2023 listopad 26.

Naukowcy z amerykańskiego uniwersytetu w Utah odkryli, że w Ziemię uderzył jakiś promień - cząstka o bardzo wysokiej energii. Okazało się, że to nie pierwszy promień, który uderzył w ziemię ostatnimi laty. Czym tak naprawdę okazała się ta cząstka i jakie jest jej źródło?
Promieniem okazała się cząsteczka o wysokiej energii. Był to drugi największy, jeśli chodzi o energię promień znany ludziom – podali naukowcy w magazynie „Science”. W ciągu ostatnich trzech dekad odnotowano blisko 30 podobnych uderzeń. Jak podali naukowcy, w ziemię często trafiają takie promienie, czy też cząsteczki o niskiej energii. Rzadziej w planetę uderzają te o wysokiej energii. Źródłem tych promieni jest Słońce. Czy na pewno ze Słońca?
Promień nazwano Amaterasu. Drugi najsilniejszy w historii
Został zarejestrowany przez teleskop Array 27 maja 2021 roku i otrzymał imię Amaterasu. Tak bowiem nazywała się japońska bogini słońca. To drugi co do wielkości promień, który uderzył w ziemię. Największy był ten z 1991 roku. Nazwano go dosyć oryginalnie, bo „O mój boże”. Ta nazwa wywodzi się z wielkiego zdumienia naukowców, którzy zauważyli promień. Promień "O mój Boże" miał energię 320 eksa-elektronowoltów, a ten ostatni tzn. "Amaterasu" był o mocy 244 eksa-elektronowoltów.

Tajemniczy promień kosmiczny zszokował naukowców.
Japońscy i amerykańscy naukowcy z uniwersytetu Utah, badający pochodzenie tajemniczych promieni kosmicznych, odkryli niedawno niezwykle rzadką cząsteczkę o ultrawysokiej energii, która dotarła na Ziemię spoza naszej galaktyki. Wyniki badań opublikowali w listopadzie w magazynie "Science". Naukowcy nie mają pojęcia, skąd się wzięła. Analiza jej trajektorii pokazała, że... z pustki.

Badania nad promieniami kosmicznymi prowadzą naukowcy z obserwatorium promieniowania kosmicznego na Pustyni Zachodniej w stanie Utah. Ich początek sięga 1991 roku, gdy naukowcy z Uniwersytetu z Utah w ramach eksperymenty “Fly’s Eye” odkryli cząstkę promieniowania kosmicznego o wyjątkowo dużej energii. Później nazwano ją “O mój Boże”, aby oddać wagę odkrycia oraz wrażenie, jakie zrobiła na naukowcach.

Dotychczas zaobserwowali 30 takich zjawisk o ultrawysokiej energii. Tą niedawno odkrytą przez teleskop Array, którą nazwali Amaterasu na cześć bogini słońca w mitologii japońskiej, można porównać tylko z “O mój Boże”. Cząstka uderzyła w atmosferę nad Utah 27 maja 2021 r., wyrzucając cząstki wtórne na ziemię, które wyłapały 23 detektory. Jej energię oszacowano na około 244 eksa-elektronowoltów. Cząstka „O mój Boże” wykryta ponad 30 lat temu - 320 eksa-elektronowoltów.

Naukowcy badają promienie kosmiczne. Amaterasu prawie jak "O mój Boże"
1 eksa-elektronowolt to 1 miliard gigaelektronowoltów, a 1 gigaelektronowolt to 1 miliard elektronowoltów. To dałoby cząstce Amaterasu energię 244 000 000 000 000 000 000 elektronowoltów. Dla porównania, według NASA typowa energia elektronu w zorzy polarnej wynosi 40 000 elektronowoltów.

Promień kosmiczny o ultrawysokiej energii niesie dziesiątki milionów razy więcej energii niż jakikolwiek akcelerator cząstek stworzony przez człowieka, taki jak Wielki Zderzacz Hadronów, najpotężniejszy akcelerator, jaki kiedykolwiek zbudowano, wyjaśniła Glennys Farrar, profesor fizyki na Uniwersytecie Nowojorskim.
Jak donosi CNN, źródło tych cząstek o ultrawysokiej energii wprawia naukowców w zakłopotanie. John Matthews powiedział, że prześledzenie trajektorii Amaterasu i “O mój Boże” nie dało odpowiedzi, co było ich źródłem. W szczególności ta pierwsza cząstka wydawała się pochodzić z tak zwanej Lokalnej Pustki, pustego obszaru przestrzeni graniczącego z Drogą Mleczną.

Astronomowie za pomocą teleskopów nie są w stanie dostrzec niczego naprawdę dużego i gwałtownego, co mogło być jej źródłem. - Amaterasu pochodzi z miejsca, które przypomina pustą przestrzeń. Pustkę. Więc co się do cholery dzieje? - zastanawia się naukowiec.

Badacze z obserwatorium na pustyni w Utah liczą, że uzyskają odpowiedź na to pytanie po udoskonaleniu teleskopu Array. W planach jest uruchomienie kolejnych 500 detektorów, które pozwolą na wychwytywanie wiązek cząstek indukowanych promieniowaniem kosmicznym na obszarze 2900 kilometrów kwadratowych.

Źródło: Radio ZET/CNN/The University of Utah.