Eridu, obecnie Abu Shahrein, Irak, było uważane przez starożytnych Sumerów za pierwsze miasto na świecie. To miasto jest jednym z najstarszych ruin Mezopotamii. Założone około 5400 pne Eridu uważano za stworzone przez bogów i było domem dla wielkiego boga Enki (znanego również jako Ea przez Akadyjczyków), który rozwinął się z lokalnego boga słodkiej wody, w boga mądrości i magii (wśród innych atrybutów) i stoją z innymi bóstwami, takimi jak Anu, Enlil i Inanna, jako najważniejsze w Panteonie Mezopotamii.
Sumeryjska lista królów cytuje Eridu jako „miasto pierwszych królów”, stwierdzając: „Po zstąpieniu królestwa z nieba, królestwo było w Eridu”, a różne miasta-państwa Mezopotamii postrzegały to miasto jako metropolię „złotego wieku” w ten sam sposób, w jaki autorzy biblijnej narracji Genesis stworzyli „rajski ogród” jako swój mityczny raj, najprawdopodobniej wzorowany na Eridu. Miasto zostało opuszczone ok. 600 pne, najprawdopodobniej z powodu nadużywania ziemi i popadł w ruinę.

Miasto Eridu zajmuje ważne miejsce w sumeryjskiej mitologii, nie tylko jako pierwsze miasto i dom bogów, ale także jako miejsce, do którego przybyła bogini Innana, aby otrzymać dary cywilizacji, którymi następnie obdarowała ludzkość z jej rodzinnego miasta z Uruk. Uruk rywalizuje z Eridu wśród współczesnych uczonych o honor najstarszego miasta Mezopotamii, a nawet najstarszego miasta na świecie.

Starożytni z pewnością wierzyli, że Eridu jest pierwszym miastem, a sumeryjska lista królów podaje nieprawdopodobnie długie rządy (niektóre między 28 000 a 36 000 lat) dla ich królów, podczas gdy sumeryjscy skrybowie utrzymywali, że królestwo w kraju przyszło najpierw z nieba, aby ustanowić je w Eridu.

„Encyklopedia historii starożytnej”


Sumer.




Miasto Eridu i Enki.

Abu Shahrein. Irak.