Nadmi

• Kraj:Polska
• : Język.:deutsch
• : Utworzony.: 06-10-15
• : Ostatnie Logowanie.: 31-01-26

×

: Kontakt.

: Imię.

: E-mail.

: Wiadomość.

Proszę zamienić znaczniki %d na własne liczby

: Dodaj.

Wiadomość nie może być pusta!

Wiadomość zostanie przetłumaczona po wysłaniu (jeżeli środki są wystarczające)

: Captcha. Kod Ochronny.

Załączniki:

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

Ilość dopuszczalnych plików: 5

JPEG, JPG, PNG, GIF, DOC, PDF, ZIP, RAR, TAR, HTML, SWF, TXT, XLS, DOCX, XLSX : lub : ODT : tylko formaty:.

: Maksymalny rozmiar pliku. 3MB.

: Wyślij Wiadomość.

W rzeczywistości jest tak wiele imponujących starożytnych perskich kobiet, że lista dwunastu największych jest trudna do sporządzenia.

: Opis.: Kobiety w starożytnej Persji miały więcej praw i większą swobodę niż w jakakolwiek innej starożytnej cywilizacji, w tym według niektórych uczonych nawet starożytny Egipt, który słynie z poszanowania zasady żeńskiej w religii i życiu codziennym nie traktował tak kobiet. Historia perska była jednak przekazem ustnym aż do czasów Imperium Sasanidów (224-651 n.e.), a więc większość tego, co wiadomo o kulturze starożytnej Persji, pochodzi od Greków, których historycy zazwyczaj przedstawiają Persów w sposób nieprzychylny. Herodot rutynowo przedstawia Persów jako ludzi luksusowych, a ich kobiety jako manipulujące intrygantki, które wydawały się mieć nienaturalną kontrolę nad swoimi mężczyznami. W rzeczywistości perskie kobiety były nie mniej „intrygujące” niż kobiety z jakiejkolwiek innej kultury, którą przedstawiają historycy męscy. Perskie kobiety miały prawie takie same prawa jak mężczyźni, a w wielu przypadkach więcej swobód i korzyści. Wiele perskich kobiet korzystało niemal – lub całkowicie – z autonomii i prowadziło własne firmy, nadzorowało pracę męskich podwładnych i służyły jako dowódczynie w wojsku. W rzeczywistości jest tak wiele imponujących starożytnych perskich kobiet, że lista dwunastu największych jest trudna do sporządzenia. Historie o dokonaniach tych kobiet pochodzą z wielu źródeł: perskiej tradycji ustnej, która była zaangażowana w pisanie w okresie sasaniańskim i później, greccy i rzymscy historycy oraz dokumenty administracyjne i finansowe, zachowane w wypalanych glinianych tabliczkach, znaleziono w ruinach perskiej stolicy Achemenidów, Persepolis, znanych jako Tablice fortyfikacyjne, Teksty skarbowe i Teksty podróżnicze. „Encyklopedia historii starożytnej” Women in ancient Persia had more rights and greater freedom than in any other ancient civilization, including some scholars even ancient Egypt, which is famous for its respect for the feminine principle in religion and daily life, did not treat women as such. Persian history, however, was word of mouth until the Sassanid Empire (224-651 CE), so much of what is known about ancient Persia culture comes from the Greeks, whose historians tend to portray the Persians unfavorably. Herodotus routinely portrayed Persians as luxurious people, and their women as manipulative schemers who appeared to have unnatural control over their men. In fact, Persian women were no less "intriguing" than women of any other culture portrayed by male historians. Persian women had almost the same rights as men, and in many cases more liberties and benefits. Many Persian women enjoyed almost - or wholly - autonomy and ran their own businesses, supervised the work of male subordinates, and served as commanders in the military. In fact, there are so many impressive ancient Persian women that the list of the twelve greatest is difficult to make. Stories about the achievements of these women come from many sources: the Persian oral tradition that was involved in writing during the Sasanian period and beyond, Greek and Roman historians, and administrative and financial documents, preserved in fired clay tablets, were found in the ruins of the Persian Achaemenid capital, Persepolis, known as Fortification Tables, Treasury Texts, and Travel Texts. "Ancient History Encyclopedia" Женщины в древней Персии имели больше прав и большей свободы, чем в любой другой древней цивилизации, в том числе некоторые ученые, даже в Древнем Египте, который славился своим уважением к женскому принципу в религии и повседневной жизни, не относились к женщинам как к таковым. История Персии, однако, была молва до империи Сасанидов (224–651 гг. Н. Э.), Поэтому многое из того, что известно о культуре древней Персии, исходит от греков, историки которых склонны изображать персов в неблагоприятной манере. Геродот обычно изображал персов роскошными людьми, а их женщин - интриганов, которые, казалось, имели неестественный контроль над своими мужчинами. Фактически, персидские женщины были не менее «интригующими», чем женщины любой другой культуры, которых изображали историки-мужчины. Персидские женщины имели почти те же права, что и мужчины, а во многих случаях больше свобод и льгот. Многие персидские женщины пользовались почти - или полностью - автономией и вели свой собственный бизнес, контролировали работу подчиненных-мужчин и служили командирами в вооруженных силах. На самом деле, существует так много впечатляющих древних персидских женщин, что трудно составить список из двенадцати величайших. Рассказы о достижениях этих женщин происходят из многих источников: персидская устная традиция, которая использовалась в письменной форме в сасанидский период и позже, греческие и римские историки, а также административные и финансовые документы, сохранившиеся в обожженных глиняных табличках, были найдены в руинах. персидской столицы Ахеменидов, Персеполя, известного как Таблицы укреплений, Тексты сокровищницы и Тексты путешествий. «Энциклопедия древней истории» Frauen im alten Persien hatten mehr Rechte und größere Freiheiten als in jeder anderen antiken Zivilisation, einschließlich einiger Gelehrter, sogar das alte Ägypten, das für seinen Respekt vor dem weiblichen Prinzip in Religion und Alltag bekannt ist, behandelte Frauen nicht als solche. Die persische Geschichte war jedoch bis zum Sassanidenreich (224-651 n. Chr.) Herodot porträtierte Perser routinemäßig als luxuriöse Menschen und ihre Frauen als manipulative Intriganten, die eine unnatürliche Kontrolle über ihre Männer zu haben schienen. Tatsächlich waren persische Frauen nicht weniger "faszinierend" als Frauen jeder anderen Kultur, die von männlichen Historikern porträtiert wurden. Persische Frauen hatten fast die gleichen Rechte wie Männer und in vielen Fällen mehr Freiheiten und Vorteile. Viele persische Frauen genossen fast – oder vollständig – Autonomie und führten ihre eigenen Geschäfte, überwachten die Arbeit männlicher Untergebener und dienten als Kommandeure im Militär. Tatsächlich gibt es so viele beeindruckende alte persische Frauen, dass es schwierig ist, die Liste der zwölf größten zu machen. Geschichten über die Errungenschaften dieser Frauen stammen aus vielen Quellen: die persische mündliche Überlieferung, die während der Sasanidenzeit und darüber hinaus in schriftlicher Form involviert war, griechische und römische Historiker sowie Verwaltungs- und Finanzdokumente, die in gebrannten Tontafeln aufbewahrt wurden, wurden in den Ruinen gefunden der persischen Achämenidenhauptstadt Persepolis, bekannt als Befestigungstafeln, Schatztexte und Reisetexte. "Enzyklopädie der Alten Geschichte"

: Data Publikacji.: 01-01-26

Apoloniusz z Tyany był filozofem.

