswissenschaften







Very interesting, although a lot has been written about it, you will find here things that little is known about.
 The largest known obelisk in Egypt. Its length is 41.8 m! The Aswan obelisk has no inscriptions, so it cannot be dated. However, due to its gigantic size, the obelisk dates back to the times of the Old Kingdom, i.e. to the era of the Great Pyramids. The obelisk is on the surface and lies at a slight angle in the direction of the granite layers. The entire perimeter of the monolith is surrounded by a narrow ditch less than 1 m wide, which follows the outline of the obelisk. So it turns out that the obelisk is carved into the rock, and the work was carried out from above, not from the sides. The sides of the obelisk and the surrounding trenches bear the marks of a large, rounded instrument. The track width is 27 cm. The Italian researcher A. Preti at the end of the 1980s suggested that the traces were left by the rotary knife used by the ancient Egyptians to carve a monolith into the rock. Where did the ancients get such a tool? However, similar traces can be found in abundance on the horizontal surfaces around the obelisk. And they are more like traces of a giant chisel. But is it possible to imagine a chisel with a working edge of 30 cm, cutting granite like plasticine? On the monolith itself, there are numerous traces of cuts and the traditional technique of splitting with wedges. However, they were clearly left behind in later times, and these attempts did not cause any significant damage to the monolith. It was impossible to split it.
It is believed that the Aswan obelisk remained unfinished because a mistake was made during the work and the monolith broke. Indeed, the top of the obelisk is cut by a longitudinal crack that has violated its integrity. But the reasons for such a split do not necessarily lie in the miscalculation of the builders. This could be the result of an earthquake, for example. Ancient engineers, who were able to do this amount of work, should not be blamed for stupidity or neglect, especially since the way to solve this technical problem is not clear to us.
The literature gives different numbers for the mass of the Aswan monolith, but on average they range around 1,200 tons. This is the heaviest artificial monolith in the world! Although the obelisk has remained inseparable from the rock, its planned dimensions are well known. The height should be 41.8 m, the obelisk has a square cross-section of 4.2 m by 4.2 m. Its sides are parallel along its entire length, only its upper part narrows and forms a peak. With an average granite density of 2600 kg per cubic meter. easy to calculate the weight of the monument.
And the ancient engineers intended to move such a monolith somewhere, and then install it.
And this is not the end of puzzles related to the Aswan obelisk. A dozen or so meters from the obelisk there are two vertical wells or shafts, hollowed vertically in the body of the granite rock. Their depth is about 3-4 m, diameter is about 80 cm.The shaped holes are something between the circle and the square. Antiquity inspectors working in Aswan explained that the Egyptians carved these wells to determine the direction of the fractures in the rock mass. Maybe this explanation is correct, but there are no two such wells in the quarries. However, the question remains, what tool was used in this? The fact is that the walls of the wells have a smooth, uniform surface with no traces of spatter, it has the impression that the rock was simply taken out with an installation similar to what is used to drill the well. Only here we are talking about granite.
The samples of ancient Egyptian granite architecture that have come down to us show not only the highest level of processing and construction technology, but also require from the ancients a sufficiently excellent knowledge of the natural sciences. The very phenomenon of the emergence of such a cultural complex as pyramids, with an ordered system of hieroglyphic writing, a developed calendar, with a developed technology of monumental construction, is truly astonishing.
 Andrey Zukov, Candidate of Historical Sciences