عملکرد منیزیم در فرآیندهای بیوشیمیایی سلولی:

نقش اصلی منیزیم در سلول فعال سازی بیش از 300 واکنش آنزیمی و تأثیر آن در تشکیل پیوندهای ATP با انرژی بالا از طریق فعال شدن آدنیل سیکلاز است. منیزیم همچنین نقش یک تثبیت کننده عالی را بازی می کند ، نه تنها غشاهای سلولی را تثبیت می کند ، بلکه ساختار ارگان های سلولی مانند ریبوزوم ها ، اسیدهای نوکلئیک را نیز تثبیت می کند و باعث کاهش نفوذپذیری غشاهای سلولی می شود.
یک عامل سازنده آنزیم ها است که در تغییر پروتئین ها ، کربوهیدرات ها و چربی ها نقش دارد.
منیزیم تأثیر زیادی در پایداری میتوکندری سلولی دارد که طی آن فرآیندهای فسفوریلاسیون و اکسیداسیون همزمان با راندمان بالا رخ می دهد. کمبود منیزیم منجر به تورم این ساختارها و تجزیه واکنشهای فسفوریلاسیون و اکسیداسیون سلولی می شود. شرایطی وجود دارد که تنفس سلولی تسریع می شود در حالی که واکنش فسفوریلاسیون کند می شود. کاهش تولید اوراق قرضه پرانرژی منجر به اختلال در کار اندامها می شود.
بیش از نیمی از منیزیم موجود در هسته سلول با اسیدهای نوکلئیک ارتباط نزدیکی دارد. یون منیزیم نه تنها در فرآیند ترمیم DNA بلکه در روند تثبیت ذرات RNA و همچنین تکثیر t-RNA ضروری است.

تأثیر منیزیم بر سیستم عصبی:
منیزیم سالهاست که برای تثبیت غشاهای عصبی شناخته شده است و این باعث تحریک پذیری سلولهای عصبی می شود. این واقعیت در درمان حمایتی بسیاری از بیماریهای عصبی مورد استفاده قرار می گیرد.
شایع ترین بیماری های عصبی مرتبط با کمبود منیزیم سلولی عبارتند از:
1. تتانیای نهفته ، سندرم بیش فعالی عصبی عضلانی
2. اختلال کمبود توجه بیش فعالی
3. سردرد میگرنی
4- سردردهای مرتبط با تنش عاطفی
5- از دست دادن هوشیاری
6. سندرم اضطراب و افسردگی.
همچنین بسیاری از آسیب شناسی های عصبی وجود دارد که به طور مستقیم با کمبود منیزیم سلولی ارتباط ندارند بلکه با این کسری وخیم تر می شوند.
این موارد عبارتند از: بیماری تیک و حرکات غیر ارادی ، میوکلونیک ، اختلالات دیستونیک ، اختلالات پوستی ، اختلالات شناختی ، صرع و سایر اختلالات تشنج ، بیماری هایی با افزایش صدای ماهیچه ها ، بیماری های عصبی محیطی ، شکل عصبی بیماری لایم. منیزیم در این حالات درمانی از درمان کمکی استفاده می کند.
http://www.e-manus.pl/