PATRZAJ DZIECINO,,.

Patrz dziecino, twój ojciec liczy. I jest zajęty. Nie przeszkadzajmy mu. Bo mógłby się pomylić. Gdy spojrzysz do spluwaczki, myślisz, że to studnia bez dna.
I mówisz sobie, że znasz życie. Gdy jakaś dusza odchodzi i pretekineter umiera zbyt wcześnie, a jaśmin kwitnie, jak teraz, to musi wrócić, aby zapłakać.
Aby wypuścić łzę pretekinetera, czego nie dokonała za życia. Musi się spieszyć i idzie piechotą. Ta dusza.
Puzony ryczą, wyciągają szyje. Burleska tańczy, dźwięczą cycki mamy. Konfetti z gipsem wznoszą duszę wysoko. Pokażą okno świecące w ciemności. Na dowód dramaturgii nocy.

Konie już zaprzężone. Chwileczkę. Mam Pustkę w głowie od myśli, co się kłębią no i z braku grzebienia by rozczesać ten kołtun. Tu słowa potrzebne a nie obrazy.
Pójdziesz tą ścieżką i dojdziesz do końca. Potem nie będzie już nic. Skręcisz więc w dolinkę mglistą a gdy zimno ogarnie twoje stopy i głos słowika usłyszysz, przysiądź na kamieniu. Tam spędzisz lat czterysta aż pieśnią powiązany zwrócisz się do orła.
On krąży nad doliną i ma szklane oko. Zamroził je Weteran, co od dawna nie żył. Oddechem swym ocalił orła lecz oko mu zeszklił. Pozwolisz porwać twe truchło szponami orlimi i zanieść na szczyt gór, kamienny. Kawałem kredy wyrysujesz koła. Kawałem węgla, kwadratowe pole, na którym siądziesz. Dusza twoja spokojem oblana dotyka ziemi ziem. Truchło twoje napojone suchością zmiesza się z węglem.
Koła białe pozwolą ci wstać. Koła kredowe poczynią ciasto aby cię odbudować.
Kiedy odchodzisz od grobu, nie wolno ci się oglądać za siebie.
Jesteś odnowiony i jesteś żywy. Ciało twoje lśni, bo umiałeś oddzielić czerń od bieli.
Dzisiaj jest jutro i puzony ryczą a szyje ich długie jak pióra orłów. Męstwo ich wiatrowi znane. Szklane oko płacze dzisiaj.

Świt za progiem drewnianym. Świt za progiem dębowym. Wódka zimna wlewa się soplem w przełyki. Człowiek powinien widzieć drogę, którą zmierza. Jeszcze nikt nie otworzył mu oczu.
A na to człowiek milczy wymownie. Ogon mu odpadł i lico zbladło. I nic nie jest już pieśnią.
Małą bryczką w radosny poranek prztykając bacikiem dla psoty, wjechał bez ogona oświecany słońcem, co przenikało przez mnóstwo liści szumiących świeżym tchnieniem lata.
 Lulkę, co dymiła za dużą mocą, namoczył ustami na końcu. Kluchy z olejem dochodzą na ogniu. Niech rozpierzchną się i uciekną przed tobą twoi wrogowie.
Buty zapylone przetarł lnianą chustą. Poprawił kapelusz obszyty barwioną skórą.
Okular sprawdził, czy siedzi w kieszonce. To był Weteran.
Pleśń nadciągała wraz z plamami cienia. Zmurszała brama osypuje tynk po ziarenkach. Mrówka dotknięta paraliżem tkwi nieruchomo przy furcie.

Spleśniałe chleby roją się w szufladzie. Miodna liszka pada bez oddechu. Śniła o dali i w trosce zdechła. Nigdy, ach, nigdy się nie przeistoczy !

Czarnemi szczęki robak toczy szubienicę. A żuk gnojarz kulkę przeznaczenia. Skrzypią lewary i belki się pylą. Nie widzisz świata Weteranie! Wilgotne szkła twych okularów przetarłeś tłustym palcem. W dali same wierzby, śmierci egipskie symbole.
Cholernie małe te piramidki!

Sarkofagi pojechały na wczasy, czy do kurortu, kto je tam wie. Płyną wieczną rzeką w jednym kierunku ich stopy skierowane. W innym kierunku ich języki wyciągnięte.
Małym grzebykiem czeszesz czas. Dzielisz jego włókna na pasma nieszczęść. Oddzielasz niewygodę od próżniactwa. Zagładę od gładkości słów.
A na mieliźnie siedzi twój krokodyl. Brzuchem dotyka dna. Jest to pra pra pra pra pra pra pra pra wnuk jednego takiego, co żywego proroka doświadczył!
Czyli zjadł.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS107