Pierwszą osobą, która odkryła specjalne niskie i ultra-niskie częstotliwości ziemskiej atmosfery, był fizyk-wynalazca NIKOLA TESLA. Zbudował teorię, zgodnie z którą zjawisko to można wykorzystać do przesyłania energii lub wiadomości w dowolne miejsce na świecie, innymi słowy, jako system transmisji bezprzewodowej.
Po 50 latach badania Tesli kontynuował niemiecki fizyk Schumann. Został postawiony przed swoimi studentami problem obliczenia parametrów rezonatora symetrycznego utworzonego przez dwie kule o powierzchniach przewodzących umieszczonych jedna w drugiej. Do obliczeń przyjęto wymiary Ziemi i jej jonosfery. W obliczeniach uwzględniono zakłócenia w środowisku powietrznym, aktywność burzową oraz procesy zachodzące na Słońcu. W wyniku obliczeń potwierdzono, że Ziemia i otaczająca ją warstwa powietrza (jonosfera) tworzą gigantyczny sferyczny rezonator. Jedna warstwa przewodząca to powierzchnia Ziemi, w około dwóch trzecich pokryta słoną wodą. Kolejną warstwą przewodzącą jest jonosfera, która zawiera wolne elektrony na wysokości około 100 km. Jego dolna część wpływa na odbijanie fal elektromagnetycznych i przepływ prądu.
Schumann, po przeanalizowaniu oscylacji zachodzących w ziemskiej jonosferze, upewnił się, że fale są rzeczywiście wzbudzane przez wyładowania w chmurach i procesy magnetyczne zachodzące na Słońcu. W tym przypadku naturalnym pierwotnym źródłem rezonansu Schumanna są wyładowania atmosferyczne. Pioruny zachowują się jak ogromne anteny emitujące energię elektromagnetyczną z częstotliwością ~ 100 kHz w szerokim zakresie częstotliwości. Zjawisko to wyjaśnia, zdaniem ekspertów, obecność stabilnych oscylacji, które praktycznie nie tłumią i mają stałe częstotliwości. Fale spowodowane zaburzeniami powietrza, burzami i działaniami słonecznymi w ziemskiej atmosferze to STOJĄCE FALE ELEKTROMAGNETYCZNE.
O. Tkachenko „Rezonans Schumanna”