Ukrywana współpraca USA z niemiecką kolonią militarną, a później IV Rzeszą na Antarktydzie – część 4.
II połowa XX wieku.
Zakończenie II wojny światowej w maju 1945 roku było tylko taktycznym zwycięstwem Aliantów, natomiast strategiczne zwycięstwo odniosła III Rzesza. Zdołała wcześniej skrycie zorganizować ucieczkę ważnych polityków, wojskowych i naukowców oraz całych zakładów najwyższej technologii i ich produktów, między innymi antygrawitacyjnych dysków wraz z niewolniczą siłą roboczą, do miejsc neutralnych jak Argentyna i Antarktyda. Do przygotowanych tam baz wywożono kapitały, sprzęt i towary zarówno antygrawitacyjnymi dyskami latającymi jak i dużymi towarowymi łodziami podwodnymi typu X (XB) U-boot. Cytaty:
„Antarktyczna kolonia niemiecka posiadała dużą liczbę baz, które używały niewolniczej pracy i podobnie także eksportowały złapanych ludzi jako niewolników do wykorzystania pozaplanetarnego.”
„ …Niemcy z Antarktydy infiltrowali amerykański kompleks militarno-przemysłowy, używając naukowców z „Operacji Spinacz”. Jak opisano wcześniej w tej książce, tysiące niemieckich naukowców i inżynierów było szybko przemieszczonych na wyższe stanowiska w amerykańskim kompleksie militarno-przemysłowym. Większość korporacji USA było infiltrowanych wraz z wieloma wiodącymi kosmicznymi i inżynierskimi firmami w Europie, Japonii i gdzie indziej.”
„Koncern Siemens z długą historią głównego dostawcy uzbrojenia dla armii Niemiec, był naturalnym kanałem do dalszej penetracji kompleksu militarno-przemysłowego USA.”
W dniu 12 lipca 1952 roku zaawansowane niemieckie dyski V-7 ze znakami swastyki i krzyża niemieckiego, wyprodukowane w kolonii na Antarktydzie, dokonały nalotu na Waszyngton i Biały Dom, z którymi myśliwce USA nie mogły sobie poradzić i były bezradne, na przykład w zakresie szybkości i manewrów. W końcu dyski antygrawitacyjne zawisły bezkarnie w powietrzu nad Białym Domem jako ostrzeżenie dla prezydenta USA i próba wymuszenia zawarcia wzajemnej umowy. Do dalszego rozwoju technologii bowiem, a szczególnie dużych dysków oraz statków antygrawitacyjnych do penetracji kosmosu, potrzebny był Niemcom ogromny potencjał militarno-przemysłowy USA i jego kadra.
11 lutego 1955 roku prezydent Dwight D. Eisenhower spotkał się w tajemnicy na terenie bazy Holloman w Nowym Meksyku, z przedstawicielami sojuszu niemiecko-reptyliańskiego z Antarktydy i podpisał umowę w zakresie wzajemnej współpracy odnośnie do najwyższych technologii kosmicznych. W ten sposób USA nawiązały współpracę z IV Rzeszą, nazwą, którą przyjęła kolonia niemiecka na Antarktydzie. Honorowym wodzem IV Rzeszy został Adolf Hitler, który jeszcze żył, prawdopodobnie do 1962 roku. Cytaty:
„Firmy niemieckie zakładały swoje oddziały na Antarktydzie, rozpoczynając produkcję wielu komponentów dla flot statków kosmicznych ważnych dla ambitnych misji kosmicznych prowadzących na Księżyc, Marsa, do pasa asteroid i nawet poza Układ Słoneczny. Produkcja różnych statków serii Haunebu, Vril i Andromeda [cygaro-matka], znacznie przyspieszyła, podczas gdy niemieccy naukowcy kontynuowali prace, aby dokonać przełomu w napędzie, nawigacji i naukach ścisłych.”
„Między tysiącami UFO widzianymi na całym świecie po klęsce Operacji Wysoki Skok” na początku 1947 roku, wiele z nich było faktycznie statkami powietrznymi skrycie operującymi z Antarktydy.”
„Niemcy posiadali niezwykle zaawansowane technologie kosmiczne, albo rozwinięte przez ich sekretne stowarzyszenia albo otrzymane od ich sojuszników Reptylian, ale brakowało im siły roboczej i przemysłowych zasobów, aby w pełni rozwinąć to samodzielnie. Z drugiej strony elity USA miały dużo siły roboczej i zasobów przemysłowych, ale brakowało im naukowego zrozumienia dla badań i odwrotnej inżynierii pozaziemskich technologii, które wpadły w ich posiadanie.”
„Frakcja Orsic/Stowarzyszenie Vril, także operowała zarówno na Antarktydzie, jak i w Ameryce Południowej z małych niemieckich baz. Jej antypatia w stosunku do militaryzmu i Nazistów SS zaprowadziła ją do jej mniejszego programu kosmicznego, który miał całkiem inne podejście w interakcji z resztą ludzkości. Ona próbowała rozpowszechniać galaktyczną filozofię pokoju i jedności oraz podnieść ludzką świadomość. …Razem Orsic i Nordycy odegrali znaczącą rolę w założeniu tzw. Ruchu Kosmicznych Braci w 1950 roku … grupa Orsic poleciała w głęboki kosmos i wróciła na Ziemię nauczać filozofii kosmicznej swoich kontaktowców.”
23 czerwca 1961 roku wszedł w życie Traktat o Antarktydzie, po ratyfikacji przez 12 państw założycielskich, który zastrzegał, że Antarktyda ma być wykorzystywana dla celów postępu ludzkiej wiedzy. Stacjonowanie sił militarnych i wszelkich form rozwoju i testowania broni jest bezprawne zgodnie z artykułem 1 Traktatu. Obecnie stroną Traktatu jest 50 państw, a jego Sekretariat znajduje się w Buenos Aires w Argentynie. Zostało tutaj ukryte wielkie kłamstwo znane tylko kilku głównym sygnatariuszom, ponieważ umieszczony głęboko w środku kontynentu kwitnący niemiecki program kosmiczny, stoi w sprzeczności z treścią Traktatu. Cytaty:
„ … IV Rzesza, która z sukcesem ustanawiała bezpieczne schronienia na Antarktydzie i w Ameryce Południowej po II Wojnie Światowej, nie została ani potwierdzona ani uznana przez międzynarodowy system dyplomatyczny, jako państwo. To oznaczało, że niemieckie bazy na Antarktydzie były pod niejasną jurysdykcja władz, od kiedy Niemcy zostały podzielone na dwie części po klęsce Nazistów … ukryte niemieckie bazy zostały zignorowane i międzynarodowe udawanie, że one zwyczajnie nie istniały, zostało podtrzymane.”
„IV Rzesza mogła swobodnie prowadzić zaawansowane badania militarne i je rozwijać bez kłopotliwych inspekcji obserwatorów. To spowodowało, że podziemne antarktyczne instalacje IV Rzeszy, były atrakcyjnym partnerem dla głównych amerykańskich i europejskich firm zbrojeniowych zainteresowanych w badaniach i rozwoju zaawansowanych broni.” (Tłumaczył z języka angielskiego autor postu).
(c.d.n.)
Źródło: Janusz Bieszk


część 5:





Ukrywana prawdziwa tajna broń Hitlera – część 3.