To przecięcie piłą jest dowodem na to, że starożytni Egipcjanie posiadali zagubioną technologię. Rodzaj technologii, znanej być może tylko kaście kapłanów, wiedzy, która przewyższa możliwości prymitywnych narzędzi opartych na miedzi. Egipt posiadał narzędzia miedziane lub z brązu, a później żelazne, o których od dawna się mówi. Wspomnijmy Filistynów, którzy jako naród posiadali zdolność produkcji żelaza. Żelaznymi mieczami zwyciężyli i rozgromili wojska żydowskie  dysponujące wtedy mieczami i uzbrojeniem miedzianym lub ze stopów miedzi. Pomimo faktu, że znali wyroby i broń żelazną, nie potrafili jej wytwarzać, Ani nie znali technologii pozyskiwania żelaza. W przeciwieństwie do plemion afrykańskich, u których wiedza wytopu żelaza i budowy oraz załadunku pieców hutniczych były tajemnicami strzeżonymi przez kobiety w wioskach. Podobnie jak wytwarzanie wysokich temperatur w dołach do wypalania ceramiki. Hartowanie żelaza azotem zostało dopracowane później. Na przykład w Japonii hartowano miecz w ciele żywego wieśniaka składanego w ofierze duchowi miecza, przebijając rozpalona klinga żywego człowieka wybranego ze wsi od obojczyka w dół. Ciało ludzkie składa się z azotu, który hartował klingę miecza w odpowiednich warunkach izolowanych. Tajemnica jest prawdziwa i jest tuż przed nami.
Gladius czyli miecz rzymski, używany był jako broń kłująca ale nie dało się nic nim rąbać, bo jako broń sieczna był zbyt kruchy i podobnie jak wyroby z brązu łamał się przy bocznym uderzeniu. Tak więc ani Egipcjanie , ani Rzymianie nie umieli dostatecznie hartować swoich metali. 
mechanizmy i narzędzia metalowe nie nadawały się do wykonywania precyzyjnych cięć. Musiała istnieć inna precyzyjna i efektywna technologia pozwalająca wykonywać takie cięcia. 
Widać też, że ciecie to nie jest wynikiem procesu chemicznego, czyli użycia sznura nasączonego kwasem bądź ługiem. 
Egipcjanie w kamieniołomach wydobywali prostopadłościenne bloki wielotonowe nacinając małe podłużne wgłębienie 7cm długie i 2 cm szerokie  i kilka cm głębokie. W pewnych odstępach od siebie. Następnie wkładali tam dopasowane deseczki drewna, które powiększa swoją objętość pięciokrotnie po polaniu wodą. Tak więc, po polaniu woda tych deseczek blok granitowy odskakiwał jak po wybuchu niewidzialnej siły. Opisał to i zilustrował prof Wiktor Zinn w książce Piękno Potężne, którą przygotował pod kierunkiem prof. Michałowskiego . Jak pamiętamy prof. Michałowski przeniósł świątynie  kamień po kamieniu , rozcinając na sekcje rzeźby i cały kompleks  świątynny w Assuanie i montujac go powtórnie na zlecenie rządu Egiptu wyżej nad poziomem wody planowanej elektrowni i tamy w Assuanie. Wiedza prof. Michałowskiego jak i pracowników jego zespołu jest zapomniana lub niespopularyzowana. Opisuje tez dźwignię o przełożeniu 1:4:7 zbudowana z elementów miękkich czyli kości udowych  oraz liny, która jak lewarek pozwalała podnieść siłą  jednej tony 28 tonowy ciężar ! Bez użycia twardych prętów ani długich dźwigni!