MERCOSUR I BRUNATNE MILIARDY CZYLI JAK ZBUDOWANO CZWARTĄ RZESZĘ W AMERYCE POŁUDNIOWEJ.


20260724 AD.


Główny nurt medialny od dekad wciska wam ugładzoną bajkę o powojennej sprawiedliwości. Uczą was, że Norymberga zamknęła sprawę, a zbrodniczy system III Rzeszy upadł wraz z kapitulacją Berlina. Prawda jest jednak znacznie bardziej brutalna i można ją policzyć w twardej walucie. Prawdziwi architekci nazistowskiego imperium przemysłowego nie wyparowali. Przenieśli swoje patenty, wiedzę i zrabowane złoto przez Atlantyk. Kiedy dzisiaj słyszycie w telewizji, że Niemcy z pianą na ustach forsują w Unii Europejskiej umowę o wolnym handlu z państwami Mercosur, musicie zrozumieć jedno: to nie jest walka o globalizację. To ostateczna obrona i legalizacja wielomiliardowych interesów, wybudowanych za oceanem na fundamentach Holocaustu i "szczurzych szlaków".

PRALNIE W ZURYCHU I PROJEKT FEUERLAND
Kapitał nazistowski nie uciekł w panice – on został systemowo ewakuowany i wyprany. Infrastrukturę do tego procederu zapewniły szwajcarskie banki. Według twardych, odtajnionych danych, Credit Suisse obsługiwał konta dla ponad dwunastu tysięcy nazistów i emigrantów w Argentynie. Szwajcarski Bank Narodowy przyjął od Reichsbanku złoto o gigantycznej wartości, z czego potężna część pochodziła z grabieży państw okupowanych. Z kolei operacja znana jako Projekt Feuerland, nadzorowana przez ludzi Bormanna, posłużyła do transferu rezerw III Rzeszy do Ameryki Południowej za pomocą U-bootów i lotów kurierskich. Tylko do Argentyny w latach 1945–1955 przepłynęło od dziesięciu do piętnastu miliardów współczesnych dolarów. Nadzór nad tym majątkiem na miejscu sprawował Ludwig Freude – bankier, bliski znajomy prezydenta Juana Perona i człowiek uznawany za nazistę numer jeden w Ameryce Południowej. To z jego biur zarządzano listą tysięcy lojalnych darczyńców.

KAPITAŁ NIE UCIEKA TYLKO INWESTUJE
Brudne pieniądze nie leżały bezczynnie w argentyńskich sejfach. Siła nabywcza zrabowanych aktywów kupiła dominację w kluczowych sektorach gospodarczych na nowym kontynencie. Kiedy Niemcy Zachodnie podnosiły się z gruzów w ramach tak zwanego cudu gospodarczego, ich największe koncerny reinwestowały zgromadzony kapitał za oceanem. Volkswagen uruchomił produkcję w Brazylii już w 1953 roku. Mercedes-Benz otworzył swoją pierwszą zagraniczną fabrykę ciężarówek pod Buenos Aires, gdzie posadę w logistyce otrzymał sam Adolf Eichmann. Trzej następcy zbrodniczego kartelu IG Farben – firmy BASF, Bayer i Hoechst – błyskawicznie przejęli tamtejsze rynki chemiczne. Rodzinna firma produkująca maszyny rolnicze, Karl Mengele i Synowie, z powodzeniem eksportowała sprzęt do Argentyny, co pozwalało swobodnie finansować azyl dla Anioła Śmierci z Auschwitz. Te inwestycje nie startowały od zera. One wjeżdżały na rynek na plecach kapitału wywiezionego z płonącej Europy.

GESTAPO JAKO KORPORACYJNA OCHRONA
Zbrodniarze uciekający do państw takich jak Argentyna, Brazylia, Chile czy Paragwaj nie wybierali życia spokojnych emerytów. Zostali zatrudnieni jako infrastruktura bezpieczeństwa dla lokalnych reżimów wojskowych i niemieckich korporacji. Klaus Barbie, Rzeźnik z Lyonu, z ramienia wywiadów USA i zachodnioniemieckiego BND stał się architektem boliwijskiego państwa narkotykowego, organizując szwadrony śmierci. Walther Rauff, wynalazca mobilnych komór gazowych, uczył tortur chilijską bezpiekę generała Pinocheta w obozach takich jak Colonia Dignidad. W tym samym czasie koncerny takie jak Volkswagen do Brasil oficjalnie kolaborowały z brazylijskim wywiadem wojskowym, przekazując na tortury własnych pracowników i wykorzystując pracę niewolniczą na swoich latyfundiach. To było wrogie, korporacyjno-militarne przejęcie całego regionu, nad którym parasol ochronny trzymały rządy mocarstw zachodnich.

WSPÓŁCZESNE ŻNIWA I ZDRADA ROLNIKÓW
Przewijamy taśmę do czasów współczesnych. Dzisiaj diaspora niemiecka w Argentynie i Brazylii liczy nawet piętnaście milionów ludzi. Siedem z dziesięciu największych fortun w Brazylii znajduje się w rękach rodzin o niemieckich korzeniach, kontrolujących stal, papier i logistykę. I właśnie tu na scenę wchodzi umowa o wolnym handlu między Unią Europejską a krajami Mercosur. Kto jest jej najagresywniejszym lobbystą w Brukseli? Berlin. Dlaczego? Ponieważ umowa ta znosi nawet 35-procentowe cła na samochody, maszyny i chemię eksportowaną przez Niemcy, generując dla nich kosmiczne oszczędności liczone w dziesiątkach miliardów euro. Ceną za te korporacyjne zyski jest całkowite zarżnięcie rolnictwa we Francji, Polsce czy Irlandii. Nasze rynki zostaną zalane tanią, niekontrolowaną wołowiną i soją. Dla Berlina to czysty biznes: oddać europejskie bezpieczeństwo żywnościowe w zamian za dominację przemysłową swoich gigantów w Ameryce Południowej.

CYNIZM EKOLOGICZNY I LOBBING BEZ HAMULCÓW
Największym kłamstwem w tej geopolitycznej operacji jest narracja ekologiczna. Pakt z krajami Mercosur zawiera pięknie brzmiące frazesy o zrównoważonym rozwoju, ale zostały one całkowicie pozbawione jakichkolwiek sankcji prawnych. Mamy tu do czynienia z trującym kręgiem hipokryzji: potężne niemieckie koncerny chemiczne produkują i eksportują do państw Ameryki Południowej wysoce toksyczne pestycydy, których używanie na terenie Unii Europejskiej jest surowo zakazane. Tamtejsi plantatorzy zalewają tą chemią uprawy soi, a następnie UE radośnie importuje tę żywność, podczas gdy europejski rolnik dusi się od rygorystycznych, unijnych dyrektyw. Żeby ten gigantyczny wałek przeszedł, niemiecki kanclerz Friedrich Merz i polityk Manfred Weber forsują wprowadzenie umowy w trybie tymczasowym, z bezczelnym ominięciem głosowania i kontroli Parlamentu Europejskiego. Rozkazy płyną bezpośrednio z centrali – od potężnych grup lobbingowych BDI, VDA oraz zagranicznych izb handlowych AHK, które operują na tamtych rynkach nieprzerwanie od ponad wieku.

PYTANIA BEZ ODPOWIEDZI
Jako analitycy nie wydajemy wyroków sądowych, kładziemy jedynie na stole weryfikowalne fakty. Ale te fakty krzyczą i zmuszają do zadania fundamentalnych pytań, przed którymi trzęsą się dzisiaj elity w europejskich stolicach. Czy współczesna potęga gospodarcza niemieckich koncernów na rynkach południowoamerykańskich została zbudowana na bezpośrednich zyskach z mienia ofiar nazizmu i niewolniczej pracy więźniów obozów koncentracyjnych? Czy dzisiejsze agresywne naciski Berlina na podpisanie umowy Mercosur to nic innego jak polityczna ochrona interesów klanów biznesowych, które w latach powojennych znalazły bezpieczną przystań u boku latynoskich dyktatorów? I wreszcie, czy w imię pomnażania zysków korporacji uwikłanych w najbardziej zbrodniczy system XX wieku, Unia Europejska z pełną premedytacją zniszczy własne rolnictwo, skazując kraje takie jak Polska na gospodarczą wasalizację? Mechanizm jest jasny. Resztę dopowiedzcie sobie sami.

ŹRÓDŁA :
swissinfo.ch
ft.com
bergier.ch
archives.gov
newsweek.com
volkswagen-group.com
reuters.com
mercedes-benz.com
latimes.com
nytimes.com
bundesbank.de
ec.europa.eu