„Czasami los jest jak mała burza piaskowa, która zmienia kierunek. Zmieniasz kurs, próbując jej uniknąć. A potem burza też zmienia kierunek, podążając za tobą. Znowu zmieniasz kurs. I burza znowu zmienia kierunek, jak poprzednio. I to powtarza się w kółko. Jak makabryczny taniec ze Śmiercią przed świtem.
A powodem jest to, że burza nie jest czymś, co przychodzi z daleka i nie ma z tobą nic wspólnego. „Ta burza, ostatecznie, to ty. To jest coś to jest w tobie. Jedyne, co możesz zrobić, to zrezygnować z siebie, wejść w nią głową naprzód, szczelnie zakryć oczy i uszy, by nie zasypywały się piaskiem i przechodzić w tej burzy krok po kroku.
A w środku nie ma słońca, księżyca, kierunku, czasami nie ma nawet czasu. Jest tylko drobny biały piasek, jak pył tańczący wysoko na niebie. Wyobraź sobie taką burzę.
I oczywiście naprawdę przez to przejdziesz. Gwałtowna burza piaskowa. Metafizyczna i symboliczna burza piaskowa. Ale jakkolwiek metafizyczne i symboliczne może to być, okrutnie rozerwie twoje ciało jak tysiąc ostrzy.
Wielu ludzi przelało tam swoją krew i ty też przelejesz tam swoją. Gorąca czerwona krew. I ta krew wyleje się na twoje ręce. Twoja krew, a także krew innych.
A kiedy burza piaskowa minie, nie zrozumiesz, jak udało ci się ją przebyć żywcem. Nie! Nie będziesz nawet pewien, czy burza naprawdę ustała. Ale jedno powinno być jasne. Jest tak, że osoba, która wyjdzie z burzy, nie będzie tą samą osobą, która w nią weszła.
I w tym tkwi sens burzy piaskowej."
Haruki Murakami." Kafka na brzegu "