DWA CELE.

      Potrzebne im dwa cele. CEL BLIŻSZY, czyli chcenie aby zrobić następny krok. Oraz CEL DALSZY, czyli dokąd mają te kroki doprowadzić.
Sformułowanie tych dwóch celów dostarcza radości istnienia zarówno dla hodowcy jak i robota. Daje hamulce nie pozwalające wbijać szpili w ucho, i wyznacza sens istnienia i potrzebę walki o cel.
  Dziś już tylko poprzez zdefiniowanie samych tylko celów, nie mówiąc o tym, czy ktoś je rozumie, czy też są to tylko hasła, można by zahamować falę samobójstw.
  Bezpośrednim faktorem prowadzącym do fal samobójstw jest zdewaluowanie się wartości celów w oczach grupy . np. wskutek upadku jakiegoś autorytetu, lub ideologii. Pomijam powody irracjonalne w stylu , zbliżania się roku 3000 itp.

Pomijam też woodoo wykluczające z grupy osobnika, który zjadł zakazane mięso czarnej kury, zaczął chudnąć, bo myśli, że musi umrzeć. Został wykluczony ze swego świata przez grupę, świat-wioskę. A poza wioską nie ma dla niego nic, co obdarzyłby celem i dla czego można by zadeklarować inne prawa. Jego mózg wyhodowany w świecie wioski murzyńskiej obdarzył go już winą i samoskazanie na śmierć stało się.

Również algorytm woodoo kazał pradziadkowi w zaborze rosyjskim palnąć sobie w łeb pod stołem ze wstydu, że pierdnął przy damach. Mimo, że poprzedniej nocy biegał z kolegami oficyjerami nago po burdelu z pawim piórem w pupie upudrowanej francuskim różem.
Ale porządek być musi!

Tak więc wyhodowanie odpowiedniej maści i wielkości robota nastręcza kilku podstawowych trudności. Pierwszą trudnością jest to, że nie da się tak łatwo wyhodowanego obiektu odprogramować. Druga trudność to, to, że obiekt ciągle musi nowe informacje segregować rozstrzygając, co jest dobre a co złe.
Wynika z tego trzecia trudność, że nie można raz zakodowanego podziału na dobro i zło przeprogramować. Nie da się zmodyfikować pierwotnych aksjomatów osądów , co jest dobre a co złe, bo cała nadbudowa runie w umyśle hodowanego obiektu. Pomnij na glinę, która twoją matką. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała ! To mówią wargi miasta Bero wyschłe tęsknotą do ciebie.

Łatwiej uśmiercić hodowlę, jednostkę lub grupę. Można też ominąć prawdy absolutne wprowadzając demokrację, czyli twór niemoralny i przede wszystkim nieetyczny.
Mrówki dobierające się ze wszech stron do kamienia prawdy. W którą stronę go przesuną? Po co ?
Czwartą trudnością jest rozstrzyganie, co jest dobre a co złe absolutnie mając jednak na uwadze cel bliższy. Można się spodziewać, że przy pewnej prędkości robienia kroków przez robota ilość decyzji osądów będzie wraz z nabieranym doświadczeniem robota hamować kroczenie, chyba, że robot zautomatyzuje w sobie pewne odruchy myślenia, a podejmowane decyzje spłyci do potrzeb celów bliższych i nie będą one już absolutne. Weźmy na przykład sikanie pod wiatr.

Powtarzanie się celów bliższych upodobni decyzje do siebie, co spowoduje obarczeniem błędem osądu. Np. można wymordować terrorystów i zakładników, aby pozbyć się problemu terroryzmu. Lub! Można jeść kiełbasy z chorych świń i zdrowych nafaszerowanych chemikaliami świń twierdząc, że to to samo. Można też wymordować wszystkich mieszkańców twierdzy, nawet tych co pomagali otwierać wrota.

Inspicjent to nie to samo co stabilizator.
Mucha lecąca do światła uderza w szybę i nie wie, że trzeba wejść w małą ciemną szparkę w futrynie aby faktycznie przedostać się na zewnątrz. Musiałaby choć raz odrzucić priorytet :”światło jest dobre”, ze swego oprogramowania. Cofnąć się kilka kroków w tył aby zwalczyć szybę. Ale mucha tego nie zrobi, Może przeszkadza jej w tym honor, a może zdanie bzykane od tysiącleci przez ducha much. Fakt, że znajdujemy zdechłe muchy przed szybą.

