ZLECENIODAWCA Z SINGAPURU

Siedzimy na werandzie u El Micha. Właściwie to jest dach hotelu przesłonięty lnianymi kremowymi baldachimami na drążkowej konstrukcji. Wielkie uszate fotele chronią nasze głowy. Tiago pozbierał informacje od Mariola da Esvas. Mariolo miał zleceniodawcę w Singapurze. Przekazał Tiago dane. Mariolo nic nie chce. Sprzedał Tiago wieści za cenę przysługi, jaką Tiago obiecał mu zrobić i tym razem musiał dotrzymać słowa. Cały dzień szukał wnuka Mariola. Ukrył go z jedyną córką Mariola u nas w mieście. Mariolo zażądał głów swoich zdradzieckich companieros. Ale znikli z pola widzenia. Tej obietnicy nie dotrzymał Tiago, ale pewnie sama się dotrzyma, bo są na liście glicerynowej. Da Esvas powiedział pod kroplówką z błogością, że kupcem diamentów ma być ktoś w koncernie Crocka Nim. I to jest najważniejsza wiadomość, Bo tak na prawdę nici mogły być rozstawiane właśnie stamtąd.
Nazwisko nie trudno było wyłuskać. Nasi hakerzy bez trudu ustalili wszelkie połączenia międzynarodowe idące jakimikolwiek dróżkami na Singapur. Wieczorem wiedzieliśmy kto to i co jada, i w jakim banku ma długi. Rico chciał od razu ostrzelać mu dom z helikoptera, czyli zniszczyć i wypalić. Ale może lepiej było doprowadzić do końca transakcję, gdyby Esmoza nie „umiał”. Tiago dziwnie się zmienił. Wyraźnie nie chciał aby Mariolo zdechł. Tak jakby ocalenie tej kupy śmierdziela, miało wprowadzić Tiago do rajskich ogrodów czystości i anielskiej muzyki. Ale na to było już za późno. Tiago to Tiago. Jego natura jest jego sprawiedliwością. I tak pójdzie do nieba, nawet, gdy przestanie całować w końcu gipsową stópkę Jezuska. Ale Tiago nie wiedział o tym. No i poza tym był poganinem. Pan poganin ubierał się w czystą koszulę i kapelusz z wieśniackim bukietem i szedł boso wśród pól, słuchać Bogi, co oswajały go powietrzem i ziemią, i wodą. Szeptał w swoim zaklętym języku imiona przodków jakich nauczyli go ojcowie i jakich on uczyć będzie swoje dzieci. Wszystkie po kolei przywołuje i szanuje kolejno sycąc ich myślą , jadłem, napojem, respektem a na koniec prośbą. Zawsze tylko jedną prośbą. Gdy wraca, jest pełen życia i śpi kilka dni pijąc tylko jakieś świństwo dla podtrzymania ducha.
Do mnie przyszedł raz niespodzianie i powiedział: Twój duch zamglony nie jest w stanie odgarnąć chmur. Emulsja ich dotyka go swym ziarnem. Pali i nakazuje widzieć podmuch uczuć . Tylko. A nie obraz. A nie sól. Tiago całuje stópkę, ale wie że podziemny świat czeka na niego.








Siedzimy na werandzie u El Micha. Ech, jest przyjemnie. Marija w szkole. Rico opowiada, co zdziałał w porcie tego dnia, gdy rozładowali glicerynę. Oczywiście zanim doleciał helikopterem, ciężarówki znikły z towarem, co doprowadziło go do wściekłości. Ustalił, że inny-ja pojawiłem się z papierami o po okazaniu odpowiednich pieczątek i klucza kontenery zostały załadowane na ciężarówki.
Ciężarówki muszą gdzieś być w pobliżu, bo konwój tylu aut na drodze byłby widoczny z helikoptera. Musi być jeszcze gdzieś w mieście lub był tam przynajmniej za dnia. Schowany, zaparkowany nawet na terenia portu. Fałszywy Esmoza znikł . Odkryto też, że dokumentacja jest podrobiona. Policja oficjalnie szuka tej gliceryny. Rico nie dotarł do Esmozy, chociaż wiedział, że bracia spotykają się w księgarni. Ustawił swoich agentów w porcie i ustalili oni, że kontenery zostały podmienione. Ustalili też, że na statku było w sumie 24 kontenery z gliceryną a nie tylko dwanaście, jakie zamówiłem. Kto jest właścicielem drugiego tuzina? Dlaczego drugi tuzin zamówił ktoś bez inhibitora, który jest niezbędny do stabilizacji gliceryny?
Opowiedziałem moje ustalenia i umowę z braćmi Esmoza. Pochwaliłem szczeniarę za dobry pomysł. El Micho pachniał dumą z córki. Nie był wtajemniczony w nasze działania muzealne za bardzo ale wiedział co robimy, a ta sprawa z da Esvas zbliżyła go do naszych problemów bardziej, no i jeszcze poprzez Mariję zaczął nagle należeć do rodziny. Nie powiem im przecież, że czyta moje myśli, a ja jego.
Siedzimy na werandzie u El Micha i sączymy rum. Mocny procentowy samogon , rum tutejszej marki extra dla nas beczkowany i destylowany. Czysty jak złoto, ognisty jak złoto. Wlewa się w nas kanałami, którymi wchodzą zmarli do ciał naszych a tchnienia uciekają tymi otworami w pełnię przestrzeni. Rum i upał robią swoje. Rum oziębia grzejąc. Upał przestaje działać. Umarli uciekają z twojego ciała. Podejrzewam, że w ciele Tiago pozostał Mariolo, ale to chyba tylko dlatego, że jeszcze żyje. Rozmawialiśmy do wieczora jedząc ostro pikantne kurczaki i długie śmieszne kluski zwane tutaj uszami Inków. Marija czekała u mamy i miała już gotowy dla mnie opatrunek na zmianę ale nie chciała wchodzić, gdy mężczyźni rozmawiają. Jej mama, żona El Micha, była pulchną Indianką o wystających jednak kościach policzkowych i płaskim pięknym czole. Jej długie krucze włosy sięgały aż do Ziemi.
Znałem jej nagość z myśli El Micha i choć nie uświadamiałem sobie tego, odczuwałem na jej widok to samo, co on. Było to przyjemne bulgotanie krwi w żyłach. Uczucie obce europejskiemu wychłodzonemu jestestwu. El Micho umiał żyć. Po swoich prawie trzystu latach wiedział, co dobre. Siedział w kącie, w fotelu najbardziej nagrzanym a jednak nie był ani trochę zmęczony a jego spokojne oczy patrzyły milcząco na nas. Słyszałem jego muzykę, radosną i szczerą, jaką śpiewała jego dusza. I mnie ogarniały jego myśli. Byłem jednak już dość pijany i miałem świadomość dziury w brzuchu, która wolno ziarninowała zarastając strupem. Od jutra mam nosić ściągacz aby sklamrowany mięsień mógł nabrać właściwego ściągu.
 Marija zmieniła mi opatrunek, gdy tylko mnie znieśli na dół do pokoju. To był prawdziwy jej pokój. Pokój Indianki w jakim nigdy nie byłem. Mieszkam tu tak długo a nie widziałem nigdy takiego pokoju. Z pozoru hiszpańskie czarne meble arabeski rzeźbień, krzyż i lustro jak należy, nawet klęcznik z modlitewnikiem. Białe koronkowe Izabelki i ciężki świecznik gromniczny. Z drugiej jednak strony kolorowe wełny . Pełno kolorowych bluzek i jeansów , plastikowej i prawdziwej złotej biżuterii. Magnetowidy i magnetofoniki, zwały płytek CD i DVD, laptopy i stare kompy. Szczotki, grzebienie i gumki do włosów. Jakieś plecaki i różowe rękawice bokserskie. Dwie lalki barbie Sasza z wyrwanymi nogami. Powywracane książki i jakieś szpargały.
Czekała cały wieczór aby opatrzyć mi ranę. Teraz tuliła się bez słowa. A ja milczałem razem z nią. Jej mama przyniosła nam mleko i suszone placki. Cicho zamknęła drzwi. El Micho nie powiedział mi o niej ani słowa. Nigdy wcześniej mi jej nie przedstawił. Gdzie są jego dzieci sprzed prawie trzystu lat? Czy Marija wiedziała wcześniej o swoim ojcu to co ja? Kim będzie El Micho, gdy Marija będzie staruszką o kijku?
Spaliśmy tak, jak zasnęliśmy. W ubraniach i w słuchawkach na uszach. Marija pokazała mi zdjęcia swoich koleżanek, i chłopaków byłych i niedoszłych. Nie zrobiły na mnie wrażenia bo i tak wszystko o nich wiedziałem, jak tylko pokazywała fotkę.
- Eee, nie ma z tobą, żadnej przyjemności w oglądaniu zdjęć! - Krzyknęła w końcu.
- Ty przecież ich znasz. - Westchnęła.
- Ale kanał! – zamknąłem zbiorek chłopaków i rzuciłem w kąt. Zaczęła mnie całować. Ale chyba nie miałem ochoty, bo zaraz przestała.
- Tylko mnie teraz nie karm. - Pomyślałem extra dla niej. Siadła na łóżku i załamała ręce.
- A już myślałam, że cię mam.
Roześmiałem się i rana puściła. Musiała robić opatrunek jeszcze raz.















>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS012