Podrzutki we Włoszech.
Najstarsze okna życia w Rzymie.
Pod koniec XIX wieku procedury adopcyjne ograniczyły się do najdrobniejszych informacji. Jednakże, jeśli podrzutek został umieszczony w Oknie Życia , może nigdy nie być żadnych informacji o tym, kim byli rodzice dziecka. Okno było rodzajem szafki w kształcie bębna na osi, używanej w sierocińcach do przyjmowania niechcianych dzieci – anonimowo.
W tych trudnych czasach istniał znaczny procent porzuconych dzieci zarówno od niezamężnych kobiet, jak i od par małżeńskich. Biedni chłopi z kilkorgiem innych dzieci nie mogli sobie pozwolić na wykarmienie kolejnego dziecka. Anonimowo porzucali dziecko w Oknie, zwykle wbudowanego w ścianę miejscowego klasztoru lub sierocińca.
Problem niechcianych noworodków został udokumentowany we Włoszech od czasów rzymskich, kiedy dzieci były porzucone obok kolumny na forum i były zabierane do domu przez obcych, aby służyć jako niewolnicy, albo zostawiane na śmierć. Papież Innocenty III był tak zszokowany dużą liczbą martwych dzieci unoszących się w Tybrze, że w XII wieku zinstytucjonalizował „koło podrzutków” jako rozwiązanie radzenia sobie z dużą liczbą podrzutków – niemowląt porzuconych przez rodziców i pozostawionych na pastwę losu.
Rozmiar Okna został celowo utrzymany w rozmiarze niemowlęcym, aby zapobiec porzucaniu starszych dzieci. Starsze dzieci były uważane za robotników i niewolników i zamiast być porzucanymi, pracowały na farmie lub stawały się terminatorami u miejscowego kupca.
Praktyka używania podrzutków do pozbywania się niechcianych dzieci zyskała popularność i stała się powszechną praktyką w średniowiecznej Europie do dzisiaj.
http://www.grandvoyageitaly.com/.../the-adoption-wheel-la...