Niezrozumienie dobra i zła oraz świadomość tego, prowadzą robota do strachu przed kolejną decyzją. Nie dość, że nie potrafi podjąć decyzji, to jeszcze gorsze jest to, że nie umie wyobrazić sobie następnego kroku. Czyli, nie wie następnego celu bliższego. Nie płaczcie. Lepiej uśmierćcie hodowlę robotów, jednostkę lub nawet całą grupę.
  W zasadzie nie jest to takie ważne, jakie kroki drepcze robot aby dojść do celu dalszego, tzn. tego nadrzędnego. Jest to jednak inaczej postrzegane przez robota, który chciałby osiągnąć cel dalszy najszybciej jak się da, gdyż zdaje sobie sprawę z przemijania.





















W hodowli śmierć jest determinantą odwagi decyzji. Robot wie, że dodają się następne roboty , które również przyswajają różne ilości osądów i hodują w sobie następne światopoglądy.
Roboty za powolne ulegają zatraceniu się w hodowli i śmierci, nawet jeśli bytują fizycznie sprawnie jako jednostki . Nie powodują jednak rozwoju hodowli ani nic nowego do swej jaźni nie wnoszą. Marnują tylko cień.
Jedyną sensowną działalnością takich robotów jest sprzeciw i niszczenie dotychczas zdobytego światopoglądu. Twierdzą przy tym, że robią to z ważnych pobudek. Najczęściej mówią tu o odświeżaniu i swego rodzaju katharsis hodowli, lub grupy w środku hodowli.
To bardzo ważny aspekt KAŻDEJ hodowli, nawet hodowli motyli czerpiących energię ze Słońca do kolektorów na swych pneumatycznych skrzydłach.

     Konglomeraty jaźni bezkrytycznie przejmowane przez roboty od innych są zapalnikiem entuzjazmu .Potem aby bronić takich przejętych konglomeratów robot staje się fanatykiem. Pomnij na glinę, która twoją matką. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała ! To mówią wargi Bero wyschłe tęsknotą do ciebie.

Do tego aby wiedza nabyta nie była traktowana autorytatywnie, potrzebne są hodowcy wyróżniki wyboru, rugujące te roboty, które stopują i hamują niezależny rozwój przez warunkowanie swoim fanatyzmem postępków innych robotów.

Wyróżniki wyboru to denuncje ustawiane jako chwilowe cele propagandowe, dające możliwość wykazania się robotowi czymś nowym na tle grupy. Mogą też działać na robota cicho i bezgłośnie, powodują jednak jego rozwój i antagonistyczne nastawienie do hodowlanych jaźni.

  Autorytety działają tylko poprzez hasłowość nielogiczną.

Szum wywoływany przez Gilgameszów i spotęgowany opowieściami Enkidu jest idealizowany i droga odbyta przez herosów staje się źródłem do naśladowania.
Cechą wspólną wszystkich manifestów mitologicznych jest happyend .
Happyend zakończony śmiercią jest Prawdziwym Happyendem. Każdy robot wie, co się kryje pod słowami „żyli długo i szczęśliwie” i rozumie dlaczego Gilgamesz musiał utracić ziele nieśmiertelności mimo dotarcia do praszczura swego, Untapisztima.
Każdy półbóg staje się zwiędłym i miłym starcem, a mądrość swą powierza opiece.
Jednak u ojców nie praktykują synowie! Oni idą do obcych mistrzów i tam zdobywają szlif.
Powracają do domu jako antagoniści starego porządku i swych ojców. Powracają długo wiosłując po wodzie 400 razy po 400. Powracają do domu jako zwycięzcy wchodząc kuchennymi drzwiami, by stać się jeszcze pełniej zwycięzcami. Powracają długo wiosłując po wodzie 400 razy po 400. Powracają do domu pokornie po długim przemyśleniu kroków. Powracają kierowani przez względy, które paraliżują słabych i etycznie powstrzymują silnych. Powracają długo wiosłując po wodzie 400 razy po 400. Wiosłowali, wiosłowali, wiosłowali, wiosłowali długo.
Muszą powrócić, by nie okazać się zdrajcami siebie i rodziny.
 


O.ai.daai)


























:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS076