Colors of wedding dresses and customs concerning brides. Part: 2. 

 Dlaczego suknia panien młodych jest biała.
W średniowieczu w Europie małżeństwa uważano bardziej za umowę wymiany i przeniesienia własności niż na zwykłą miłość, a datę ślubu wybierano zwykle ze względów higienicznych. Sami lekarze odradzali kąpiel, myśląc, że woda zmiękcza organizm i otwiera pory, brama do chorób (przynajmniej tak im się wydawało), więc wybrali ślub daty blisko pierwszej kąpieli w maju, poprawiając tym samym zapachy ich ciała. Jeśli chodzi o kolor, kobiety, które mogły sobie na to pozwolić, nosiły aksamit, jedwab w ciemnych i uderzających odcieniach, z ulubionymi niebieskimi, czerwonymi i zielonymi dodatkami .
W okresie renesansu suknie ślubne podążały za modą. Skromne rodziny były używane sukienki, które później służyły w dniu codziennym, podczas gdy klasa wyższa nosiła złote i srebrne tkaniny.
Miało to swoje symboliczne znaczenie: niebieski symbolizował prawdziwą miłość i czystość, która nie umarła; czerwony dobrobyt i szczęście, zwłaszcza w krajach azjatyckich, gdyż na Zachodzie wiązało się to z prostytucją; żółty okazał żal do tego, kto ją poślubi; szary kolor oznaczał, że zajdzie bardzo daleko; brązowy kolor, zawsze będzie żyła w mieście, w którym mieszkała, oraz zielony kolor, pomimo wielu odmian w zależności od kraju, manifestował ból bycia widzianym, choć dla niektórych kultur oznacza to rozwiązłość. I oczywiście w Europie panna młoda nigdy nie nosiła czerni, koloru zarezerwowanego dla żałoby od czasów starożytnego Rzymu, z wyjątkiem sytuacji, gdy w 1660 r. Infantka Maria Teresa z Hiszpanii nosiła ten kolor w dniu ślubu z Ludwikiem XIV z Francji, deklarując swoje interesy.
Księżniczka Filippa z Anglii była pierwszą europejską królewską damą, która ubrała się na biało w małżeństwie z królem Erykiem Skandynawii w 1406 roku, a sto lat później królowa Szkocji Maria założyła ją na swój ślub. akt buntu, gdyż uważa się biały kolor jako żałobę we Francji.
Księżniczka Charlotte nosiła ten kolor na swoim ślubie w 1816 roku , ale dopiero 10 lutego 1840 roku książę Albert z Saxe-Coburg-Gotha z jego kuzynką Victorią z Hanoweru stał się popularny.
Królowa Wiktoria z Wielkiej Brytanii chciała wesprzeć brytyjski przemysł i zleciła szefowi Rządowej Szkoły Projektowania, Williamowi Dyce'owi, koronkę z kremowego satynowego jedwabiu ze Spitalfields by Mary Bettans , koronkową falbankę Honiton przy szyi i rękawach i ogon o długości pięciu metrów.
Dopiero dekadę temu fotografia była na tyle zaawansowana, by obsłużyć takie wydarzenia i ówczesne gazety, ilustracje i druki pomogły spopularyzować sukienkę. Czternaście lat po tym dniu królowa Wiktoria i książę Albert odtworzyli wesele przed aparatem fotografa, ku zazdrości wszystkich narzeczonych. Jej długie panowanie, przesiąknięte purytaryzmem, sprawiło, że biel stała się jeszcze bardziej kojarzona z niewinnością i moralnością, a kiedy Victoria zmarła w styczniu 1901 r., została pochowana z welonem ślubnym na twarzy.
W Hiszpanii to telewizyjne wesela Grace Kelly z Rainierem z Monako i Fabiola de Mora y Aragon z królem Belgii zapoczątkowały tę modę do dziś.
Francisco Tostado