M.E.-przyrząd nieskończonej mocy, którą władał bóg Enki. Przedstawienia Isztar z rogami i w koronie z rogami, która ukradła swemu ojcu stanowią również informację o posiadaniu przez Isztar M.E.- ale same przyrządy M.E.- wyglądały jak pętle obsługiwane dłońmi i noszone na dłoniach. Rogi były zawsze symbolem mądrości i potęgi. Na przykład Mojżesz przedstawiany był zawsze z rogami.
M.E.-zostało mu skradzione Enkiemu, gdy upiła go piwem Isztar, która sama stała się wszechwładna mając M.E.- w swym posiadaniu.  
M.E.- to rodzaj wężowatej obrączki lub pętli noszonej na dłoni u nasady palców. Isztar prawie zawsze przedstawiana jest jako trzymająca o obu dłoniach M.E.-

Posiadała me, które wcześniej należały do boga Enkiego. Me rozkazywały chaosowi, wielkiemu atrybutowi cywilizacji, sile bogów. M.E.- były nadawane przez bogów innym bogom lub królom-kapłanom, który był reprezentantem bogów na Ziemi i zapewniał kontynuację cywilizacji. Te specjalne siły, zawierały święty plan lub zamiar zwany GIS-HUR. Siły me zawarte były w specjalnych przedmiotach wielkiej świętej wartości, takich jak królewski tron, święte łoże, świątynny bęben, berło, korona odzież lub noszona biżuteria, siodło, leżanka, i inne specjalne artykuły. Te rzeczy uznawane były jako talizmany i zawierały potęgę.

Inanna upiła Enkiego piwem i zmusiła go do podarowania jej me. Dał jej wiele specjalnych darów i siłę, więc stała się Królową Nieba i Ziemi. Me dawały jej potęgę, co pozwalało jej nawet schodzić do zaświatów i powracać stamtąd.

Piersi Isztar to atrybut karmiącej mlekiem. Podtrzymywanie piersi rękami przez Isztar obdarowuje mlekiem kogoś wybranego.

Inanna czyli Isztar, Królowa Nieba była Królową Krain, opiekunką matek i to do niej modlono się w razie wojny. Wenus, ośmioramienna gwiazda, pęki trzcin, lwy – jej symbole i atrybuty są obecne także w innych miejscach i czasie.
Dbali o stare i wznosili jej nowe świątynie przez tysiąclecia mieszkańcy Mezopotamii.
Pod imieniem Aszery pojawia się w Biblii.
Jest obecna w Egipcie, Grecji, znajdziecie jej wizerunki i tytuł – Królowej Nieba żywe, nadane kobiecie czczonej dzisiaj przez miliony.

Skrzydła i ptasie stopy z pazurami to element pokazujący, że wykluła się z wielkiego jajka, oraz groźba bogini dysponującą podobna niezrozumiałą dla ludzi siła jak demon LiLLith, którego zobrazowań nie tworzono, a sam kult pozostaje tajemny. Często wizerunki Isztar mylnie nazywa się LiLLith.

Innym wielkim atrybutem Isztar oraz innych bogów Sumeru, jest jajko, które u zarania dziejów spadło z nieba , i z którego wykluła sie Isztar.

Babilońska Isztar znana była pod różnymi imionami, m.in. Asztarte, Ostera i Eostre. I to właśnie od jej imienia pochodzą angielskie słowo Easter i niemieckie Öster, oznaczające Wielkanoc. Co jednak może mieć wspólnego starożytna bogini z wielkanocnym jajeczkiem? Otóż ma, i to sporo.

Wśród Babilończyków, jajko było świętym symbolem. Wierzyli oni bowiem w starą legendę o jaju nadzwyczajnej wielkości, które spadło z księżyca do rzeki Eufrat. Według starożytnego mitu, to z tego właśnie jaja wykluła się bogini Isztar. I to właśnie jej symbolem w starożytności stało się jajko. I chociaż pisanki i święconka współcześnie kojarzą nam się wyłącznie z najważniejszym chrześcijańskim świętem, to ich śladów w historii należy szukać o wiele, o wiele dawniej.

Kult bogini Eostre, chociaż od poświęconych Isztar zapisków na babilońskich tabliczkach minęło ponad tysiąc sześcset lat, przetrwał w pogańskich wierzeniach aż do początków naszej ery. Jeszcze w 725 roku, w księdze „De temporum ratione”, napisanej przez mnicha o imieniu Bede, znajdziemy staroangielskie nazwy miesięcy, w których miesiąc nazwany później kwietniem nosi nazwę „Eostur – monath”. Bede pisze: „Eostur-monath ma nazwę, którą tłumaczy się obecnie jako „miesiąc paschalny”, a która pochodzi od bogini zwanej Eostre, na której cześć w tym miesiącu obchodzono święta. Teraz, okres pasyjny nadal nosi to miano, przywołując radość nowych obrządków poprzez uhonorowaną przez czas nazwę dawnego kultu”.

Słowo „Easter” pozostało w języku angielskim określeniem Wielkanocy do dnia dzisiejszego. I chociaż na przestrzeni wieków, związek pomiędzy „Easter” i babilońską Isztar oraz jej księżycowym jajkiem zatarł się zupełnie, to jajko nadal pozostaje ważnym symbolem wielkanocnych świąt. Sama zaś Wielkanoc – zgodnie z postanowieniem soboru nicejskiego w 325 roku – obchodzona jest w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca. Niewykluczone również, że dalekim echem Isztar, porannej gwiazdy na wschodzącym niebie, jest samo słowo „East” oznaczające Wschód oraz "star" oznaczające gwiazdę. Gwiazda na wschodzie. East star.

Ereszkigal. 

Piekło Sumerów. 

Urzędnicy i kapłani. 

Jajo wielkanocne. 

Królowa Nieba to bardzo stara bogini.