Nadmi

• Kraj:Polska
• : Język.:deutsch
• : Utworzony.: 06-10-15
• : Ostatnie Logowanie.: 31-01-26

×

: Kontakt.

: Imię.

: E-mail.

: Wiadomość.

Proszę zamienić znaczniki %d na własne liczby

: Dodaj.

Wiadomość nie może być pusta!

Wiadomość zostanie przetłumaczona po wysłaniu (jeżeli środki są wystarczające)

: Captcha. Kod Ochronny.

Załączniki:

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

Ilość dopuszczalnych plików: 5

JPEG, JPG, PNG, GIF, DOC, PDF, ZIP, RAR, TAR, HTML, SWF, TXT, XLS, DOCX, XLSX : lub : ODT : tylko formaty:.

: Maksymalny rozmiar pliku. 3MB.

: Wyślij Wiadomość.

3. Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w IX wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku

: Opis.: Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w IX wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku (patrz post 278), czego nie zauważyła do dziś nasza ortodoksyjna historiografia – ciąg dalszy, część 3. III. Średniowiecze Wiek IX Czekarus Starzon z Panigrodu, pierworodny syn bohatera Starżona I. pan na Starzyniu, Labissynie, Rykach itd. oraz na Czekarzowicach (założonych od jego imienia na ziemi sandomierskiej), żył w roku 800. Najbardziej wojowniczy i sławny bohater za Leskona III, króla Polahii, który to pierwszy założył dla swojej rodziny gniazdo na ziemi sandomierskiej i rozszerzył Starzów-Toporczyków, z których powstało wiele linii. Danoborz I Starzon z Panigrodu i Starzyna, drugi syn bohatera Starżona I, pan w Krainie, na Palukach, Dziardanowicach itd., żył w roku 800. Mąż wybitnego ducha i rady, założyciel potężnego grodu Danabor od swojego imienia oraz protoplasta linii Starżów w Krainie i w Palukach. Kagnimir, Zolawa. Poswid Starzon z Panigrodu i Starzyna, rodzony brat Danoborza I, żył w roku 810. Bohater o wybitnym umyśle i prześwietny wojownik w wojnie o Pomorze za Leskona III Wśród jego on była Miloslawa, córka Piasta kruszwickiego (mającego wówczas siedemdziesiąt cztery lata), ażeby więc z tego powodu uczynić dla swojego potomstwa rozróżnienie pomiędzy braćmi, zamieniła koło od wozu na rodowy topór i dała początek herbowi Poswidar. Założyła również gród o nazwie Poswidów na ziemi lublińskiej, nad skalistym brzegiem Wisły. Zolawa. Tynekus Starzon z Panigrodu i Czekarzewic, najmłodszy brat Tarłona I, żył w roku 830. Kiedy przeprawiał się na ziemię krakowską, poruszony pięknem tego obszaru założył gród na wysuniętym cyplu nad brzegiem Wisły i nazwał go od swojego imienia Tyneg . Kagnimir, Zolawa. Ossolinus Starzon z Panigrodu i Czekarzewic, rodzony młodszy brat bohatera Tynecha, żył w roku 835. Odważny i wielkoduszny bohater, który podążając za przykładem brata, założył na ziemi sandomierskiej, na rozległej równinie powyżej jezior, gród wykonany z białego kamienia. Starzon II Ze Starzyna, najstarszy syn Poswida, żył w roku 835. Przesławny z uwagi na radę i zręczność! Wśród jego żon była Malina, córka Popiela I, księcia Polanii, zrodzona z Gronosławy, która oddana wbrew swojej płci łowom, drażniąc raz nieostrożnie wściekłego niedźwiedzia, została przez niego najpierw poraniona, następnie zaś pozbawiona życia. Kagnimir, Zolawa. Swierard Poswid, rodzony brat Starżona II. Mąż wojowniczy, lecz nazbyt odważny! Zginął, pozbawiony życia w pojedynku z jakimś Mszczojem. Kagnimir, Zolawa. Tarłon I Starzon z Panigrodu, najmłodszy syn bohatera Czekara, pan na Starzyniu, Tenczynie, Czekarzewicach, Książu i założonej przez