راه های عفونت آنفلوانزا و عوارض: چگونه می توان در برابر ویروس ها دفاع کرد:

ویروس آنفلوانزا به خودی خود به سه نوع A ، B و C تقسیم می شود که انسان ها به طور عمده به انواع A و B آلوده هستند. (H). بر اساس آنها ، متداول ترین جهش های H3N2 ، H1N1 و H1N2 بوجود می آیند که می توانند از قبل واکسینه شوند. نوع ویروس آنفلوانزا B به اندازه A خطرناک نیست زیرا تنها از یک رشته RNA تشکیل شده است ، بنابراین تنها دارای دو زیرگروه HA و NA است و بنابراین به همان اندازه مستعد جهش ها نیست.

عفونت آنفلوانزا از طریق تماس با شخص بیمار یا فرد مبتلا به آنفولانزا که بدون علامت است رخ می دهد. این ویروس به خودی خود توسط قطرات یا از طریق تماس با پوست و اشیاء آلوده شده و شخصی را که با لمس یا عطسه خود منتقل می کند ، ویروس کرده است. به این ترتیب ، با لمس کردن دهان ، چشم ها یا غذا - آنفولانزا را وارد دستگاه تنفسی می کنیم ، به همین دلیل شستن دستها به خصوص بعد از ترک مکانهای عمومی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. همچنین می توانید با تماس با حیوانات آلوده و با خوردن گوشت پخته یا تخم مرغ خام پرنده که دارای ویروس آنفلوانزای مرغی هستند ، آنفولانزا دریافت کنید. دوره جوجه کشی ویروس از یک روز تا یک هفته است ، اگرچه بیشتر اوقات دو تا سه روز پس از عفونت رخ می دهد. فرد بیمار روز قبل از شروع علائم را تا 10 روز پس از ظهور آلوده می کند.

درمان آنفولانزا با پیشگیری ، یعنی واکسیناسیون فصلی ، ساده ترین است. اگرچه ویروس آنفلوانزا دائما در حال جهش است و نمی توان یک واکسن جهانی ایجاد کرد ، WHO خطوط پیش بینی شده ویروس را بر اساس آنالیز آماری تعیین می کند ، که می تواند از قبل ایمن سازی شود. تخمین زده می شود که واکسیناسیون میزان بروز کودکان را تا 36 درصد کاهش می دهد. به محض بروز اولین علائم ، شما نمی توانید به تاخیر بیاندازید و باید سریعاً با ماندن در خانه در رختخواب ، درمان شروع شود. بدن که تمام توان خود را برای مبارزه با ویروس اختصاص می دهد ، نیاز به استراحت و هیدراتاسیون زیادی دارد (بهتر است نوشیدن آب ، آب میوه ، چای گیاهی و میوه ، به عنوان مثال از تمشک یا Olderberry). از نظر علمی اثبات شده است که عصاره Olderberry ، به احتمال زیاد به دلیل افزایش تولید سیتوکینین های پیش التهابی در مونوسیت های انسانی ، در مهار رشد سویه های ویروس نقش دارد و مدت زمان بیماری را تا 3-4 روز کاهش می دهد.

آنفولانزای اولیه با روش های طبیعی مانند شربت پیاز ، خوردن سیر ، عسل ، تمشک و آب chokberry بهترین درمان می شود. این محصولات نقش گرم کننده و ضد باکتریایی دارند. در طول درمان در خانه ، ما فقط می توانیم با علائم آنفلوانزا مقابله کنیم ، بنابراین ارزش ذخیره وسایلی را دارد که جدی ترین بیماری ها را برطرف می کنند - قطره های جوشانده ، شربت سرفه و ضد تب. لازم به یادآوری است که نباید به کودکان زیر 15 سال هیچ دارویی مبنی بر اسید استیل سالیسیلیک داده شود ، زیرا این امر می تواند به نارسایی کبد (به اصطلاح سندرم ری) کمک کند. در عوض ، در مورد سردرد ، بهتر است به داروهای استامینوفن یا ایبوپروفن برسید. با این حال ، آنها را بیش از حد نکنید و برای درد مفاصل نسبت به مسکن ها ، بهتر است از وانهای گرم با روغنهای اساسی استفاده کنید ، مثلاً از اکالیپتوس.
اگر روش های سنتی و "قطع" این بیماری کمکی نمی کند ، یا گمان می کنیم که آنفولانزا بسیار سریع باشد ، در 30 ساعت اول پس از شروع علائم ، باید برای داروهای ضد ویروسی مناسب به پزشک مراجعه کنید. مؤثرترین داروهای مهار کننده نورامینیداز که باعث تکثیر ویروس نوع A و B می شوند.
اگرچه آنفلوانزا به خودی خود یک بیماری بسیار خطرناک است ، اما علت اصلی مرگ نه خود ویروس بلکه عوارض بعد از مرض است. آنها در حدود 6 درصد رخ می دهند. افراد ، بیشتر در کودکان تا دو سال و افراد بالای 65 سال. هر ساله 2 میلیون نفر در نتیجه عوارض جان خود را از دست می دهند ، عمدتا به دلیل ضعف ایمنی توسط سایر بیماری های موازی.

شایع ترین عوارض آنفولانزا عبارتند از:
سینوزیت
- اوتیت مدیا ،
- ذات الریه و برونشیت ،
التهاب ماهیچه
- میوکاردیت ،
- مننژیت
- سندرم گیلین باره (آسیب عصبی) ،
- سندرم ری (ادم مغزی و کبد چرب).
ویروس آنفلوانزا با ورود به بدن ، به اپیتلیوم دستگاه تنفسی صدمه می زند ، گویی راه را برای باکتری های خطرناک "هموار می کند" ، به همین دلیل است که به همین دلیل اغلب عوارض پس از آنفولانزا بیماری های سیستمیک هستند. ضد عفونتهای باکتریایی و قارچی به ویژه عوارض شایع و خطرناکی هستند. اگر بیش از یک میکروارگانیسم در بدن عمل کرده باشد ، این می تواند منجر به شوک سمی و در موارد شدید منجر به مرگ کودکان و افراد مسن شود. عوارض حدود دو یا سه هفته پس از بیمار شدن ظاهر می شوند. با این حال ، حتی پس از یک بیماری جدی ، وحشت نکنید ، زیرا عوارض در درجه اول در افراد با کاهش ایمنی رخ می دهد.