Z całej epoki średniowiecza nie zachował się ani jeden tekst wspominający o rodzie Piastów? Nazwa dynastii jeszcze wtedy nie istniała.
Z obecnej perspektywy może się to wydawać dziwne, ale wspólny termin nie był nawet potrzebny, a jego brak nie rodził żadnego zamętu. Od połowy XI stulecia nikt nie kwestionował wyłącznych praw Piastów do panowania nad Polską. Wszystkich przedstawicieli jedynej, bezkonkurencyjnej dynastii nazywano więc po prostu „książętami polskimi” – principes Poloniae.
Po śmierci Kazimierza Wielkiego upowszechniło się jeszcze określenie „panowie przyrodzeni”, w odniesieniu do dawnych monarchów i ich ostatnich żyjących potomków po kądzieli.




wielka historia; link do strony www

Michał Qnt
Patrząc na rozwoj terytorialny naszego kraju na przestrzeni dziejów- uświadamiam sobie, że historia Polski choć nie pozbawiona kart ciemnych - jest piękna i unia polsko- litewska, podobnie jak dobrowolne przyłączenie do naszego kraju Prus i Pomorza z czasów Wojny Trzynastoletniej ( kiedy niemiecka szlachta i mieszczaństwo poprosiły polskiego króla o zaliczenie ich w poczet jego poddanych, nie szczędząc na ten cel poważnych środków, ryzykując życiem i majątkiem) - są takimi właśnie pięknymi tego przykładami. Unia z Litwą było to połączenie dwóch państw bez użycia przemocy, inkorporacja bez podboju, zjednoczenie bez okupacji.Podczas gdy Imperium Brytyjskie, rosyjskie, pruskie i inne opierały się na kolonizacji, podporządkowywaniu i eksploatacji zajmowanych ziem - państwo polsko- litewskie było ewenementem na skalę światową. Nie było nigdzie podobnego przykładu mariażu dwóch różnych państw - po unii Polska nigdy nie mianowała na Litwie ani jednego polskiego urzędnika, ani jednego polskiego dowódcy wojskowego, żadnego polskiego wojewody czy gubernatora, ani jednego poborcy podatkowego, żadnego burmistrza. Starosty czy sędziego - a unia trwała, będąc obok Turcji czy Rosji największą potęgą swych czasów. W czasach krwawych tyranii, despotyzmów, straszliwych wojen religijnych Rzeczpospolita Obojga Narodów była wyspą, na której pokojowo ustanowiono równouprawnienie obu narodów, tolerancję religijną, silny samorząd.Litwa do samego końca posiadała osobny skarb, osobne wojsko, system oświaty czy administrację. Często mówimy o upadku Polski po trzecim rozbiorze, zapominając, że tragedia Rzeczypospolitej w istocie była tragedią wielu narodów tego dziwnego i niezwykłego państwa. W okresie zaborów Polacy i Litwini wspólnie walczyli z Moskalami zarówno w dobie wojen napoleońskich, w powstaniach Kościuszki, listopadowym i styczniowym za każdym razem odnawiając unię obu państw. Niestety wnuki powstańców styczniowych z obu krajów walczyły już przeciwko sobie i za każdym razem- czy to w 1920 czy w czasie II wojnyświatowej, - ze szkodą dla Polski i Litwy i zawsze z korzyścią dla Moskwy. I przypomina mi się fragment " Pana Tadeusza": "Rzekł na to Gerwazy wzruszony!
Dziwneć to były losy téj naszéj Korony
I naszéj Litwy! wszakto jak małżonków dwoje!
Bóg złączył, a czart dzieli, Bóg swoje, czart swoje!"

Adrian Kiełbasa
Lwów był polski przez 472 lata. 600 jeśli liczyć Zabory. Ukraiński jest dopiero od 30 lat i to przez kaprys Stalina...