W połowie XIX wieku kilku naukowców pracujących na podstawie skąpych dowodów zdecydowało, że na Oceanie Indyjskim musiał istnieć zaginiony kontynent i nazwali go Lemuria.
Na tym zaginionym kontynencie żyła kiedyś rasa wymarłych ludzi zwanych Lemurianami, którzy mieli cztery ramiona i ogromne, hermafrodytyczne ciała, ale mimo to byli przodkami współczesnych ludzi.
Jakkolwiek absurdalnie to wszystko brzmi, pomysł rozkwitł przez jakiś czas zarówno w kulturze popularnej, jak i w niektórych zakątkach społeczności naukowej. Oczywiście współczesna nauka już dawno całkowicie obaliła ideę Lemurii.
Ale potem, w 2013 roku, geolodzy odkryli dowody na zaginięcie kontynentu dokładnie tam, gdzie podobno istniała Lemuria, i ponownie zaczęły pojawiać się stare teorie.
Ten kontynent „Lemurii”, zasugerował Sclater, dotknął południowego krańca Indii, południowej Afryki i zachodniej Australii i ostatecznie opadł na dno oceanu.
Teoria ta pojawiła się w czasie, gdy nauka o ewolucji była w powijakach, pojęcia dryfu kontynentów nie były powszechnie akceptowane, a wielu wybitnych naukowców wykorzystywało teorie mostu lądowego, aby wyjaśnić, w jaki sposób różne zwierzęta migrowały kiedyś z jednego miejsca do drugiego.
Wkrótce inni znani naukowcy i autorzy przyjęli teorię Lemurii i zaczęli z nią pracować. Później w latach 60. XIX wieku niemiecki biolog Ernst Haeckel zaczął publikować prace, twierdząc, że Lemuria umożliwiła ludziom pierwszą migrację z Azji (uważanej wówczas przez niektórych za miejsce narodzin ludzkości) i do Afryki.
Haeckel zasugerował nawet, że Lemuria (inaczej „raj”) mogła być kolebką samej ludzkości. Jak napisał w 1870 roku:
„Prawdopodobnym pierwotnym domem lub„ rajem ”jest tutaj Lemuria, tropikalny kontynent obecnie leżący poniżej poziomu Oceanu Indyjskiego, którego poprzednie istnienie w trzeciorzędu wydaje się bardzo prawdopodobne na podstawie licznych faktów z geografii zwierząt i roślin . ”
Hipotetyczna mapa (prawdopodobnie pochodząca od Ernsta Haeckela) przedstawiająca Lemurię jako kolebkę ludzkości, ze strzałkami wskazującymi na teoretyczne rozprzestrzenianie się różnych podgrup ludzkich poza zaginiony kontynent. Około 1876 r.
Wielu nadal przyjmowało pojęcie Lemurii, zwłaszcza po tym, jak rosyjska okultystka, medium i autorka Elena Blavatskaja opublikowała The Secret Doctrine w 1888 roku. Blavatskaja powiedziała, że ta wysoka na 15 stóp, czteroramienna, hermafrodytyczna rasa kwitła obok dinozaurów. Teorie poboczne sugerowały nawet, że Lemurianie ewoluowali w lemury, które mamy dzisiaj.

Lemuria. Ocean Indyjski.