Bladder cancer is one of the most common types of cancer. The number of new cases in 2020 reached 8,000 cases.

Bladder cancer is one of the less discussed, but common cancers.
It is one of the most common types of cancer. According to the forecasts of the National Cancer Registry, the number of new cases in 2020 reached almost 8,000. Unfortunately, the treatment results are still unsatisfactory. This cancer is diagnosed at a late stage. The nature of this tumor, unfortunately, is such that it blames the patient to a large extent. It is often alcohol abuse, and especially smoking.
Smoking is not usually associated with bladder cancer, more so with lung cancer.
Yes, you might think the way from cigarette to bladder cancer, but metabolites, all these nicotine-related toxins, are largely excreted by the kidneys, are irritating, and are a causative agent of bladder cancer.
That is why I called this tumor the ugly duckling, because it is a tumor that is ungrateful to treat, and has a poor prognosis. Also crippling the patient and thus irreversibly. In invasive bladder cancer, the basic form of treatment is cystectomy, i.e. radical excision of the bladder. It is a very crippling procedure that significantly affects the quality of life of patients.
Bladder cancer is often preceded by changes that do not infiltrate the muscles, polypoid papillomas that can be removed locally, most often by a urologist with electroresection. And as long as the disease does not infiltrate the muscular layer, but only the mucous layer - we are talking about the first stage of local advancement, i.e. T1.

So, let's say about the main methods of treating this tumor.
The basic treatment is urological surgery, which is performed through the urethra, consisting in shearing the lesions that may appear monofocal or multifocal. In the second stage, local treatment, consisting of intravesical chemotherapy, is usually performed. Cytostatics in the appropriate concentration are administered by infusion into the bladder, at a certain rhythm, in a certain dose.
If the lesion is multifocal or has a high degree of local malignancy, then an unconventional method can be used, in the form of intravesical immunotherapy, using inactive mycobacteria. The reaction that is elicited in this way is a very effective form of topical treatment.
However, at higher stages of advancement, when we are dealing with infiltration of the muscle membrane or when the cancerous infiltration passes through the entire thickness of the bladder, it is a situation in which the basic treatment for decades is the procedure called - radical cystectomy. It consists in removing the bladder and sewing the ureters from the kidneys to the bladder into the skin. The urine then flows into a sac, which is stuck to the abdominal cavity just like in an intestinal stoma. Unfortunately, it is a great disability, very depressing and burdensome for the patient.
A bladder sparing strategy has been promoted in recent years. Three forms of treatment are involved here: surgery, radiotherapy and chemotherapy. The condition for such treatment is moderate local advancement of such a tumor inside the bladder, defined as T2 or T3, but the location of the bladder and its size must enable the excision of the lesion with the bladder wall from the so-called oncological margin, i.e. with a sufficient margin of healthy tissues, which gives a high guarantee of local healing.
And this is the first stage of treatment, which, after determining the stage of advancement, qualifying the patient for bladder-preserving treatment, is performed by a urologist transurethrally and consists in excising the bladder tumor through the urethra, and shortly after the wound is healed, the second stage of treatment, which is radiotherapy, follows. The bladder is irradiated for about 6 weeks, administering a cytostatic drug at a specific rhythm, which on the one hand acts on any cellular deposits that may have remained within the bladder, but also sensitizes tissues to radiotherapy.
The experience of American centers, which was repeated by many urooncology centers around the world, shows the improving effectiveness and efficiency of this treatment, from decade to decade.
What is the prognosis for this disease?
Currently, it can be assumed that 2/3 of patients survive 3 years without disease recurrence. There is a differentiation between the T2 grade, where the infiltration depth is smaller, the prognosis is much better, here it is 75-80%. survives without disease recurrence. The worse results are the more advanced with the infiltration of the entire thickness. But the average for T2 and T3 is around 70-80 percent


Rak pęcherza to jeden z najczęściej występujących nowotworów. Liczba nowych zachorowań w 2020 r. sięgnęła 8 tysięcy przypadków.

Rak pęcherza to jeden z mniej omawianych nowotworów, jednak występujących często.
Jest to jeden z najczęściej występujących nowotworów. Według prognoz Krajowego Rejestru Nowotworów liczba nowych zachorowań w 2020 r. sięgnęła prawie 8 tysięcy przypadków. Niestety wyniki leczenia są wciąż niezadowalające. Ten nowotwór jest rozpoznawany w późnych stopniach zaawansowania. Natura tego nowotworu niestety jest taka, ze w dużym stopniu obciąża winą chorego. Często jest to nadużywanie alkoholu, a zwłaszcza nikotynizm.
Palenie papierosów zwykle nie kojarzy się z rakiem pęcherza, bardziej z rakiem płuc.
Tak, można pomyśleć, gdzież droga od papierosa do raka pęcherza, jednak metabolity, te wszystkie toksyny związane z nikotyną, wydzielane są w dużym stopniu przez nerki, działają drażniąco i są czynnikiem wywołującym raka pęcherza.
Dlatego nazwałem ten nowotwór brzydkim kaczątkiem, ponieważ jest to nowotwór niewdzięczny do leczenia, obarczony złym rokowaniem. Również okaleczający pacjenta i w to w sposób nieodwracalny. W naciekającym raku pęcherza podstawową formą leczenia jest cystektomia, czyli radykalne wycięcie pęcherza. Jest to bardzo okaleczający zabieg, który istotnie wpływa na jakość życia chorych.
Rak pęcherza często poprzedzony jest występowaniem zmian nienaciekających mięśniówki, polipowatych brodawczaków, które mogą być usuwane miejscowo, najczęściej przez urologa przy pomocy elektroresekcji. I tak długo jak choroba nie nacieka warstwy mięśniowej, a tylko warstwę śluzową - mówimy o pierwszym stopniu miejscowego zaawansowania, czyli T1.

Powiedzmy więc o głównych metodach leczenia tego nowotworu.
Podstawowe leczenie to zabieg urologiczny, który wykonuje się przez cewkę moczową, polegający na ścięciu zmian, które mogą pojawiać się jednoogniskowo albo wieloogniskowo. W drugim etapie zazwyczaj prowadzone jest leczenie miejscowe polegające na chemioterapii dopęcherzowej. Cytostatyki w odpowiednim stężeniu podaje się we wlewie do pęcherza, w określonym rytmie, w określonej dawce.
Jeżeli zmiana występuje wieloogniskowo albo ma duży stopień miejscowej złośliwości, wtedy można stosować niekonwencjonalny sposób, w postaci dopęcherzowej immunoterapii, z zastosowaniem nieaktywnych prątków gruźlicy. Reakcja, która jest wywoływana w ten sposób, jest bardzo skuteczną formą miejscowego leczenia.
Natomiast w wyższych stopniach zaawansowania, wtedy kiedy mamy do czynienia z naciekaniem błony mięśniowej albo kiedy naciek nowotworowy przechodzi przez całą grubość pęcherza, to jest sytuacja, w której podstawowym leczeniem od dziesięcioleci jest zabieg, który nazywa się - radykalna cystektomia. Polega on na tym, że usunięty jest pęcherz moczowy, a moczowody biegnące z nerek do pęcherza, wszywane są do skóry. Mocz spływa wtedy do woreczka, który jest przyklejony do jamy brzusznej tak jak w stomii jelitowej. Niestety jest to duże kalectwo, bardzo deprymujące i obciążające pacjenta.
W ostatnich latach jest propagowana strategia oszczędzająca pęcherz. Angażowane są tutaj 3 formy leczenia: chirurgia, radioterapia i chemioterapia. Warunkiem przeprowadzenia takiego leczenia jest umiarkowane zaawansowanie miejscowe takiego nowotworu wewnątrz pęcherza, określone jako T2 albo T3, ale lokalizacja pęcherza, jego wielkość musi umożliwić wycięcie zmiany ze ścianą pęcherza z tzw. marginesem onkologicznym, czyli z dostatecznym marginesem zdrowych tkanek, który daje wysoką gwarancję miejscowego wyleczenia.
I to jest pierwszy etap leczenia, który po ustaleniu stopnia zaawansowania, zakwalifikowaniu chorego do leczenia zachowującego pęcherz, jest przeprowadzany przez urologa przezcewkowo i polega właśnie na wycięciu guza pęcherza przez cewkę moczową i w krótkim czasie po wygojeniu rany następuje drugi etap leczenia, jakim jest radioterapia. Napromienia się pęcherz moczowy przez ok. 6 tygodni, podając w określonym rytmie lek cytostatyczny, który z jednej strony działa na ewentualne depozyty komórkowe, które mogły pozostać w obrębie pęcherza moczowego, ale również uwrażliwia tkanki na działanie radioterapii.
Doświadczenie ośrodków amerykańskich, które powtórzone było przez wiele ośrodków uroonkologii na świecie, pokazuje na poprawiającą się skuteczność, efektywność tego leczenia, z dziesięciolecia na dziesięciolecie.
Jakie są rokowania w tej chorobie?
Obecnie można przyjąć, ze 3 lata bez nawrotu choroby przezywa 2/3 chorych. Tu jest zróżnicowanie między stopniem T2, gdzie głębokość naciekania jest mniejsza, rokowanie znacznie lepsze, tutaj 75-80 proc. chorych przeżywa bez nawrotu choroby. Gorsze wyniki są przy tym większym zaawansowaniu z naciekiem całej grubości. Ale średnia dla T2 i T3 to jest mniej więcej 70-80 proc


http://www.e-manus.pl/