W XVIII i XIX wieku grabież grobów była poważnym problemem w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Ponieważ chirurdzy i studenci medycyny mogli legalnie przeprowadzać sekcję straconych przestępców lub ludzi, którzy oddali swoje ciała nauce (nie była to wówczas popularna opcja), rozwinął się handel nielegalnie nabytymi zwłokami. Ci porywacze ciał stali się znani jako „zmartwychwstańcy”. A broń cmentarna, taka jak ta, była jedną z dramatycznych strategii stosowanych do udaremnienia tak zwanych „zmartwychwstańców”.
„Pistolet cmentarny” to pistolet skałkowy, osadzony na obrotowej podstawie i stojaku, który pozwalał na swobodne bujanie się. Umieszczony u stóp grobu i skierowany w stronę głowy pistolet zostałby wyzwolony przez serię trzech lub czterech potykaczy, rozciągających się łukiem i otaczających świeży grób. Niczego niepodejrzewający złodzieje, pracujący pod osłoną ciemności, prawdopodobnie nie zauważyliby potknięć, natknęli się na nie i spotkali swój własny zgon — lub przynajmniej dostaliby dawkę ołowiu.
Rabusie grobów ewoluowali, aby sprostać temu wyzwaniu. Niektórzy wysyłali kobiety udające wdowy, noszące dzieci i ubrane na czarno, aby w ciągu dnia wypatrywały groby i zgłaszały położenie dział cmentarnych i innych elementów obronnych. Cmentarzyści z kolei nauczyli się czekać z rozstawieniem broni po zmroku, zachowując w ten sposób element zaskoczenia.
Chociaż nie jest jasno udokumentowane, czy działa faktycznie działały, można śmiało oczekiwać, że były one co najmniej świetnym środkiem odstraszającym, jeśli nie naprawdę śmiertelnym narzędziem obrony. Istnieją relacje z całych Stanów Zjednoczonych o tym, że ta broń jest dostępna do wypożyczenia lub kupienia przez rodziny, które chciały chronić swoich niedawno zmarłych bliskich. Ci, których nie było stać na wypożyczenie broni, byli na łasce porywaczy ciał.
Jeden z niewielu znanych zachowanych przykładów broni cmentarnej jest wystawiony w Muzeum Sztuki Żałobnej na Cmentarzu Arlington w Drexel Hill w Pensylwanii. Kuratorzy muzeum datują broń na rok 1710, co czyni ją jednym z najwcześniejszych modeli broni cmentarnej.







In the 18th and 19th centuries, grave plunder was a serious problem in Britain and the United States. As surgeons and medical students could legally dissect executed criminals or people who had donated their bodies to science (not a popular option at the time), the trafficking of illegally acquired corpses developed. These body snatchers became known as "Resurrectionists." And graveyard weapons like this were one of the dramatic strategies used to thwart the so-called "resurrectionists."

The "graveyard gun" is a flintlock pistol, mounted on a rotating base and stand, which allowed for free swinging. Placed at the foot of the grave and pointing towards the head, the pistol would be triggered by a series of three or four stumblers extending in an arc and surrounding the fresh grave. The unsuspecting thieves working under cover of darkness would probably miss their stumbles, stumble upon them, and meet their own death - or at least get a dose of lead.

Grave robbers have evolved to meet this challenge. Some sent women who pretended to be widows, who were carrying children and dressed in black, to look for graves during the day and report the location of cemetery guns and other defenses. The graveyards, in turn, learned to wait before setting up their weapons after dark, thus preserving the element of surprise.

While it is not clearly documented whether the guns actually worked, it is fair to expect that they were at least a great deterrent, if not a truly lethal defense tool. There are reports from across the United States that these weapons are available for loan or purchase by families seeking to protect their recently deceased loved ones. Those who could not afford to borrow weapons were at the mercy of the body snatchers.

One of the few known surviving examples of graveyard weapons is on display at the Museum of Funeral Art at Arlington Cemetery in Drexel Hill, Pennsylvania. Museum curators date the weapon to 1710, making it one of the earliest models of graveyard weapons.







В 18-19 веках разграбление могил было серьезной проблемой в Великобритании и Соединенных Штатах. Поскольку хирурги и студенты-медики могли на законных основаниях препарировать казненных преступников или людей, которые пожертвовали свои тела науке (в то время это было не популярно), возникла торговля незаконно приобретенными трупами. Эти похитители тел стали известны как «воскресители». И подобное кладбищенское оружие было одной из драматических стратегий, используемых для противодействия так называемым «воскресителям».

«Кладбищенское ружье» представляет собой пистолет с кремневым замком, установленный на вращающейся подставке и подставке с возможностью свободного поворота. Пистолет, помещенный у подножия могилы и направленный в сторону головы, приводился в действие серией из трех или четырех споткнувшихся по дуге, окружающих свежую могилу. Ничего не подозревающие воры, работающие под покровом темноты, вероятно, упустят свои спотыкания, наткнутся на них и встретят собственную смерть - или, по крайней мере, получат дозу свинца.

Грабители могил эволюционировали, чтобы справиться с этой задачей. Некоторые отправляли женщин, которые выдавали себя за вдов, носили детей и были одеты в черное, искать могилы в течение дня и сообщать о местонахождении кладбищенских орудий и других оборонительных сооружений. Кладбища, в свою очередь, научились ждать, прежде чем устанавливать оружие после наступления темноты, сохраняя таким образом элемент неожиданности.

Хотя четко не задокументировано, сработало ли оружие на самом деле, справедливо ожидать, что оно было, по крайней мере, большим сдерживающим фактором, если не действительно смертоносным средством защиты. Со всех концов Соединенных Штатов поступают сообщения о том, что это оружие можно взять взаймы или купить семьями, которые хотят защитить своих недавно умерших близких. Те, кто не мог позволить себе одолжить оружие, оказались во власти похитителей трупов.

Один из немногих известных сохранившихся образцов кладбищенского оружия выставлен в Музее похоронного искусства на Арлингтонском кладбище в Дрексел-Хилл, штат Пенсильвания. Хранители музея датируют это оружие 1710 годом, что делает его одной из самых ранних моделей кладбищенского оружия.







Im 18. und 19. Jahrhundert war schwere Plünderung ein ernstes Problem in Großbritannien und den Vereinigten Staaten. Da Chirurgen und Medizinstudenten hingerichtete Kriminelle oder Menschen, die ihre Körper der Wissenschaft gespendet hatten, legal sezieren konnten (damals keine beliebte Option), entwickelte sich der Handel mit illegal erworbenen Leichen. Diese Leichenräuber wurden als "Auferstehungskünstler" bekannt. Und Friedhofswaffen wie diese waren eine der dramatischen Strategien, mit denen die sogenannten "Auferstehungsisten" vereitelt wurden.

Die "Friedhofspistole" ist eine Steinschlosspistole, die auf einem drehbaren Sockel und Ständer montiert ist und ein freies Schwingen ermöglicht. Am Fuße des Grabes platziert und auf den Kopf gerichtet, würde die Pistole durch eine Reihe von drei oder vier Stolpern ausgelöst, die sich in einem Bogen erstreckten und das frische Grab umgaben. Die ahnungslosen Diebe, die im Schutz der Dunkelheit arbeiten, würden wahrscheinlich ihre Stolperfallen verpassen, über sie stolpern und ihren eigenen Tod finden - oder zumindest eine Dosis Blei bekommen.

Grabräuber haben sich entwickelt, um dieser Herausforderung zu begegnen. Einige schickten Frauen, die sich als Witwen ausgaben, die Kinder trugen und in Schwarz gekleidet waren, um tagsüber nach Gräbern zu suchen und die Lage von Friedhofsgeschützen und anderen Verteidigungsanlagen zu melden. Die Friedhöfe wiederum lernten zu warten, bevor sie ihre Waffen nach Einbruch der Dunkelheit aufstellten, und bewahrten so das Überraschungsmoment.

Obwohl nicht eindeutig dokumentiert ist, ob die Waffen tatsächlich funktionierten, kann man davon ausgehen, dass sie zumindest eine große Abschreckung, wenn nicht sogar ein wirklich tödliches Verteidigungsinstrument waren. Es gibt Berichte aus den ganzen Vereinigten Staaten, dass diese Waffen von Familien ausgeliehen oder gekauft werden können, die ihre kürzlich verstorbenen Angehörigen schützen möchten. Wer es sich nicht leisten konnte, sich Waffen zu leihen, war den Leichenräubern ausgeliefert.

Eines der wenigen bekannten überlebenden Beispiele für Friedhofswaffen ist im Museum of Funeral Art auf dem Arlington Cemetery in Drexel Hill, Pennsylvania, ausgestellt. Museumskuratoren datieren die Waffe auf das Jahr 1710, was sie zu einem der frühesten Modelle von Friedhofswaffen macht.