Wędrówka Dusz:
Zgodnie z dogmatem starożytności, zatłoczone formy życia są serią oczyszczających wędrówek, dzięki którym boski pierwiastek ponownie wznosi się do jedności swego źródła. Upojone w pucharze Dionizosa i olśnione w zwierciadle istnienia, dusze, te fragmenty lub iskry Uniwersalnej Inteligencji, zapomniały o swojej rodzimej godności i przeszły do ziemskich ram, do których pożądały. Najbardziej typowy typ zejścia ducha został zasugerowany przez zatonięcie Słońca i Gwiazd z górnej do dolnej półkuli. Kiedy dotarło do bram właściwego imperium Dionizosa, Boga tego Świata, miejsca złudzeń i zmian, jego indywidualność przybrała postać materialną; a ponieważ poszczególne ciała porównano do szaty, świat był inwestyturą Ducha Uniwersalnego.
Jeśli nasza śmiertelna egzystencja jest śmiercią ducha, nasza śmierć może być odnowieniem jego życia; tak jak ciała fizyczne są wywyższone z ziemi do wody, z wody do powietrza, z powietrza do ognia, tak człowiek może wznieść się do Bohatera, Bohater do Boga. W biegu Natury dusza, aby odzyskać swój utracony majątek, musi przejść szereg prób i wędrówek. Sceną tych prób jest Wielkie Sanktuarium Inicjacji, świata: ich głównymi agentami są żywioły; a Dionizos, jako Władca Natury, czyli uosobienie świata zmysłowego, jest oficjalnym Arbiterem Tajemnic i przewodnikiem duszy, którą wprowadza do ciała i z niego wypędza. On jest Słońcem, wyzwolicielem żywiołów.
-Ma'at Heru