siebie twierdzy i wsi Tarlow, żył w roku 841. Mąż wielce dostojny i znany z celności rady, który pozostawił dwóch synów ze swoich zon, których wedle rodzimego obyczaju miał dziewięć. Kagnimir. Pregina Starzonka z Panigrodu, żyła w roku 850, dziedziczka ojcowizny. Najsławniejsza naśladowczyni Amazonek! Założyła gród Preginę od swojego imienia. Tencza Starżona z Panigrodu, rodzona młodsza siostra Preginy Starżonidy, żyła w roku 865, pani na Tyńcu i Preginie, fundatorka od swojego imienia grodu Tenczyna na tejże Preginii, gdzie bawiąc bardzo często, pozostawiona sama sobie przez siostrę zajmowała się, wedle obyczaju ludu, wróżbami tudzież sztukami magicznymi, częściowo zaś polowaniem. Zolawa. Ozor Poswid ze Starzyna, żył około roku 865, założyciel majątku Ozorów. Wziąwszy sobie żonę w Czechach, po porwaniu jej stamtąd na ojczystą ziemię z klejnotami ukrytymi w szprychach wozu. Stał się autorem i niezmiennego biegu rodu, i jego znaku. Zolawa. Kunaw Poswid ze Starzyna, pan na Kunawie, grodzie wzniesionym od swojego imienia około roku 870. Mąż bez wątpienia godnej podziwu odwagi, który dusił gołymi rękoma choćby najsilniejszego niedźwiedzia lub dzika. Zolawa. Rozboriusz Poswid ze Starzyna, około 878 roku potężny wódz wojska Ziemowita, księcia polskiego, przeciwko buntującym się Rusom, dzięki którego zręczności zostali oni również zmiażdżeni. Jako nagrodę za zasługi przyjął za żonę córkę samego księcia o imieniu Lubochna. Zolawa. Medow Starzon z Panigrodu, bohater, starszy syn Tartona I, pan na Starzyniu. Tenczynie, Preginie, Tarlowie, Ossolinie, Czekarzewicach, Książu, Tyńcu i majątku Miedzwiedz, założonym od swojego imienia. Głównodowodzący wojsk pod wielkim Piastem Koszyszko> w wojnie z Prutenami , mąż silny i odważny, dlatego nazwany został w młodości przez rodziców niedźwiedziem, zmarł w roku 883. Kagnimir, Zolawa Nagowiusz lub Nawoj Starzon z Panigrodu, młodszy rodzony brat bohatera Medowa, pan na Pilicy, Tyńcu, Książu, Książnicach itd. (które następnie przekazał starszemu bratu), żył w roku 887. Niezwykle wojowniczy i wielkoduszny Za panowania w Polanii Piasta i Ziemowita, przez których częstokroć mianowany był głównodowodzącym wojsk podczas wojny, założył na obszarze pod- górskim gród i wieś Nawojowię od swojego imienia. Kagnimir, Zolawa. Pamiętajmy, że opisujemy IX wiek gdzie, między innymi: - Czekarus, był wojowniczym i sławnym rycerzem za króla   Leskona III (Leh IX Waleczny), - Tynekus, założył gród nad brzegiem Wisły zwany Tyneg (Tyniec), - Ossolinus, założył na ziemi sandomierskiej gród wykonany z   białego kamienia, - Starzon II, miał żonę córkę Popiela I, oddanej łowom i zabitej   przez niedźwiedzia, - Świerad, by wojowniczy i zginął w pojedynku, - Tarłon I, był dostojnym panem, świetnym doradcą i posiadał 9   żon, - Ozor, porwał żonę w Bohemii wraz z klejnotami ukrytymi w   szprychach wozu, - Kunaw, odważny i silny, dusił gołymi rękoma niedźwiedzia lub   dzika, - Rozboriusz, był wojewodą wojsk króla Ziemowita przeciwko   Rusom i w nagrodę za zwycięstwa otrzymał za żonę jego córkę   Lubochnę, - Medow, był wojewodą wojsk wielkiego Piasta (Koszyszko), w   wojnie z Prutenami (Prusami), zwany za swą siłę i odwagę   niedźwiedziem, - Nagowiusz lub Nawoj, był wojewodą wojsk za panowania Piasta   (Koszyszko) i Ziemowita. (c.d.n.) JB 4. Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w X wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku

: Data Publikacji.: 28-01-26

4. Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w X wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku

: Opis.: Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w X wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku (patrz post 278), czego nie zauważyła do dziś nasza ortodoksyjna historiografia – ciąg dalszy, część 4. III. Średniowiecze Zwracam uwagę, że kronika Zolawy potwierdza funkcjonowanie piastuna (zarządcy dworu), u królów sarmacko-lehickich. Tutaj piastunem na dworze Mieczysława II Stratega (957-999), był Domorad rycerz lehicki herbu Topór. Podobnie wcześniej Koszyszko herbu Kroy był piastunem na dworze króla Leha IX Walecznego (800-824). To kronikarze kościelni wykreowali na siłę z lehickiego rycerza piastuna - Piasta (chociaż takie imię nie istniało) i dalej dynastię piastowską, żeby tylko uniknąć nazwy lehickiego rycerza piastuna Koszyszko i przekształcić go w prostego kołodzieja czy oracza oraz odciąć tym samym lub unicestwić, panowanie starożytnej dynastii sarmacko-lehickiej ! Wiek X Subin Starzon z Panigrodu, pan na Nawojowiu itd., zmarł w roku 912. Mąż najlepszej rady, wzniósł od swojego imienia Subin. Kagnimir, Zolawa. Smilus Starzon z Panigrodu, syn bohatera Medowa, pan na Starzyniu, Przeginii, Tarłowie, Ossolinie, Czekarzowie, Książu, Miedzwiedzu. Tyńcu, Rykach, Granowie, Labisynie, Lukni, Wścieklicach i Smilinie, założonym od swojego imienia, zmarł w roku 916. Sławny chwą czynów w różnych wojnach za książąt Leskona IV i Ziemomysła. Mojmir Starzon z Panigrodu i Tarłowa, mąż o niesłychanej zaciętości i odwadze, który chociaż przez wzgląd na dawną wiarę nie chciał nawrócić się ku Bogu, nigdy jednak nie miał zamiaru odstąpić od ojczyzny i wierności księciu Mieczysławowi, żyjąc zawsze w jego otoczeniu, wreszcie padł w sławnym boju w 968 roku pod grodem Czerwin, podczas wojny ruskiej z Włodzimierzem. Kagnimir, Zolawa. Ortyz Żył w roku 946 za książąt polańskich Leskona i Ziemomysła, niezwykle odważny wódz podczas wojny, wzniósł od swojego imienia Czorsztyn. Tessinus Starżon, żył w roku 946, przeniósł się na Śląsk, gdzie założył gród Cieszyn. Łona Córka Subina, nazywana z uwagi na piękność Luną, żona Zemeforta, rycerza herbu Jastrząb. Starżon III lub Janusz Z Panigrodu, pan na Pabianicach, Masłomiętach, Pilczycy, Książnicach, Łagowie. Mąż bardzo już podatny na wiarę Chrystusa, który w roku 965, za czasów księcia Mieczysława, jako pierwszy z tego rodu ochrzczony wraz z bratem i kilkoma swoimi krewnymi przyjął imię Janusz. Zbudowane zaś przez niego gród i wieś wzięły nazwę Januszewo. Ludek Ozoria ze Starzyna, wnuk czy raczej prawnuk bohatera Ozora, pan na Poswidowie, Ozorowie, Kunawie itd., który w roku 965 został ochrzczony wraz z dwoma braćmi, tylomaż siostrami i córką. Był niezwykle użyteczny dla Ziemomysła, następnie dla Mieczysława, jego syna, pierwszego chrześcijańskiego księcia w Poanii, i często był dopuszczany do głosu (rady). Zmarł w wieku pięciu lat, zawsze wytrwały w wierze, pochowany w Gnieźnie w roku 967. Kagnimir, Zolawa. Samosław Z Panigrodu, tak był zatwardziały w dawnej wierze, że słuchając poleceń Mieczysława, wolał porzucić penaty, niż obmyty świętą wodą wyznawać Chrystusa. Gdy więc zmarnotrawiwszy swoje dobra przeniósł się na Pomorze, zginął tam na wojnie w roku 965. Nedam Ozoria ze Starzyna, najmłodszy brat Domorada. Mąż hojny, który po przyjęciu prawdziwej wiary w roku 965 uznany za chwiejnego i knującego przeciwko księciu, opuściwszy ojczyznę w otoczeniu kilku setek konnych, sprzymierzeńców tegoż sprzysiężenia, udał się do zachodnich Polanów i tam zginął w walce. Po jego śmierci książę przydzielił pozostawione dobra do własnej domeny, następnie zaś przywrócił rodzinie. Kagnimir, Zolawa. Wojmir Starzon z Panigrodu i Tarłowa, w roku 940 zakończył życie w starości. Domorad Ozoria ze Starzyna, zarządca dworu księcia Mieczysława, człowiek prawy w przyjętej niedawno wierze chrześcijańskiej, który zginął w roku 968 podczas wojny przeciwko Rusom. Zaklika I Z Panigrodu i Tarłowa, pan na Nawojowiu, Szubinie, Czorsztynie itd., zmarł w roku 970. Mąż oddany polowaniu i gospodarstwu, założył od swojego imienia gród Zakliczyn na podgórskim obszarze Biessów, potocznie zwanym Podgórze. Kagnimir, Zolawa. Walgierz Starzon z Panigrodu, nazywany inaczej Wdaly, to jest udatny, młodszy syn bohatera Smili, pan na Preginii, Tenczynie, Tyńcu, Czekarzewicach, Tarlowie itd., zmarł w roku 975. Bohater wysławiany wielce w dziejach lehickich, który zwiedził niemal wszystkie kraje w Europie. Był mężem Heligundy, córki jakiegoś władyki spośród królów Galii, w sprawie której miał ostre zatargi z księciem Wislimirem z rodu Popiela, swoim krewnym. Zolawa, Kagnimir. Zbilud I Starzon z Panigrodu i Smilina, najmłodszy syn Smila, nazywany innym imieniem Saul, które przyjął od świętego źródła, bohater sławny chwałą wojenną. Zolawa. Trowin Ozoria ze Starzyna, syn bohatera Ludka, pan na Poswidowie, waleczny podczas wojny podjętej przeciwko Rusom i Czechom, zmarły w roku 995 w niedołężnej starości. Za radą ojca umieścił na polu proporca rodowego krzyż i korzystał z herbu z tym znakiem. Jego żoną była Donislawa, córka bohatera Dobrosza z Góry herbu Skuba, która żyła dwadzieścia pięć lat, zmarła w roku 1035. Pamiętajmy, że opisujemy X wiek gdzie, między innymi: - Smilus, był sławny czynami w wojnach za Leskona IV (Leha Dzielnego) i Ziemomysła, - Mojmir, wyznawał starą wiarę, ale był wierny Mieczysławowi, padł w boju w 968 roku w wojnie ruskiej, - Ortyz, wzniósł Czorsztyn, - Tessinus, założył gród Cieszyn, - Ludek, doradzał Ziemomysłowi i Mieczysławowi, - Samosław, odrzucił religię chrześcijańską i stracił dobra oraz przeniósł się na Pomorze, gdzie zginął na wojnie, - Nedam, sprzeciwił się Mieczysławowi i nowej wierze w 965 roku i opuścił kraj konno na czele kilkuset sprzymierzeńców, zginął w walce, - Domorad, był zarządcą dworu (piastunem), u Mieczysława, - Zaklika I, był oddany polowaniu i gospodarstwu, założył gród Zakliczyn, - Walgierz zwany Wdały, wysławiany w dziejach lehickich, mąż Heligundy, córki władyki z Galii, miał o nią zatargi z księciem Wyślimirem z rodu Popiela, - Trowin, waleczny podczas wojen z Rusami i Czechami, miał żonę, która zmarła mając 25 lat. (c.dn.) JB 5. Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w XI wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku

: Data Publikacji.: 28-01-26

5. Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w XI wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku

: Opis.: Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w XI wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku (patrz post 278), czego nie zauważyła do dziś nasza ortodoksyjna historiografia – ciąg dalszy, część 5 i ostatnia. III. Średniowiecze Należy tutaj podkreślić, że Zolawa i Kagnimir w swoich kronikach z XI wieku, potwierdzają rozkaz cesarza Bolesława I Wielkiego o przydzieleniu cesarzowi Ottonowi III 300 lehickich herbowych rycerzy konnych do jego osobistej ochrony i dyspozycji podczas wyprawy do Włoch w 1000 roku. Rycerz Sieciech I z braćmi, wchodzili w skład tego oddziału. Wiemy że Sieciech I wrócił, bowiem zmarł w Lehii w 1016 roku (patrz post 265). Wiek XI Milissus Starzon z Panigrodu, młodszy syn Zakliczyna, zmarł w roku 1000, pan na Melsztynie, który to gród założył od swojego imienia i rozkazał otoczyć drewnianym płotem, co wywodzi się ze slawońskiego idiomu tyn, to jest płot Milissa. Zmarł bezpotomnie. Zolawa. Paluka Starzon z Panigrodu i Smilina, nazwany na chrzcie Witosławem, starszy syn Walgierza z Heligundy, pan na Lukni, zmarły w roku 1004. Mąż pobożny i najlepszej rady, od którego imienia wywodzące się potomstwo zapoczątkowało nową linię Paluków-Starżonów w rodzie Toporczyków. Zolawa. Holslaw Starzon z Panigrodu, starszy syn Zakliczyna, żył w roku 1005. Idąc za przykładem ojca, nie chciał przyjąć ani wiary, ani ofiarowywanych mu przez księcia zaszczytów. Wygnany więc z braćmi przez innych Toporczyków żył w dawnej wierze. Pozostawiwszy Zakliczyn, założył inny gród, nazwany od jego imienia Holsztynem, w którym zmarł pośród wielu rycerzy. Zolawa. Petroslaw Starzon, nazywany Toporczykiem przed przyjęciem chrztu, pan na Januszewie, zmarł w roku 1008. Założył od swojego imienia wieś Toporię, drugą zaś Stańczyce. Trzecią natomiast, Januszewo Trzemeszneńskie, przeznaczył na klasztor, przy którego wmurowaniu kamienia węgielnego był obecny w roku 966. Rabsus Starzon z Panigrodu, najmłodszy syn Zakliczyna, inaczej zwany Rabem, to jest sługą, zmarł w roku 1010. Mąż niezwykle wojowniczy, jednak nieprzejednany wróg imienia Chrystusa. Założył on Rabsztyn od swojego imienia, w którym gdy zamordował nakłaniającego go do wiary mnicha benedyktyńskiego Arnolda, tego samego dnia zginął rażony piorunem. Zolawa. Sulim Starzon z Panigrodu i komes Danoborza, najmłodszy syn komesa Gostyrada. Wojowniczy bohater i oddany najpiękniejszym czynom! Został pojmany za czasów Bolesława Chrobrego w 1015 roku podczas zamieszania w wojnie pruskiej, kiedy wrogowie rzucili się do ucieczki. Sieciech I Starzon z Panigrodu i Preginii, młodszy syn Walgierza, pierwszy wojewoda krakowski, zmarł w 1016 roku, pan na Preginii, Tenczynie, Tarłowie, Czekarzewicach, Książu, Miedzwiedzu, Tyńcu, Smilinie, Rykach i Szubinie. Mąż o wybitniej gospodarności i chwale wojennej, obdarzony wraz z braćmi przez Ottona III cesarza rzymskiego zaszczytem przynależności do jego straży przybocznej. Założyciel grodu Sieciecha, miasta, klasztoru i opactwa Benedyktynów. Kagnimir, Zolawa. Gostyrad Starzon z Panigrodu i komes Danoborza, młodszy rodzony brat komesa Tomislawa, który obmyty świętą wodą w wieku siedemnastu lat za czasów księcia Mieczysława był zawsze wiernym i niezawodnym wobec wiary chrześcijańskiej bohaterem. Zginął jako starzec w podeszłym wieku w roku 1018 podczas bitwy z Rusami, przeżył siedemdziesiąt lat życia. Kagnimir, Zolawa. Tomisław Starzon z Panigrodu i komes Starzyna, syn Danoborza I, drugi wojewoda gnieźnieński, pan na Danoborzu, Krainie, Palukach. Dziardanowicach itd., zmarł w roku 1022. Mąż rywalizujący w sztuce wojennej z Bolesławem Chrobrym! Z małżeństwa pozo stawił jedynego syna i córkę. Sezula Córka Starżona. Żona Wsebora, trzeciego wojewody sandomierskiego z linii pochodzącej od Leskona III, który następnie założył wspólnotę mniszą na Łysej Górze, zmarła w roku 1027. Wcześniej niż brat obmyta świętą wodą czyniła starania, żeby ów sławny bohater zgiął twardy kark wobec słodkiego jarzma Chrystusa. Matka trzech synów i jednej córki. Zolawa. Martissus Paluka z Panigrodu i komes na Lukni, wnuk Sieciecha ze strony brata, pan na Smilinie, zmarły w roku 1030. Mąż niezwykle hojny dla klasztoru Sieciecha, któremu podarował pewne majątki za pozwoleniem księcia Mieczysława. Wanozjusz Starzon z Panigrodu, najmłodszy syn Zakliczyna, inaczej zwany Wąsalem z powodu długich wąsów, pan na Zakliczynie, Holsztynie i Melsztynie, zmarł w roku 1030. Ochrzczony przed siódmym rokiem życia, przeniósł się na Mazowsze, gdzie założył majątek i wieś Wąsosz. Golizjusz Starzon za Mieczysława II, bohater wsławiony w wojnie o Pomorze, założył w roku 1030 wieś Goślice. Kagnimir, Zolawa. Pogojca Ozoria ze Starzyna wraz z bratem skropiona świętą wodą zawsze była stała w wierze. Wydana następnie za Drogoslawa herbu Poraj, rozszerzyła rodzinę o pięciu synów i trzy córki. Przeżywszy wreszcie osiemdziesiąt sześć lat, odesza z życia w roku 1031. Zolawa. Petrassus Toporczyk, kasztelan poznański, pan na Toporowie, zmarł w roku 1035. Lucza Starzon Sieciechowic, żył w roku 1037, bohater sławny w wojnie przeciwko Masławowi po śmierci Mieczysława II, zapisał jakieś dobra na rzecz założenia klasztoru Sieciecha, gdzie został pochowany. Kagnimir, Zolawa. Welizjusz Starzon, pan na Zakliczynie i Holsztynie (po odejściu brata na Mazowsze). Wojowniczy ponad miarę, pielęgnujący jednak rodzime kulty, który podczas interregnum sprzymierzył się ze stronnictwem dawnej wiary przeciwko chrześcijanom. Zginął w roku 1037 w bitwie na Mazowszu, jego dobra zaś powróciły do skarbca królewskiego. Kagnimir i Zolawa. Zbilud II Starzon z Sieciechowa i komes Preginii, pierworodny syn Sieciecha I pan na Tenczynie, Tarłowie, Ossolinie itd., zmarły w roku 1039. Domisława Domisława, żona Żelisława z Koźmina komesa herbu Wieniawa, kasztelana kaliskiego, zmarła w roku 1046. Kagnimir, Zolawa. Zbrożko Paluka z Panigrodu i komes na Lukni, piąty wojewoda sandomierzański, zmarł w roku 1051. Wlostko Starzon z Panigrodu i komes Danoborza, starszy syn komesa Tomislawa, piąty wojewoda gnieźnieński, pan na Palukach, Krainie, Kraince, Dziardanowicach itd., zmarł w roku 1062, pamiętny bohater podczas wojny mazowieckiej. Zona Goslawa z Ostrowa Radomira herbu Gozdawa, córka drugiego wojewody Mazowsza, matka trzech synów i jednej córki. Zolawa. Bratumila Starzonka z Panigrodu i komesa Danoborza, młodsza córka komesa Tomislawa, żona Jankona z Radzików, wojewody (z kasztelana) sieradzkiego herbu Ogończyk, zmarłego w 1087 roku. Slawna matka czterech synów i dwóch córek, zmarła w roku 1072, w osiemdziesiątym dziewiątym roku życia, pochowana w Radzikach. Zbilud III Starzon z Sieciecha i Preginii, pierworodny syn Zbiluda II, kasztelan krakowski, pan na Preginii, Miedzwiedzu, Smilinie, Rykach, Szubinie itd., zmarły w roku 1071. Podarował on założony w roku 1041 od swojego imienia majątek Zbilusławice, poprzednio zwący się Wierbięty, jakiemuś rycerzowi herbu Janina, którego córkę Marynę pojął za żonę. Goranus. Pamiętajmy, że opisujemy XI wiek gdzie, między innymi: - Milissus, założył gród Melsztyn, - Holslaw, nie przyjął nowej wiary, wygnany z braćmi pozostawił    Zakliczyn i założył gród Holsztyn, - Rabsus, założył Rabsztyn, wróg nowej wiary, zabił mnicha, który   chciał go nawrócić, rażony piorunem zmarł, - Sieciech I, był mężem o wielkiej chwale wojennej, z braćmi   należał do straży przybocznej cesarza Ottona III, był pierwszym    wojewodą krakowskim, zmarł w 1016 roku, - Tomisław, był drugim wojewodą gnieźnieńskim, rywalizował w    sztuce wojennej z Bolesławem Chrobrym, - Petrassus, był kasztelanem poznańskim, - Lucza – był bohaterem sławnym w wojnie przeciwko księciu   Masławowi, - Domisława, była żoną kasztelana kaliskiego, - Zbrożko, był piątym wojewodą sandomierskim, - Wlostko, był piątym wojewodą gnieźnieńskim, - Zbilud III, był kasztelanem krakowskim. 4. Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w X wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku 1. Funkcjonowanie i działania lehickich rycerzy herbu Topór w starożytności i w VII wieku, w oparciu o kronikę Zolawy Lamberta z XI wieku

: Data Publikacji.: 28-01-26

Poczet starożytnych królów sarmacko–lehickich w kronice Prokosza z X wieku.

: Opis.: Poczet starożytnych królów sarmacko–lehickich w kronice Prokosza z X wieku. II. Starożytność Dla podkreślenia różnicy, której nie dostrzegła ortodoksja akademicka, prezentuję królów starożytnych Sarmacji i Lehii (od Sarmaty do IV wieku n.e.), wymienionych oraz uzupełniających się w kronice sławiańsko-sarmackiej księgi I Prokosza, edycji polskiej i łacińskiej (z okresem panowania lub bez). Wydanie polskie 1825 Wydanie łacińskie 1827                                       p.n.e. Sarmata ? Sarmata ? Kodan ? Kodan ? Helissa II ? Helissa II ? Leh 1968-1918 Leh 1968-1918 Filan 1918-1888 Filan 1918-1888 Car ? Car ? Lassota ? -      - Nya ?-1718 Szczyt 1721-? Scyta 1718-?      - Jessa 1615-? Alan II ?-1519/1511 - Wandal/Wiendal 1519/1511-? -      - Ladon 1432-1382      - Marszyn ?      - Lel/Lelum ?      - Łona (żona) ? Listyg/Lis (340-323 A.M*) - Polah 470-427 Polel/Polah 470-? Lisz ? - Posnan ? - Sandomir ? - Lublin ? - Lubusz ? - Leh (59-44 J.C.**) -                                            n.e. Wisław 35-91 - Witosław 91-127 - Haldwiryk ? -292 Halduiryk ?-292 Wyszomir/ Wyszomir/ Wyzymier 292-340 Wizymierz 292-340 Mieczysław 340-388 Mieczysław 340-388 Radgoszcz 388-394 Radgoszcz 388-394 Witkon/ Witkon/ Witosław 394-? Witosław 394-? * A.M. – w okresie panowania księcia, a od 336 roku p.n.e. króla    Aleksandra Macedońskiego. ** J.C. – w okresie panowania Juliusza Cezara. Okazuje się, że w odnalezionym rozdziale VII kroniki Prokosza (w Rękopisie Towiańskiego), brakującym w wydaniu polskim z 1825 roku, znajduje się 8 wymienionych królów, tych samych jak w wydaniu łacińskim, a mianowicie:                    p.n.e. Nya Szczyth Jessa 1615-? Marszyn Lado/Łado 1432-1378 Lel Łona Polel/Polah 470-? Tak więc, poczet królów starożytnych w edycji polskiej kroniki Prokosza, liczy 25 królów, a łącznie z brakującym rozdz. VII, liczy 33 królów, natomiast w edycji łacińskiej liczy 19 królów, którzy wzajemnie się uzupełniają. W obu wersjach występuje częściowy brak królów i dat panowania. Okres panowania został ustalony na podstawie przelicznika Roku Świata (R.Ś.) 4000 p.n.e., zwanym także Rokiem Otsyta, który był stosowany przez naszych najstarszych kronikarzy. Kronika Prokosza Księga I obu edycji, była tylko jednym z głównych źródeł do opracowania przeze mnie pełnego pocztu królów starożytnych dynastii sarmacko-lehickiej, oprócz między innymi; pocztów Kagnimira i Sarnickiego oraz odpisu pocztu Dyamentowskiego w Zbiorze II (patrz post 278 oraz pełny poczet posty 249, 251). Janusz Bieszk The group of ancient Sarmatian-Lehite kings in the chronicle of Prokosz from the 10th century. II. Antiquity In order to emphasize the difference that was not noticed by the academic orthodoxy, I present the kings of ancient Sarmatia and Lehia (from Sarmatia to the 4th century CE), listed and complementary in the Slavic-Sarmatian chronicle of book I of Prokosz, Polish and Latin editions (with or without a reign). Polish edition 1825 Latin edition 1827                                        b.c. Sarmatian? Sarmatian? Kodan? Kodan? Helissa II? Helissa II? Leah 1968-1918 Leh 1968-1918 Filan 1918-1888 Filan 1918-1888 Tsar? Tsar? Lasso? -       - No? - 1718 Peak 1721-? Scythian 1718-?       - Jessa 1615-? Alan II ?-1519/1511 - Vandal/Wendal 1519/1511-? -       - Ladon 1432-1382       - Marshin?       - Lel/Lelum?       - Lona (wife) ? Listyg/Fox (340-323 A.M.*) - Polah 470-427 Polah/Polah 470-? fox? - Posnan? - Sandomir? - Lublin? - Lubusz? - Leh (59-44 J.C.**) -                                             n.e. Wislaw 35-91 - Witoslaw 91-127 - Haldwiric? -292 Halduiric ?-292 Wyszomir/ Wyszomir/ Wyzymierz 292-340 Wizymierz 292-340 Mieczyslaw 340-388 Mieczyslaw 340-388 Radgoszcz 388-394 Radgoszcz 388-394 Witkon/ Witkon/ Witoslaw 394-? Witoslaw 394-? * A.M. – during the reign of the prince, and from 336 BCE king     Alexander of Macedon. ** J.C. – during the reign of Julius Caesar. It turns out that in the discovered chapter VII of Prokosz's chronicle (in the Towiański Manuscript), missing from the Polish edition of 1825, there are 8 mentioned kings, the same as in the Latin edition, namely:                     b.c. nya Peak Jessa 1615-? Marshin Lado/Łado 1432-1378 lol Womb Polel/Polah 470-? Thus, the list of ancient kings in the Polish edition of Prokosz's chronicle includes 25 kings, and including the missing chapter VII, has 33 kings, while in the Latin edition it has 19 kings, which complement each other. Both versions are partially missing kings and regnal dates. The period of reign was established on the basis of the conversion of the World Year (WW) 4000 BC, also called the Year of Otsyt, which was used by our oldest chroniclers. The Chronicle of Prokosz Book I of both editions was only one of the main sources for my compilation of a complete post of the ancient kings of the Sarmatian-Lehite dynasty, in addition to, among others; Kagnimir's and Sarnicki's posts and a copy of Dyamentowski's post in Set II (see post 278 and the full list of posts 249, 251). Janusz Bieszk L_DKOnWQX1c 20250905 AD. Ostatni król Lechii – czy istniał władca, którego wymazano z historii? Czy naprawdę istniał król Lechii, którego imię celowo wymazano z historii? Czy Polska miała potężne imperium na setki lat przed Mieszkiem? I dlaczego nikt dziś nie uczy o tym w szkołach? To słuchowisko to nie bajka. To brutalna podróż przez zapomniane kroniki, zniszczone dokumenty i przemilczane legendy, w której odkrywamy, co mogło naprawdę istnieć, zanim nadeszli Piastowie. Ostatni król Lechii – czy został zamordowany, zdradzony, czy może… nigdy nie miał prawa istnieć w oficjalnej wersji historii? Źródło: Autor: Janusz Bieszk

: Data Publikacji.: 28-01-26