Istnieje powszechne chrześcijańskie przekonanie, że czarownice są złymi, starymi kobietami, które są służebnicami diabła, zadają szkody i latają nocą na miotle. Jednak nasi Przodkowie mieli inne zdanie na temat czarownicy, wiedźmy.
Starożytni Słowianie mieli zupełnie inne znaczenie w słowie Wiedźma.
Przetłumaczone ze starosłowiańskiego, Wiedźma jest Wiedzącą Matką (Wiedźmą). W okresie przedchrześcijańskim kobiety posiadające status czarownicy były bardzo szanowanymi członkami społeczeństwa. Ten honorowy tytuł w kulturze wedyjskiej został przyznany kobiecie, która wychowała cnotliwe potomstwo.

Słowianie byli prawosławnymi - Pravslavili (jak mówią teraz - poganami), dlatego po szerzeniu się chrześcijaństwa zaczęły pojawiać się ponure legendy o czarownicach, a samo to słowo za sugestią chrześcijan nabrało negatywnego konotacji.
Matka Wiodąca używała oczywiście magii-czarodziejstwa-magii. Jednak magia Słowian była wyłącznie biała. Leśna wiedźma zwracała się do sił natury, jeśli chciała zastosować swoje wdzięki lub zwiększyć lecznicze właściwości wywaru.
Uważa się, że wiele kobiet w starożytnym słowiańskim świecie posiadało magię, tylko niektóre w większym stopniu, inne w mniejszym stopniu. Jedna została wróżbitką, inna uzdrowicielką, inna położną i to również uważano za cudowną moc, ponieważ wielkim cudem jest pomóc w przyjściu na świat nowemu życiu.
Ale tylko te kobiety, które posiadały wszystkie powyższe umiejętności, stały się prawdziwymi Czarownicami, o których powstały legendy.
To one, wraz z szerzeniem się chrześcijaństwa w średniowieczu, zostały bezlitośnie spalone na stosie.
Jak mówią słowiańskie legendy o czarownicach, Wiedząca Matka musi mieć rozległą wiedzę o przyrodzie, o rodzinie, o gospodarstwie domowym. Młoda dziewczyna nie mogła uzyskać statusu Wiedzącej Matki z wielu powodów.
Po pierwsze, ponieważ sama nie została jeszcze matką, nie przeszła przez wszystkie trudności i znoje, przez które musi przejść każda kobieta (zgodnie z wyobrażeniami naszych przodków).
Po drugie, wciąż nie ma wystarczającej wiedzy o tym świecie, to znaczy nie wie. Młode dziewczyny, które studiowały kulturę wedyjską i magię, nazywano czarownicami.
Jeśli młoda kobieta po ślubie nie zdążyła urodzić, to wracała do domu rodziców. Uważano, że z jakiegoś powodu opuściły ją magiczne siły natury. Z tym wiąże się również słowo „małżeństwo”, tj. związek rodzinny z kobietą, która nie może mieć dzieci.
Słowiańskie legendy o czarownicach mówią, że znały wszystkie wedyjskie rytuały, spiski, szepty, zaklęcia. Żadne znaczące wydarzenie nie było kompletne bez obecności i rytuałów Wiedzmy lub Czarownicy. Należy zauważyć, że w starożytności fryzjerstwem zajmowali się nie tylko kobiety, ale także mężczyźni.
Z biegiem czasu pomysł na to, jak wyglądają Czarownice, znacznie się zmienił. Ale znający się na rzeczy ludzie wciąż pamiętają, że tytuł Wiedzmy wcale nie jest obelgą, ale honorową rolą, a nawet misją.