LEONHARDT

Odrzucam dzisiaj miłość, która mi przeszkadza. Więc w pokoju, w którym tkwię po uszy, tylko zegary mają serca. Co pół godziny biją raz a pełne godziny biją dużo razy. Czy miałem jej pożądać? Jak bardzo bym chciał! A jednak nie uścisnęła znacząco mojej dłoni, ani nie oparła się o mnie czekając długiego milczenia. Nie dała mi owego nieuchwytnego ale jakże dobrze wyczuwalnego znaku, że jest ze mną, i że jest moim przyjacielem. Łzy tego nie oddadzą. Choćby kapały na zieloną galaretkę w super kawiarni. Nie spotkamy się już potem, a żal może jest tylko żalem nad samą sobą i że słodkie dni mijają nieodwracalnie. Łzy to za mało aby uwierzyć w miłość. Łzy to zbyt proste, by dojrzeć w kobiecie oddanie. Jej chora kora mózgowa wydaje sprzeczne sygnały, a jej hormony walkę testosteronowi. Facet nie ma szans z żadną kobietą. Ale może poczuć tą prawdziwą miłość i tą prawdziwą męską przyjaźń, gdy i kobieta lub mężczyzna do niej dorośnie. Taką ponad płcią i ponad interesami. Dzisiaj odrzuciłem miłość. Jej miłość była szczera, ale czy takiej chciałem, i czy byłem gotowy? Nawet, gdy kocha się najmocniej, pozostaje zawsze krzta rezonu. Ten to rozsądek ratuje przed samobójstwem w czasach nieszczęśliwej miłości. A ja nawet nie kochałem jej bardzo. Doskonale zimny obserwowałem jej spłoszone ciało, gotowe każdej aktorskiej roli ocalenia. Wiedziałem, że czas uleczy mój smutek i da jej szansę na nowego kochanka. Wiedziałem, że jak zwykle, nie da mi spokoju, że ją boli i boleć będzie ambicja, odtrącenie, poniechanie i żal. O czasie jedyny, którego Bóg ma dwa i pół ! Dlaczego nas zostawiasz na pastwę decyzji mętnych i bezwzględnych? Może powinienem pozostać i jedząc zieloną galaretkę oglądać oczami wyobraźni nasze wspólne dzieci i choroby a wreszcie starość i oddanie?
Może to tak powinno być !? Rzucić się w wir życia i nie uciekać od niej, zapłakanej, cichej dziewczyny, która wiedziała, że odjadę, że to ostatnia zielona galaretka jej życia ze mną. Łzy sklejały włosy na piersiach a ona ukryta za ciemnymi okularami patrzyła na mnie chciwie. Zdałem sobie sprawę z tego, że nagle wcale jej nie znam!
Wobec mnie była zawsze uczciwa, ale wobec innych? Taka świetna, piekielnie zgrabna i piękna laska owijała sobie ich pewnie wokół palca i tańczyli jak chciała. Jej biała porcelanowa skóra i te niebieskie oczy. Cholerna rasa kaukaska! Co będzie teraz? Smsy? Listy? Natrętne telefony? Widzę, że ją boli ale nic nie poradzę.
I zawsze ten sam powód, że jej przyszły mąż jeszcze się nie pojawił na jej drodze, i że zasługuje na coś lepszego niż ja. Pewnie wszyscy faceci tak myślą. Widziałem na filmach, że tak jest. A tu nie ma filmu. Jest 33 Celsjusze i bez cienia, który przesunąć się zdążył pod następny parasol. Pod następny stolik. Siedzimy. Kto robi lepszą minę do złej gry? Przecież ją kocham a jednak odchodzę? Jestem tego pewny. I jednego i drugiego. Dlaczego? Może moja kora mózgowa też chora, i wysyła te same błędne sygnały co jej? Może to wina chorwackich kamieni i fal, i lasu? Tkwimy i ja czuję, że przestałem myśleć. Łzy płyną nadal a ona jest taka piękna. Mam głupią minę i boję się abym wytrwał w pożegnaniu. Drugiego bym nie wytrzymał. Dlatego kwiatki należy trzymać w wazoniku bez wody, bo po co przedłużać agonię. Tiago ma na to swój sposób. Szybki i skuteczny. Kocha kwiaty. Heliotropy i róże leżą w jego naturze. Mawia Rico zawsze, wchodząc do jego domu. Wszystko tam dymi zapachami, które zniewalają kobiety a powalają mężczyzn. Radzę więc, mieć w kieszonce cygarko, tak na wszelki wypadek.

Nie obawiałem się Mariji, mojej indiańskiej oblubienicy. Znałem jej myśli na wskroś. Przynajmniej od razu wiedziała, co się wydarzyło. Czuła to samo, co ja. A mnie zgniotły by jej wyrzuty, gdyby dotarły do mojej głowy. Marija była moja. Czy tego chciała, czy nie. Tysiące kilometrów stąd. Dlaczego do tej pory nie miałem jej uczuć? Nawet mi się nie śni. To nienormalne. Czyżby to miłość do siedzącej tu przy stoliku rasy kaukaskiej zmieniła me serce?
 














   Jad oddawany oczom przeciwnika pokazuje się na gałęziach drzew substancją śliską a po wyschnięciu matową. Jest zadośćuczynieniem pustki mrużącej oczy przed świtem, tchnieniem walki, namysłem bez oddechu . Upokorzeniem obaw wroga. Wystawia na próbę ciebie jak i przeciwnika, i stanowi o zagrożeniu nawet wtedy, gdy wysechł. Niekończące się pacierze przymuszają do wiary w działanie złego w jadach, i gdy tylko padnie słowo wąż lub trucizna, wydobywamy z siebie zdławioną obawę. Lęk miotający się niemo w uścisku gardła sparaliżowanego kleszczami zatrucia jadowitym oddechem, słowem a nawet zaklęciem. Ale to przecież tylko obawy, że ta broń obosieczna dotyka walczących jak i ich przeciwników. I z takim samym spokojem obarcza sumienia podłością jak i przebiegłością, i sprytem. Bezwzględność jest wtedy tępiona przez walczących szlachetnych. A zabici podstępnie sinością swych warg wołają skargi. Nie słyszy ich nikt, i nikt nie obroni od jadu.

>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS017