ISZTAR NA POCZĄTKU

           Kim była Isztar? Była długowłosym czupiradłem zwanym I-NN-AN- AA i czczona jako bóstwo. W jej imieniu był i bóg wielki AN i niemniej potężny NN. Niektórzy nazywali ją NIN-ANA, czyli Pani –Nieba. Ona sama boska i świdrująca światy, stwarzała i kochała ludzi i ich marzenia. Nie mogła dojść z nimi do porozumienia, bo szybko zapominali o niej i jej miłości, a czcili swoją miłość. A przecież do uzyskania pojednania z jej boską istotą potrzebnych jest ludzkich dwadzieścia pokoleń. Niestety już prawnuki traktowały jej posągi jak dekoracje ......słupki do podtrzymywania girland ! Dość ! Zabiła wszystkich a ich kraje spalała i burzyła do zgliszczy.
   Isztar miała rację.
Szła nago a długie włosy pocierały piasek na jej drodze oklejając kurzem swe końce. Z tego ulepiła Bero i obdarzyła go miastem. W miłości z Bero spłodziła potomków wielkich jak półbogi i dała im jeszcze lepszą pamięć i miłość tak silną, by przetrwała wiele pokoleń. Ludzie Bero w mieście Bero-Isztar zapomnieli mimo to. Nigdy nie będą boscy, a zwłaszcza ich słabe dzieci i wnuków prawnuki. Zabiła więc wszystkich i zburzyła miasto.
     Podniosła Isztar i odszukała w pyle leżącego, i podźwignęła, i pochyliła się nad Bero, i dotknęła go swym ramieniem, i musnęła dłonią jego policzek sprawdzając wyschniętą ścieżkę po łzach.
- Pomogłam ci, bo cię kocham – Powiedziała Isztar do Bero, gdy byli sami a on czuł się samotny i drżał na samo wspomnienie jej boskiego ciała i boskiej myśli.
- Ale teraz opuszczam cię. – Popatrzyła na niego ludzkim wzrokiem spośród długich, gęstych, spadających na twarz włosów.
- Nie idź. – Bero był samotnym zdeptanym przez nią, która go ulepiła z piachu, z mułu Eufratu, życiodajnej papki i ususzyła go na człowieka.
- Powodzenia.- Rzekła miękko i pomyślała, że nie powinna pozostawiać go tak, że lepiej należało by go zabić, niż skazywać na samotność wśród Ludzi. Do tej pory uśmiercała wszystkie swoje nieudane twory. Bero był nieudolny i oddany. Głupiec. Isztar patrzała na niego ludzkimi oczami i popłynęły jej wtedy ludzkie łzy.
- Wodoplan czeka.
- Czekaj. – Przycisnął ją do siebie Bero i mocno zaciągnął się jej wonią. Ugniatał jej ramię słodko i sprawiło jej to błogość. Odgarnęła włosy i pocałowała go jak bogini.
- Życzę sobie życia z tobą pełnego zachodów słońca.- Szeptała Isztar odsuwając go i całując na pożegnanie jak kobieta ludzka.
- Mam jednak jeden warunek. Chcę zapomnieć o Bero. – powiedział cicho Bero.
- Co tylko sobie życzysz.
- To tak... będzie lepiej....
- Zostań parazytem. Bądź po prostu sobą. – Pomachała mu z daleka.
Pomnij na glinę, która twoją matką. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała ! To mówią wargi Bero wyschłe tęsknotą do ciebie.
























:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS057