Da.jd.dazizaa

CHIŃSKI KOT

Płaksiwy uśmiech dżentelmena z bródką, gdy kurze łapki uczepione oczom swymi pazurkami, zrobiły z niego twarz chińskiego szpiega o białkach żółtych farbą, trawionych członkach i poobiedniej zgadze po szarym sosie za świńską pieczenią.
Widelec zęby powykrzywiał zgodnie z uczuciem obdarzył busolę, a Chińczyk brud zza paznokci końcem jego dobył ruchem półokrągłym jak wprawny buddysta. Paznokcie czarną laką pociągnął na morzu, gdzie nie masz kurzu dlatego, dlatego pędzelki ryby latawce w niemych ustach dzierżą, muskając fale, raz po raz i od nowa.
Chińczyk swą faję myślami napełnił i czas wypala niczym znamię losu, co od tej chwili jego się już staje między marzeniem a kółkami dymu. Chińczyk wychudłą dłonią wyczuł miękkość kota, pociągnął po niej spokojny i stary, a kot na niego spogląda z ukosa przez zatłuszczone, chińskie okulary. Doprawdy, poił go zimną herbatą z kłaczkami tłuszczu, jak szacunek każe. Dziś kot wymiękł całkiem, a był niczym chrustu gałąź, gdy sama odpadnie. Chińczyk za morze kota w paczce nada. Dziurki pazurem wycina w pudełku. Kot się przymierza, to staje, to siada. Znaczek pocztowy języczkiem kocim ślini z wdziękiem. Chińczyk ze sznurkiem, zaaferowany, węzłów próbuje, aże mu się bródka, ze strony jednej odkleiła całkiem, obnażając ciało. Tak na pohybel płaksiwym Chińczykom, dyndając z wdziękiem na skraju przygody, pomyślał kot i zmrużywszy oczy, stał się podobny Chińczykowi swemu. Jestem twym szpiegiem miałknął kot po chińsku, a może był to zaledwie mandaryn. Wszakże zrozumieć szyfrem myśli kota, potrafi niemal jeno mysz niemota. Dlatego Chińczyk znowu się uśmiechnął. Ugiął w przysiadzie kościste kolana, zwinął się w kłębek i udając kota mrucząc coś osobiście spakował się w pudło. Kot tedy z chińskiej nie wychodząc wprawy, nadał przesyłkę pocztą do Szprotawy. Złośliwy pazur koci zaskrzypiał po szybie, akwarium, dając do myślenia rybie. Ryba od razu udając upiora, do góry brzuchem pływa, od wczoraj. Stworzenie nie ma liczby mnogiej. Co na to Pan Stworzenia? Czerwone Słońce zraniło termometr.
Succuby w glicerynie? To takie danie.
I zacytuję ciche słowa świętej dziewicy: "można jeszcze raz?"







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS143