Jak przebiegała choroba Czarna Śmierć? (Dżuma)
Przejdźmy do medycyny”. Czynnik sprawczy dżumy, dostając się do organizmu człowieka, nie powoduje klinicznych objawów choroby od kilku godzin do 3-6 dni. Choroba zaczyna się nagle wraz ze wzrostem temperatury do 39-40 stopni. Występuje silny ból głowy, zawroty głowy, często nudności i wymioty. Bezsenność przeszkadza pacjentom, pojawiają się halucynacje. Oprócz ogólnych objawów, w postaci dymienicy skórnej, w miejscu penetracji patogenu tworzy się czerwona plama, która zamienia się w krostę ( pęcherzyk) wypełniony krwawo-ropną treścią. Krosta pęka i tworzy się wrzód. Już w pierwszych dniach choroby rozwija się proces zapalny w węzłach chłonnych najbliższych miejsca penetracji drobnoustrojów dżumy, z powstawaniem tzw. -nazywane dymnicami. towarzyszy kaszel, plwocina z krwią, uczucie braku powietrza i ogólny stan ciężki, często kończący się śmiercią chorego. Postać septyczna choroby charakteryzuje się licznymi krwotokami w skórze, błonach śluzowych i różnych narządach. Ta forma jest również trudna. Mogą wpływać na jelita, którym towarzyszy obfita biegunka, czasem z domieszką krwi i śluzu w kale ... ”(Popularna Medyczna Encyklopedia,).
    Czarne plamy na ciele, gnijące wrzody na szyi. To plaga. Czy średniowieczna medycyna wiedziała, jak ją leczyć? Ludzie z dżumą byli wykrwawiani. To wcale nie pomogło, a raczej ich zabiło. Po co odbierać siły organizmowi, kiedy wciąż walczy z chorobą w nierównym pojedynku i tylko odpowiednie leczenie może dać wyzdrowienie. W późnym średniowieczu walczył z zarazą wielki Nostradamus, który mówił chorym, że trzeba korzystać z wody źródlanej, przebywać jak najwięcej na świeżym powietrzu i stosować lekarstwa, które sporządził na bazie ziół leczniczych. Nostradamus walczył z zarazą, ale Plaga z 1348 roku zabrała jemu żonę i dwóch synów.
 Zaraza nie wybierała między bogatymi a biednymi, między szlachtą a chłopami. Ofiarami Czarnej Śmierci padali królowie, książęta, hrabiowie, baronowie, zwykli ludzie. Wszyscy byli wobec niej równi. Minęły wieki, mało kto wie o epidemii dżumy w średniowieczu, a zaraza: „... jest jedną z wielu chorób, które można wyleczyć”.

A co jeśli dżuma to nic innego jak choroba popromienna? A skutki przypisuje się "zwykłej chorobie".