: Opis.: Po odejściu z tego świata wrócił na spotkanie ze swoimi wyznawcami, aby przekonać ich, że tak naprawdę nie umarł, ale żyje w niebiańskim królestwie. Później niektórzy z jego zwolenników napisali o nim książki.” z Czy Jezus naprawdę istniał? The Historical Argument for Jesus of Nazaret autorstwa Barta D. Ehrmana. Apoloniusz z Tyany był filozofem. Wielu starożytnych i współczesnych uczonych odkryło podobieństwa między Apoloniuszem a Jezusem. Nawet w starożytności pisarze antychrześcijańscy zaczęli porównywać te dwie postacie, aby pokazać, że cuda Jezusa nie były wyjątkowe. Poza cudami, egzorcyzmami i wskrzeszaniem Apoloniusz był podobny również tym, że był ścigany za swoje kontrowersyjne wierzenia i nauki. Wkroczył do Rzymu po tym, jak cesarz Neron wygnał z miasta filozofów. Został oskarżony o składanie ofiar z ludzi i używanie wróżbiarstwa do przepowiadania plagi przez Domicjana, ale podobno uciekł bez szwanku. Niektórzy uważają, że religia Apoloniusza nie przyjęła się, ponieważ brakowało w niej niezbędnego elementu męczeństwa jako katalizatora szerzenia słowa. Nach seinem Abschied von dieser Welt kehrte er zurück, um seine Anhänger zu treffen, um sie davon zu überzeugen, dass er nicht wirklich gestorben war, sondern im himmlischen Königreich lebte. Später haben einige seiner Unterstützer Bücher über ihn geschrieben." z Gab es Jesus wirklich? Das historische Argument für Jesus von Nazaret von Bart D. Ehrman. Apollonius von Tyana war ein Philosoph. Viele alte und moderne Gelehrte haben die Ähnlichkeiten zwischen Apollonius und Jesus entdeckt. Schon in der Antike begannen antichristliche Schriftsteller, die beiden Charaktere zu vergleichen, um zu zeigen, dass Jesu Wunder nicht einzigartig waren. Abgesehen von Wundern, Exorzismen und Auferstehung wurde Apollonius auch wegen seiner umstrittenen Überzeugungen und Lehren verfolgt. Er zog in Rom ein, nachdem Kaiser Nero die Philosophen aus der Stadt verbannt hatte. Domitian beschuldigte ihn des Menschenopfers und der Weissagung, um eine Seuche zu prophezeien, kam aber Berichten zufolge unversehrt davon. Einige glauben, dass sich die Religion des Apollonius nicht durchgesetzt hat, weil ihr das notwendige Element des Martyriums als Katalysator für die Verbreitung des Wortes fehlte. После своего ухода из этого мира он вернулся, чтобы встретиться со своими последователями, чтобы убедить их, что на самом деле он не умер, но был жив в небесном царстве. Позже некоторые из его сторонников написали о нем книги ». z Действительно ли существовал Иисус? Исторический аргумент в пользу Иисуса из Назарета, Барт Д. Эрман. Аполлоний Тианский был философом. Многие древние и современные ученые обнаружили сходство между Аполлонием и Иисусом. Еще в древности антихристианские писатели начали сравнивать двух персонажей, чтобы показать, что чудеса Иисуса не уникальны. Помимо чудес, экзорцизма и воскрешения, Аполлоний также подвергался судебному преследованию за свои противоречивые убеждения и учения. Он вошел в Рим после того, как император Нерон изгнал философов из города. Он был обвинен Домицианом в человеческих жертвоприношениях и предсказании чумы в предсказании чумы, но, как сообщается, остался невредимым. Некоторые считают, что религия Аполлония не прижилась, потому что в ней отсутствовал необходимый элемент мученичества как катализатора распространения слова. After his departure from this world, he returned to meet his followers to convince them that he was not really dead, but was alive in the heavenly kingdom. Later, some of his supporters wrote books about him. " z Did Jesus really exist? The Historical Argument for Jesus of Nazaret by Bart D. Ehrman. Apollonius of Tyana was a philosopher. Many ancient and modern scholars have discovered the similarities between Apollonius and Jesus. Even in antiquity, anti-Christian writers began comparing the two characters to show that Jesus' miracles were not unique. Apart from miracles, exorcisms, and resurrection, Apollonius was also similar in being prosecuted for his controversial beliefs and teachings. He entered Rome after Emperor Nero banished the philosophers from the city. He was accused of human sacrifice and using divination to prophesy a plague by Domitian, but reportedly escaped unscathed. Some believe that the religion of Apollonius did not catch on because it lacked the necessary element of martyrdom as a catalyst for the spread of the word.

: Data Publikacji.: 01-01-26

Przedwieczny ma trzy głowy.

: Opis.: Przedwieczny ma trzy głowy. Ujawnia się w trzech archetypach, z których wszystkie tworzą trzy oprócz jednej. Symbolizuje go zatem liczba Trzy. One ujawniają się w sobie nawzajem. pierwsza, tajemna, ukryta 'Mądrość "; ponad tym Świętym Przedwiecznym; a ponad Nim Niepoznawalny. Nikt nie wie, co zawiera; On jest ponad wszelkim poczęciem. Dlatego jest powołany dla człowieka "Nieistniejący"" z Zohar 3:288b. Zohar jest hebrajskim słowem oznaczającym splendor lub blask i jest nazwą podstawowego tekstu kabały systemu mistycyzmu żydowskiego. Według legendy został napisany w II wieku n.e. przez rabina Szymona bar Jochai. Najwyraźniej w tym czasie unikał rzymskich prześladowań i przez trzynaście lat ukrywał się w jaskini, studiując Torę. Rabin Yochai został zainspirowany przez proroka Eliasza do napisania Zoharu. Tradycja twierdzi, że Kabała, a zatem i Zohar, są ukrytym znaczeniem ustnej Tory. Zohar zawiera komentarz do żydowskiego mistycyzmu, w tym aspekty boskiej kosmogonii, prawdziwej natury Boga, natury dusz, pochodzenia i struktury wszechświata oraz relacji między prawdziwym ja i światłem Boga, a także między ego a ciemnością. Niektórzy mistycy chrześcijańscy uważają, że Zohar zawierał dowód na istnienie chrześcijańskiej Trójcy, czego dowodem jest cytat powyżej. Emily The Grand Man of Zohar JA Knapp z The Secret Teachings of All Ages Manly P. Hall, 1925 The Ancient One has three heads. It reveals itself in three archetypes, all of which make up three but one. Therefore, it is symbolized by the number Three. They reveal themselves in each other. the first, secret, hidden 'Wisdom'; above this Holy Eternal One; and above Him the Unknowable. No one knows what He contains; He is beyond all conception. Therefore He is called to man "Non-existent" "in Zohar 3: 288b. Zohar is a Hebrew word meaning splendor or splendor and is the name of the basic text of the Kabbalah of the system of Jewish mysticism. According to legend, it was written in the 2nd century CE. by Rabbi Szymon, bar Jochai. He apparently avoided Roman persecution during this time and spent thirteen years hiding in a cave studying the Torah. Rabbi Yochai was inspired by the prophet Elijah to write The Zohar. Tradition claims that Kabbalah, and therefore the Zohar, is the hidden meaning of the oral Torah. The Zohar comments on Jewish mysticism, including aspects of divine cosmogony, the true nature of God, the nature of souls, the origin and structure of the universe, and the relationship between the true self and God's light, and between the ego and darkness. Some Christian mystics believe that the Zohar contained evidence of a Christian Trinity, as evidenced by the quotation above. Emily The Grand Man of Zohar JA Knapp from The Secret Teachings of All Ages Manly P. Hall, 1925 У Древнего три головы. Он проявляется в трех архетипах, все из которых составляют три, кроме одного. Следовательно, он символизируется числом Три. Они раскрываются друг в друге. первая, тайная, сокрытая «Мудрость»; над этим Святым Вечным; и над Ним - Непознаваемое. Никто не знает, что Он содержит; Он находится за пределами всех представлений. Поэтому Он призван к человеку «Несуществующий» «» в Зоар 3: 288б. Зоар - это еврейское слово, означающее великолепие или великолепие, и это название основного текста каббалы системы еврейского мистицизма. Согласно легенде, он был написан во 2 веке нашей эры. Раввин Шимон, бар Джохай. Он, очевидно, избежал римских преследований за это время и провел тринадцать лет, скрывшись в пещере, изучая Тору. Пророк Илия вдохновил рабби Йохая написать «Зоар». Традиция утверждает, что каббала, а следовательно, и Зоар, являются скрытым смыслом устной Торы. Зоар комментирует еврейский мистицизм, включая аспекты божественной космогонии, истинную природу Бога, природу душ, происхождение и структуру вселенной, а также отношения между истинным я и светом Бога, а также между эго и тьмой. Некоторые христианские мистики считают, что Зоар содержал свидетельство христианской Троицы, о чем свидетельствует приведенная выше цитата. Эмили Великий Человек из Зохара Дж. А. Кнапп из «Тайных учений всех возрастов» Мэнли П. Холл, 1925 г. Der Alte hat drei Köpfe. Es offenbart sich in drei Archetypen, die alle drei bis auf einen ausmachen. Daher wird es durch die Zahl Drei symbolisiert. Sie offenbaren sich ineinander. die erste, geheime, verborgene 'Weisheit'; über diesem Heiligen Ewigen; und über Ihm das Unerkennbare. Niemand weiß, was Er enthält; Er ist jenseits aller Vorstellung " "in Sohar 3: 288b. Zohar ist ein hebräisches Wort, das Pracht oder Pracht bedeutet und ist der Name des grundlegenden Textes der Kabbala des Systems der jüdischen Mystik. Der Legende nach wurde es im 2. Jahrhundert n. Chr. geschrieben. von Rabbi Szymon, bar Jochai. Offensichtlich entging er während dieser Zeit der römischen Verfolgung und verbrachte dreizehn Jahre lang versteckt in einer Höhle, um die Tora zu studieren. Rabbi Yochai wurde vom Propheten Elijah inspiriert, den Sohar zu schreiben. Die Tradition behauptet, dass die Kabbala und damit der Sohar die verborgene Bedeutung der mündlichen Tora ist. Der Sohar kommentiert die jüdische Mystik, einschließlich Aspekten der göttlichen Kosmogonie, der wahren Natur Gottes, der Natur der Seelen, dem Ursprung und der Struktur des Universums und der Beziehung zwischen dem wahren Selbst und Gottes Licht und zwischen dem Ego und der Dunkelheit. Einige christliche Mystiker glauben, dass der Sohar Beweise für eine christliche Dreifaltigkeit enthielt, wie das obige Zitat beweist. Emily The Grand Man of Zohar JA Knapp aus The Secret Teachings of All Ages Manly P. Hall, 1925

: Data Publikacji.: 01-01-26

Badania mówią, że ta frakcja dotyczy rozwoju nerwowego i funkcji mózgu!

: Opis.: Niedawne badanie ludzkiego DNA na dużą skalę wykazało, że 93% współczesnego ludzkiego DNA znajduje się również u neandertalczyków i denisowian, co oznacza, że tylko 7% naszego DNA jest unikalne. Badania mówią, że ta frakcja dotyczy rozwoju nerwowego i funkcji mózgu! Eine kürzlich durchgeführte groß angelegte Studie zur menschlichen DNA ergab, dass 93% der modernen menschlichen DNA auch in Neandertalern und Denisova-Menschen vorkommen, was bedeutet, dass nur 7% unserer DNA einzigartig sind. Die Forschung sagt, dass es bei dieser Fraktion um die Nervenentwicklung und die Gehirnfunktion geht! Недавнее крупномасштабное исследование ДНК человека показало, что 93% современной ДНК человека также обнаружено у неандертальцев и денисовцев, а это означает, что только 7% нашей ДНК уникальны. Исследования говорят, что эта фракция связана с нервным развитием и функцией мозга! A recent large-scale study of human DNA found that 93% of modern human DNA is also found in Neanderthals and Denisovans, meaning that only 7% of our DNA is unique. Research says this fraction is about nervous development and brain function!

: Data Publikacji.: 01-01-26