LEONHARDT 2

  Spotkałem ją znowu w zimie. Niebieskooką kaukaską dziewczynę. Wyszliśmy z jej prowizorycznego mieszkania by kochać się w aucie całkowicie zasypanym śniegiem. Włączyłem silnik i zrobiło się gorąco. Leżeliśmy i patrzyliśmy sobie w oczy po tym czasie porzucenia i rozstania, gdzie żadne z nas nie liczyło na ciąg dalszy. Doszła o sekundę później i padła umęczona i szczęśliwa. Nie wiadomo, po co się tak mocno pomalowała, a teraz cały makijaż rozmazany ścierała spoconym podkoszulkiem. Znowu była moja i wyciągnęła się jak lwica, piękna i dorosła. Co dalej? Czy spotykać się z nią znowu? Była cudowna ! A ja debil, zachowywałem się jak zwierzę. Na zewnątrz noc i bardzo, bardzo mroźna zima. A ja tu z nią ! Piękną i dobrą dziewczyną z moich snów. Za daleko zaszedłem. Czy powinienem ją dalej okłamywać? Wszystko wie? Całą prawdę o mnie? Ale i tak ją okłamuję. No, tak się przynajmniej czuję. Mój głos jest wyciem wzdłuż promieni księżyca. Jam ci to somnambulik, co samotnie po rynnie stukając przyszłość przepowiada. Jam ci to chochlik, co nocami rodzynki lub ciałka much do ciasta chlebowego wciska. Jam ci to owczarz, co wyje jak wilk nocą, a one nie wiedzą, kto im opiekunem i strażnikiem. Jam ci to grzebień, co grzebie zmarłych jak kura pazurem. Jam ci ochotnik, co poluje w przestrzeni. Jam ci zezownik, co Bogu kule nosić pomaga. Jam ci to. Jakże więc miałem z nią pozostać? Jak miałem ją pokochać nic już wokoło nie widząc? Jak miałem się zatracić niepomny obrotów Ziemi?
Dzisiaj odrzuciłem miłość. Grzech to wielki.
Ale moralność nie ma liczby mnogiej. Jest Marija! Smarkata Indianka w kolorowej bluzce z pępkiem na wierzchu, żująca gumę, w złotych szpilkach wiązanych aż na łydki złotymi paseczkami. Jest Marija, która wie. Apage satanas powiedz albo lepiej. Pomnij na glinę, która twoją matką. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała !


 W Europie zawsze mam te same wizje. Ludzie zmienili się lub udają dziecinnie zmienionych. W czasie wojny dorośleją. Widzę tych podstarzałych chłopczyków w spodenkach na szelkach jak mój profesor archeologii, który do tego miał jeszcze szarą marynarkę z krótkim rękawkiem. Powinni go umieścić jako statuę wolnomularstwa ze wzniesioną kielnią i cyrklem pod pachą. Dzisiaj piję mrożoną szklankę alkoholu trzęsąc się na bocznym siedzeniu obok kierowcy.
Jestem w końcu po pracy, i wolno mi upić się, choć nie bardzo to mi się udaje. Pudding zameldował, że pieniądze na koncie, a Kolekcjoner milczący i zadowolony z siebie pojechał w swoją stronę. Nic nie stoi na przeszkodzie wtopić się w masę turystów i bez pośpiechu sycić się tym rozbawionym i beztroskim światem, jaki być może nigdy już nie będzie taki jak dziś.
   Szerokim autem wciskaliśmy się w ciasne kamienne uliczki usmażone słońcem popołudnia i spalinami turystów, których wciąż nowe potoki napływały od Triestu na Istrię w swoich campingowych wozach. Wtedy przypomniałem sobie jak było: Wino zmrożone czekało przygotowane w dzbankach. Nie mam nadziei dla rannych. Nie podążą za nami. Leżą i czekają. Czekają długo. Nie jestem humanitarny i nie wierzę w nich. Nie biegam aby zmieniać bandaże i podawać wodę, i papierosa. Patrzę odchodząc dalej, a oni pozostaną tutaj. Już serce moje przywykło. Owijam się szalem, poprawiam rękawiczki i czapkę. Wygodnie mi i ciepło. Odchodzę. Worek mojego ciała nie przebity w żadnym miejscu. Nie krwawię i nie jestem oparzony ani zaduszony.
Nie majaczę jak oni, trawieni gorączką i bólem. Wygodna taksówka wiezie mnie daleko od ich cierpienia i czekania. Wiem i rozumiem, że mam wszystkie nogi i ręce a uszy i szczęka nie wiszą potargane. Jestem daleko od modlitw szeptanych, od tęsknot jęczonych, od matek wzywanych zaklęciami miłości w tych ostatnich chwilach, gdy już nie ma muzyki tylko pisk długi ciągnie w naszych uszach skomleniem żałości.














  Dzisiaj turyści i turystki. Szczęście a może beztroska. Szerokie auto wciska się pomiędzy domy. W zaułkach młodzież z piwem ma problem z nadmiarem czasu i bawi się świetnie. Jestem kapitanem? Znowu? Na prawdę? Nie bawię się już w te klocki. To... poniżej godności. Mojej godności? Minęło już tyle czasu. Czyż nie piękne są szyszki spadające z drzew ? Suche wypluwają nasionka. Pachnie żywicą las. A ona miota się po parkiecie w czerwonych szortach. Dyskoteka w porcie gra stare kawałki. Nikt jej nie zna. Patrzymy i pijemy wódkę. Mylą nam się kierunki. Nadciąga bardzo późna noc.

   Nikt jej nie zna. A gdy podejdzie do wanny by go pocałować, on odgarnie kosmyki jej włosów smyrające jego policzki. Swym długim językiem ogarnie jej usta, gorącym pudrem zatkane pory skóry i meszek na skroniach. Wiedziała, że jest jego i dawała mu się cała. Nie rozumiał tego i zadowalał się tylko rysunkowym detalem jej kształtu. To tylko grzbiet książki a nie grzbiet kobiety.
Nie rozumiał ani jej potrzeb , ani jej wannowatości. Nie wiedział nic o parowaniu gorącej wody i mokrym podkoszulku , wspomnieniach z harcerstwa i piłowaniu baby piłą w cyrku.
Była na prawdę zakochana po uszy w tym zimnym ślimaku o ołowianych zębach i szklanych oczach. Czuła zapach jego śluzu, a kochali się delikatnie i kilkakrotnie.

Jak już przepiłowali to pudło z babą na dwie części , to pozwoliła mu odszukać ten inny, lepszy świat , pełen marzeń, które uciekły z ich mózgów i stały się realnym światem. Nic więcej nie potrzebowali.
Zadzwoń do swojej konsultantki, gdy chcesz, aby twój kolor lśnił.
To te same sentymentalne kwiaty dla ciebie, dla niego.
Kwiaty potrzebując maksymalnego nawodnienia pobierają power aqua plus.
Wstaw je w suchym wazonie, bo po co przedłużać agonię.
A on ? Co z nim ? Zakochanym ?

Może coś zostanie. Może dla nas nie jest za późno. Świerszcze cykają.















>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS019