Słynna alegoria jaskini autorstwa Platona.
Ludzie, którzy spędzili swoje życie zwróceni twarzą do światła pochodzącego z zewnątrz w jaskini, widzą tylko cienie zwierząt, ludzi i przedmiotów przed nimi.
Te cienie są jedyną rzeczywistością dla tych ludzi, którzy nigdy nie widzieli swojej prawdziwej postaci. Jedna z uwięzionych osób zostaje nagle pewnego dnia wypuszczona.
Spotyka świat poza jaskinią. Oczy tej osoby, która jest całkowicie zaznajomiona ze światłem, czyli prawdą, doznają niemal ślepoty.
Z biegiem czasu zaczyna zdawać sobie sprawę, że cienie, które do tej pory uważał za prawdziwe, nie są prawdziwe i są tylko mrocznymi odbiciami prawdy.
Zdając sobie sprawę z prawdy życia, osoba ta wraca do jaskini i próbuje wytłumaczyć innym ludziom, że cienie są fałszywe, a prawdziwa prawda jest na zewnątrz. Jednak ci ludzie, którzy nigdy nie widzieli na zewnątrz, nie mogą pojąć tego, co się mówi i protestują ze złością...
Platon chciał dać przykład tego, że filozofowie, którzy zaczęli rozumieć coś w alegorii jaskini nie mogą tego wyjaśnić opinii publicznej.
Ta metafora jest nadal aktualna w dzisiejszym świecie i porządku. Ponieważ ludzie akceptują to, co mogą zrozumieć, a nie akceptują tego, co mówi się poza ich własnym rozumieniem. Dlatego ci, którzy mówią prawdę, są w jakiś sposób tłumieni w społeczeństwie.
Widzenie światła-prawdy jest niepokojące, aby usłyszeć prawdę. Dlatego umysł wybiera ciemność i niewolę. Ignorancja to błogość, a stawienie czoła prawdzie i bycie wolnym wymaga odwagi.







The famous allegory of the cave by Plato.

People who have spent their lives facing the light coming from outside in the cave can only see the shadows of animals, people and objects in front of them.

These shadows are the only reality for those people who have never seen their true form. One of the imprisoned people is suddenly released one day.

He meets the world beyond the cave. The eyes of a person who is completely acquainted with light, or truth, will become almost blind.

As time goes on, he begins to realize that the shadows he has until now believed to be real are not real and are only dark reflections of the truth.

Realizing the truth of life, the person returns to the cave and tries to explain to other people that the shadows are false and the true truth is outside. However, those people who have never seen outside cannot comprehend what is being said and protest angrily ...

Plato wanted to set an example that philosophers who have come to understand something about the allegory of the cave cannot explain it to the public.

This metaphor is still relevant in today's world and order. Because people accept what they can understand, and do not accept what is said beyond their own understanding. Therefore, those who tell the truth are somehow suppressed in society.

Seeing the light-truth is disturbing to hear the truth. Therefore the mind chooses darkness and bondage. Ignorance is bliss, and facing the truth and being free takes courage.







Die berühmte Allegorie der Höhle von Platon.

Menschen, die ihr Leben mit dem Licht von außen in der Höhle verbracht haben, können nur die Schatten von Tieren, Menschen und Gegenständen vor sich sehen.

Diese Schatten sind die einzige Realität für die Menschen, die ihre wahre Gestalt nie gesehen haben. Einer der Inhaftierten wird eines Tages plötzlich freigelassen.

Er trifft die Welt jenseits der Höhle. Die Augen eines Menschen, der das Licht oder die Wahrheit vollständig kennt, werden fast blind.

Im Laufe der Zeit beginnt er zu erkennen, dass die Schatten, die er bisher für real gehalten hat, nicht real sind und nur dunkle Spiegelungen der Wahrheit sind.

Die Person erkennt die Wahrheit des Lebens, kehrt in die Höhle zurück und versucht anderen Menschen zu erklären, dass die Schatten falsch sind und die wahre Wahrheit draußen ist. Doch diejenigen, die noch nie draußen gesehen haben, können das Gesagte nicht verstehen und protestieren wütend ...

Platon wollte ein Beispiel dafür geben, dass Philosophen, die etwas über die Allegorie der Höhle verstanden haben, sie der Öffentlichkeit nicht erklären können.

Diese Metapher ist in der heutigen Welt und Ordnung immer noch relevant. Weil Menschen akzeptieren, was sie verstehen können, und nicht akzeptieren, was über ihr eigenes Verständnis hinaus gesagt wird. Daher werden diejenigen, die die Wahrheit sagen, in der Gesellschaft irgendwie unterdrückt.

Die Licht-Wahrheit zu sehen ist verstörend, die Wahrheit zu hören. Deshalb wählt der Geist Dunkelheit und Gebundenheit. Unwissenheit ist Glückseligkeit, und sich der Wahrheit zu stellen und frei zu sein erfordert Mut.







Знаменитая аллегория пещеры Платона.

Люди, которые всю жизнь смотрели на свет, исходящий извне в пещере, могут видеть только тени животных, людей и предметов перед собой.

Эти тени - единственная реальность для тех людей, которые никогда не видели их истинного облика. Однажды один из заключенных внезапно выходит на свободу.

Он встречает мир за пределами пещеры. Глаза человека, полностью знакомого со светом или истиной, станут почти слепыми.

Со временем он начинает понимать, что тени, которые он до сих пор считал реальными, не реальны и являются лишь темным отражением истины.

Осознав правду жизни, человек возвращается в пещеру и пытается объяснить другим людям, что тени ложны, а истинная правда находится снаружи. Однако те люди, которые никогда не видели снаружи, не могут понять, о чем говорится, и гневно протестуют ...

Платон хотел показать пример того, что философы, которые кое-что поняли в аллегории пещеры, не могут объяснить это публике.

Эта метафора по-прежнему актуальна в современном мире и порядке. Потому что люди принимают то, что они могут понять, и не принимают сказанное за пределами их собственного понимания. Поэтому тех, кто говорит правду, как-то подавляют в обществе.

Видеть свет-истину мешает слышать правду. Поэтому ум выбирает тьму и рабство. Невежество - это блаженство, а смотреть правде в глаза и быть свободным требует мужества.