SKRZYPEK DLA HOMBRE

- Szukam pana Puddinga.
- Wchodzimy sobie w paradę.
- Na pewno?
- Ktoś dał mi te zdjęcia.
- Widzę na nich siostrę Puddinga, ale to niewiele zmienia.
- Czy pojechała na zachód za bratem? Czy wiesz, co teraz się z nią dzieje?
- Co z tego masz?
- Mogę odkładać na emeryturę.
- No właśnie.
- Kiepski powód życia.
- Umiem czytać między wierszami.
- Wracaj do domu.
       Skrzypek urwał jakby skończył mu się smyczek, albo grał do kotleta. Koncert wiolinowy Mendelssohna wydał mu jakiś taki wyświechtany. Wyświechtany? Zamyślił się na chwilę i rozpoczął nowa frazę koncertu e-moll. Wszystkie włoski na rękach i plecach stanęły mi dęba a drżenie przebiegło mój grzbiet i rozpostarło się na całe plecy. Dźwięk ciągnął się tęsknotą tak obrzydliwą i prawdziwą zarazem, że wessał mnie całkiem w swoje wiry i kazał iść z nim dalej do wspominajek bajecznych czasów dzieciństwa, skąpanych w słońcu zapomnianych dni i rozrzewnionych soczewkami łez scen. Ciągnął mnie przez obszary niesfornych zdarzeń przeinaczonych przez zmysły i ustawionych w kolejce marzeń do raju mego dzieciństwa. Muzyka kleiła się do moich złych myśli obłaskawiając i ogłupiając mój mózg. Błogość rozlała się po moim wnętrzu zmiękczając złe zakusy i podłości mojego ciała kryjące się teraz po kątach. Skrzypek grał nie wiedząc, że jestem jego więźniem. Podniosłem ramię aby go uderzyć, ale nie dało się go dosięgnąć a moja ręka zamarła w pół drogi i tkwiła tak uniesiona bez afektu i celu. Zazgrzytałem zębami. Nie mogłem znieść tej muzyki i jej piękna. Geometryczna czystość jej dźwięków wdzierała się w moje łzy i krystalizowała napiętymi liniami w moich trzewiach. Ach, żeby wreszcie przepiłował to pudło i poszedł! Tego nie da się znieść! To zły duch piękna zawładnął moim krnąbrnym umysłem i naigrywa się ze mnie. Było mi fizycznie niedobrze i dostałem torsji. Piękno ociepla mnie niczym Dobre Słońce butelkę oranżady, która jedyne, co umie w takiej sytuacji zrobić, to tylko wyprysnąć kaskadą bąbelków tracąc swoje życie. Ale ja byłem sparaliżowany a ten cholerny Mendelssohn piękny. Był doskonałością i esencją geometrii i taktu pomieszanych z barwą dźwięków oddzielonych segmentami w najlepszych proporcjach. Skrzypek skończył grać i przetarł okulary, jakby się nic nie stało. Sięgnął po szklaneczkę i przepił wodą.
Sięgnął znowu po smyczek ale chwyciłem go za przegub i syknąłem.
- Wystarczy !
     Wystraszony uciekł, a ja nie miałem jak podbiec do niego i pogratulować mu, i przeprosić. Siedziałem całkiem przygnębiony napompowany niby energią, która zaklęta w tej muzyce oplotła mój organizm i przedostała się do pamięci gruchotając fałszywe pomniki. Nie umiałem się ruszyć a ona grała we mnie cała i jednocześnie pulsowała swoją geometrią barw i naprężeń. Wiem już, jak można leczyć muzyką, bo mnie właśnie powaliła. Dostrzegłem kelnerkę płynącą w moją stronę między stolikami. Była blondyną o długich prostych włosach. Miała minę jak welonka przed wrzuceniem do kibla, więc zamówiłem koniak, a ona wkleiła mi uśmiech jakby zrozumiała, że zacięła się spłuczka i czyściec potrwa dłużej. Wyszczerzyłem do niej zęby pełne współczucia a może komensalizmu, dość, że zrozumieliśmy, zdawać by się mogło, nasze wzajemne intencje. Miałem tylko nadzieję, że nie da się napluć mi do koniaku, a jeśli już, to się zaraz samo zdezynfekuje. Tkwiłem nadal ogłuszony muzyką i czułem jak bolą mnie włoski na ramionach i plecach, i skrobią układając się znowu do snu. Podczas, gdy oburzony skrzypek perorował w bezpiecznej odległości gestykulując żywo. Poczułem na sobie karcące spojrzenia obsługi, koncentrujące swe zabójcze promienie na moim stoliku. Było mi wszystko jedno, byle już nie grał.
Wybrałem numer Tiaga i zamówiłem półmisek pieczonych małych langust. Odlałem sos do miseczki a raki polałem koniakiem. Jadłem je jeden po drugim rozłupując i dzieląc skorupy. Tiago wszedł pod koniec półmiska i tez zamówił coś do picia i jedzenie. Siedzieliśmy milcząc i jedząc.
- Dlaczego muzyka nie gra? - Spytał z głupia Tiago popatrując na stolik obsługi.
- Daj im dzisiaj spokój. - Wyszeptałem nieswoim głosem.
- Aha. - Rzekł Tiago. Welonka przyniosła dodatkowe taccos i jakiś straszny likier. Pomału odzyskiwałem mięśnie i oczy. Muchy zaczęły normalnie bzykać i odgłosy z ulicy jakoś poczciwie docierały do moich uszu.
- Muszle podpięte już do kilu i łódź czeka gotowa. - Powiedział Tiago między kęsami. Skinąłem mu głową na znak zrozumienia.
- Poczekajcie jeszcze do wieczora. - Powiedziałem. - Muszę mieć potwierdzenie i wtedy w drogę.
   Tiago gryzł jakiś uparty kęsek a ja patrzyłem na skrzypka. Muszle były pojemnikami z plastiku pasującymi do kształtu jachtu. Przypinaliśmy zawsze po dwie muszle od wysokości kilu. Napełnione były wszelkiego rodzaju artefaktami, którymi można było obdzielić kilka muzeów. Każda muszla warta była fortunę a szły do końcowego klienta. Żadnych pośredników. Klientów dobierałem sam i nigdy nie sprzedałbym jakiemuś Japończykowi obrazu, zwłaszcza Paula Gaguina, lub Renoira wiedząc, że żółtek chce się z nim dać pochować albo spalić pośmiertnie. Najlepiej jeśli klient był snobem, bo nie rościł sobie pretensji do znawstwa i można było z nim zjeść normalne jedzenie, a nie jakiegoś barokowego ślimaka o strasznie francuskiej nazwie i zzieleniałym ze złości nadzianku o smaku strawionej ziemi. Najlepszym klientem był oczywiście Watykan. Jednak skupywał przeważnie sztukę nowoczesną więc artefakty pozostawały w procentowo znikomej ilości. Drugim klientem było oczywiście Nasa, gdzie lądowała większość zbiorów i czasem zastanawiałem się czy nie wożą tego promem kosmicznym i nie rozrzucają tych artefaktów po orbicie. No, ale dość tych głupot. Każda muszla dawała spory zysk. Miała wewnętrzny kompresor, który napełniał ją powietrzem aby wypłynęła z głębiny, gdyby zaszła potrzeba zatopienia jej przed strażą celną, a potem wydobycia w dogodnym momencie. Baterie wystarczały tutaj na miesiąc. Nieraz używaliśmy tej metody pozostawiając towar do dyspozycji klientów. Europa była gorsza i lepiej strzeżona. Już sami piraci na swych szybkich łodziach, zjawiający się znikąd i w dowolnym miejscu Morza Śródziemnego, dawali przedsmak porażki. Nawet, gdy znało się tego czy owego, zawsze znalazła się jeszcze jakaś grupa łodzi gotowa ugryźć na oślep. Odpinaliśmy wtedy muszle uciekając mocniejszym przeważnie jachtem przed piratami. Zeszłej jesieni zabili nam dwóch marynarzy z obsługi jachtu. Po tym zajściu chyba się opanowali i omijali nasze transporty milcząco. Nie wtykałem nosa do Afryki, skąd coraz częściej pojawiali się kurierzy z zaproszeniem. Ja jednak dawałem do zrozumienia, że nie będę przedzierał się miedzy pontonami piratów, ani omijał ich wodnych bomb. Tak więc Arabowie pojawiali się w Puli i tam dokonywaliśmy transakcji. Kto i dlaczego finansował piratów nie wnikałem. Ale nie raz widać było a raczej słychać po intonacji arabskiego głosu, kto i zacz jest tu uwikłany. Oczywiście inaczej jest na Morzu Czerwonym, które rządziło się swoimi zależnościami i podziałem wpływów. Welonka podpłynęła znowu na znak Tiaga. Przyniosła cygara na tacy, do wyboru. Siedzieliśmy i dymiliśmy. Skrzypek gdzieś się zawieruszył a nowi ludzie przy stolikach nie mieli pojęcia o zaistniałym wcześniej incydencie.
- Pojedziemy wcześnie na plantację. - Rzekł Tiago. - Pogadasz z kim trzeba i załatwimy sprawę europejską do końca jak należy.
- Wiesz, Tiago, muszę mieć moją glicerynę. Na plantacji już zbyt długo na nią czekają.
- No tak, ty swoje. A po kiego im aż tyle gliceryny na raz?
- Wyszukują tory cząstek spowalnianych. Robią to metodą kropelkową Millikana. Sam nie wiem po co aż tak dużo. Może mają jakiś olbrzymi tunel? - Tiago poprawił mankiety i wytarł usta serwetką.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS146