Distributie, verwerking en opslag van magnesiumionen in het menselijk lichaam:

In een menselijk lichaam dat 70 kg weegt, is er ongeveer 24 g magnesium (deze waarde varieert van 20 g tot 35 g, afhankelijk van de bron). Ongeveer 60% van deze hoeveelheid zit in bot, 29% in spieren, 10% in andere zachte weefsels en slechts 1% in intracellulaire vloeistoffen. In de organismen van ouderen (ouder dan 60 jaar) wordt het magnesiumgehalte verlaagd tot 60-80% van het gehalte in de weefsels van kinderen.
Het hoogste magnesiumgehalte omvat weefsels met de hoogste intensiteit van metabolisme-processen, zoals de hersenen, spieren (ongeveer 9,5 mmol / kg), hart (ongeveer 16,5 mmol / kg), lever en, helaas, ook kankerweefsel (ongeveer 8 mmol / kg) . Erytrocyten bevatten drie keer meer magnesium (2,4-2,9 mmol / L) dan plasma (0,8-1,6 mmol / L). De meeste magnesium-afhankelijke fysiologische processen worden intracellulair bepaald door de aanwezigheid van de geïoniseerde vorm van het element.
Vanwege de hoge homeostatische eigenschappen van plasma, magnesium en andere elementen zijn aanwezig in een constante concentratie, ze worden ook geassocieerd met plasma-eiwitten en andere chemische verbindingen die hun niveau bepalen, dus de bepaling van magnesiumgehaltes in plasma is zeer onbetrouwbaar. Medische aandoeningen in het menselijk lichaam hebben weinig effect op de niveaus van elementen in plasma, terwijl ze de homeostase van intracellulair geïoniseerde elementen sterk verstoren.

Absorptie van magnesiumionen vindt voornamelijk plaats in het jejunum en ileum waar de zure omgeving heerst. Absorptie vindt plaats in twee fasen:
• door passief transport, gebaseerd op het fenomeen van elektrochemische gradiënt;
• diffusie mogelijk gemaakt door het TRPM6 (transient receptor potential melastatin) dragereiwit dat zich bevindt in darmepitheelcellen.
Magnesiumabsorptie is parallel aan waterabsorptie. Dit proces is efficiënter wanneer het langer duurt. De mate van absorptie is direct afhankelijk van de mate van elementionisatie, voedingsbalans en hormonale homeostase. Magnesiumabsorptie is sneller in een zure omgeving, met een dieet rijk aan dierlijke eiwitten, onverzadigde vetten, vitamine B6, natrium, lactose, vitamine D, met een goede secretie van insuline en bijschildklierhormoon in het bloed. Op zijn beurt wordt de magnesiumabsorptie geremd door: alkalisatie van de omgeving, sommige eiwitten, sommige vetten, verzadigde vetzuren die onoplosbare verbindingen vormen met magnesium, voedingsvezels, fytinezuur in granen, oxaalzuur dat in veel planten voorkomt (rabarber, spinazie, zuring), overmaat calcium (vandaar de gelijktijdige zuivelproducten), alcohol, fluoriden en fosfaten. Er moet aan worden herinnerd dat sommige geneesmiddelen ook de opname van magnesium remmen.
Magnesium is over het algemeen een element dat moeilijk te absorberen is. Er is berekend dat slechts ongeveer 30% van het magnesium dat door mensen wordt geconsumeerd dagelijks wordt geabsorbeerd (waarvan 10% in het mechanisme van passieve diffusie). De rest blijft op verschillende manieren uitgezet. Alle soorten darmziekten, van proliferatief tot auto-immuun, hebben een directe invloed op dit proces.
De stabiliteit van magnesiumgehaltes in weefsels bepaalt niet alleen efficiënte en ongestoorde darmabsorptie, maar ook de juiste reabsorptie van het element in het stijgende deel van het nefron.

Magnesium is een voornamelijk intracellulair ion. Meer dan de helft van magnesium wordt gevonden in botten, ongeveer een kwart zit in de spieren en ongeveer een kwart is verspreid over het hele lichaam, voornamelijk in het zenuwstelsel en organen met een hoge metabole activiteit, zoals de lever, het spijsverteringskanaal, de nieren, de endocriene klieren. De magnesiumreserve bevindt zich waarschijnlijk voornamelijk in de botten.
Momenteel hebben we echter weinig kennis van de mechanismen om magnesium de cel in te transporteren en een verhoogde concentratie van dit element intracellulair te handhaven. We weten echter dat magnesiumabsorptie grotendeels te wijten is aan gefaciliteerde diffusie en afhankelijk is van veel metabole en hormonale processen van het lichaam.
Het is bekend dat vitamine B6 en D evenals insuline het gehalte aan intracellulair magnesium kunnen verhogen, waar adrenaline of cortisol juist het tegenovergestelde werken.
afscheiding
Het belangrijkste orgaan dat magnesium uit ons lichaam verwijdert, zijn de nieren. Kleine hoeveelheden van dit element worden ook uitgescheiden door de darmen en ook met zweet. De nieren zijn verantwoordelijk voor de juiste concentratie magnesium in de extracellulaire ruimte.
http://www.e-manus.pl/