Wojna bogów opisana w Mahabharacie
Wydaje nam się, że stworzyliśmy cywilizację, której nigdy wcześniej świat nie widział. Wiemy, że na Ziemi istniały cywilizacje, które zaginęły, ale ogólnie uznajemy je za prymitywne. Nic bardziej mylnego. Okazuje się bowiem, że to nasza cywilizacja jest prymitywna w porównaniu z zaawansowanym rozwojem cywilizacji minionych.

Bitwa pod Kurkushetrą
Bitwa pod Kurkuszetra Foto: Wikimedia
Wedy to święte księgi hinduizmu – najstarsza grupa religijnych tekstów sanskryckich, które stanowiły całość ówczesnej wiedzy człowieka o świecie ludzi i bogów. Objętością Wedy przewyższają Biblię kilkakrotnie, ale nie sama objętość jest najważniejsza. Jak wiemy z notki Kłamstwa Kościoła, Biblia na potrzeby imperializmu Kościoła modyfikowana była niezliczoną ilość razy do tego stopnia, że dziś zwykłemu śmiertelnikowi trudno dotrzeć do oryginalnego źródła. Wedy pod tym względem są wyjątkowe – na początku przekazywano informacje ustnie z pokolenia na pokolenie, a od czasu, kiedy Wedy zapisano w archaicznej formie sanskrytu, istnieje kategoryczny wręcz zakaz modyfikowania tekstów wedyjskich. Nie trzeba nikomu tłumaczyć, dlaczego to takie istotne. Wszystkie starożytne pisma z każdego zakątka świata należy traktować nie jako świętość religijną, ale jako zapis wydarzeń rozgrywających się na danym etapie dziejów. Co nam przedstawiają Wedy pod tym względem, wiedząc, że opisywane w nich wydarzenia sięgają tysięcy lat wstecz? Koncentrując się na wydarzeniach opisanych tylko w kilku częściach, nie bójmy się nazwać rzeczy po imieniu...

Nuklearna wojna bogów
Przesada? W rzeczy samej, ale w innym kierunku. Znamy efekty użycia broni jądrowej. Broni używanych przez zwaśnione strony tysiące lat temu są dla nas jeszcze nieosiągalne, gdyż w pismach wedyjskich znajdujemy wzmianki nie tylko o samej broni, lecz także technologii, która pozwalała prowadzić gwiezdne wojny, w dosłownym tego słowa znaczeniu.

"Drona przywołał Arjunę i rzekł: Przyjmij ode mnie tę niezwyciężoną broń zwaną Brahmasira. Ale musisz przyrzec, że nigdy nie użyjesz jej przeciw człowiekowi, gdyż jeślibyś tak uczynił, mógłbyś zniszczyć świat. Jeśli jakikolwiek wróg, który nie jest człowiekiem zaatakuje cię, możesz użyć tej broni do walki z nim".
Zastanawiający tu jest fakt, kim był wróg, który nie był człowiekiem? Czyżby człowiek był tylko naocznym świadkiem wydarzeń bliżej nieokreślonej wojny międzyplanetarnej? Ogólnie wszystkie religie nadużywają słowa Bóg lub bogowie, ale trzeba tu zaznaczyć wyraźnie, iż każda religia i każdy człowiek tak naprawdę inaczej interpretuje owe słowa. Dla jednych Bóg jest stworzycielem świata, dla innych stworzycielem człowieka. Według eposu o Atra-hasisie rasa ludzka została stworzona po to, aby służyć bogom i uwolnić ich od pracy. Może więc bogowie byli istotami z krwi i kości jak dzieło ich stworzenia – człowiek? Temat równie ciekawy, ale i wymagający oddzielnej notki.

W Mahabharacie czytamy dalej:

Adwattan dokładnie wycelował, po czym wypuścił lśniący pocisk, buchający ogniem. Grad ognistych strzał spadł na wrogich Pandawów. Zapadł zmrok, a z nieba posypał się deszcz meteorów. Zerwały się ryczące wichry. Chmury spiętrzyły się aż do nieba i zesłały deszcz pyłu i kamieni. Słońce zawirowało na firmamencie, a ziemia zadrżała pod żarem boskiej broni. Słonie stanęły w płomieniach, woda w rzece zawrzała, zabijając wszelkie żywe istoty. Wiele z nich zamieniało się w popiół. Zwierzęta padały na ziemię w agonii. Niebo miotało ogniste błyskawice. Żołnierzy wroga ogarnęły płomienie. Po obu stronach spadały na ziemię tysiące latających maszyn wojennych. Gurkha wystrzelił ze swojej latającej vimana jeden pocisk o sile wszechświata, niszcząc trzy miasta Wrisznich i Andaków. Wtedy wzbił się ogromny słup dymu i ognia, promieniejąc jak tysiące słońc. Ten jeden posłaniec śmierci spopielił całą rasę Wrisznich i Andaków. Spalone ciała ludzi były nie do poznania. Wypadały im włosy i paznokcie. Zbielałe ptaki spadały z nieba. Wojownicy, którzy zdołali przeżyć, wskakiwali do rzek, aby się obmyć z niewidzialnej trucizny niosącej śmierć.
Czy powyższy opis możemy uznać za fantazję starożytnych mieszkańców Ziemi? Zapewne tak, gdybyśmy treść Mahabharaty rozważali przed rokiem 1945. Wówczas nie znaliśmy skutków użycia broni jądrowej, skażenia radioaktywnego, bólu i cierpienia po użyciu takiej broni, co nas mogło wtedy usprawiedliwiać. Ludzie, którzy przeżyli zniszczenie Hiroszimy i Nagasaki opisywali tamtejszą scenerię identycznie znaczeniowo, lecz z użyciem innego słownictwa. Starożytni nazywali rzeczy po imieniu, ale tak, jak to rozumieli. Wzorem Boga nie gram w kości i nie wierzę w przypadki. Podobieństwa widzi każdy, ale za wszelką cenę bronimy się uznać, że tysiące lat przed nami istniała cywilizacja, która sięgnęła szczytu cywilizacji do tego stopnia, że zgromadzony arsenał wojenny posłużył do samozagłady.

W Indiach, gdzie miała odbywać się opisana w Mahabharacie nuklearna wojna bogów, można znaleźć zgliszcza budowli, które dosłownie uległy stopieniu. Znane jest dziś starożytne miasto Mohendżo Daro (Wzgórze Umarłych), które również w dużej części uległo nie tyle spaleniu, ile stopnieniu. Liczniki Geigera wskazały, że teren wokół Mohendżo Daro jest bardziej napromieniowany, niż Hiroszima. Znajdowane szczątki ludzkie świadczą o tym, że zwłoki nie zostały pochowane w tradycyjny sposób, ale śmierć dosięgła ich nagle. David W. Davenport, współautor książki "Atomowa zagłada 2000 lat p.n.e.", na podstawie stopionej na szkło gliny stwierdził, że większość budynków została spalona w temperaturze powyżej 5 tys. stopni Celsjusza. Czy potrzeba nam więcej dowodów? Być może...

"Indie oczywiście od dawna mają bombę atomową oraz różne środki do jej przenoszenia. Indyjski projekt jest bardziej zaawansowany, niż była swego czasu amerykańska budowy broni nuklearnej, gdyż obejmuje antygrawitację, techniki niewidzialności i inne technologie, przy czym najbardziej zdumiewające jest źródło tej wiedzy. Są nimi bowiem hinduskie poematy religijne i opowieści, takie jak Mahabharata, Ramajana i ogólnie Wedy. Dane zaś są pozyskiwane przez uczonych biegłych w sanskrycie i duchownych hinduistycznych, którzy wspomagają zespół ekspertów wojskowo-technicznych". Dr John Kettler
Może jednak Sodoma również została zniszczona bronią nuklearną? Ślady są, ale udajemy, że ich nie widzimy. J. Robert Oppenheimer – ojciec bomby atomowej nigdy nie udawał, że inspiracje czerpał z pism wedyjskich. A czego dokonał? Po przeprowadzeniu udanego testu jądrowego Oppenheimer wypowiedział zdanie, zaczerpnięte ze świętej księgi hinduskiej Bhagawadgita:

Jasność tysiąca słońc, rozbłysłych na niebie, oddaje moc Jego potęgi. Teraz stałem się Śmiercią, niszczycielem światów.







The war of the gods described in the Mahabharata
We think we have created a civilization the world has never seen before. We know there have been lost civilizations on Earth, but we generally consider them primitive. Nothing could be more wrong. It turns out that our civilization is primitive in comparison with the advanced development of past civilizations.

Battle of Kurkushetra
Battle of Kurkuszetra Photo: Wikimedia
The Vedas are the holy books of Hinduism - the oldest group of Sanskrit religious texts, which constituted the entirety of man's knowledge of the world of people and gods at that time. The volume of the Vedas exceeds the Bible several times, but it is not the volume alone that is most important. As we know from the note on The Lies of the Church, the Bible has been modified countless times for the purposes of the imperialism of the Church to such an extent that today it is difficult for an ordinary mortal to find the original source. The Vedas are unique in this respect - in the beginning, information was passed on orally from generation to generation, and since the Vedas were written in the archaic form of Sanskrit, there is a categorical prohibition on modifying the Vedic texts. You do not need to explain to anyone why it is so important. All ancient writings from every corner of the world should be considered not as religious holiness, but as a record of events taking place at a given stage of history. What do the Vedas present to us in this regard, knowing that the events they describe go back thousands of years? Concentrating on the events described in only a few parts, let's not be afraid to call a spade a spade ...

Nuclear war of the gods
Exaggeration? Indeed, but in a different direction. We know the effects of using nuclear weapons. The weapons used by the feuding parties thousands of years ago are still unavailable to us, because in the Vedic scriptures we find not only the weapon itself, but also the technology that allowed us to wage star wars, in the literal sense of the word.

"The drone summoned Arjuna and said: Receive from me this invincible weapon called Brahmasira. But you must promise that you will never use it against man, for if you did, you could destroy the world. If any enemy that is not human attacks you, you can use this weapon to fight him.
The puzzling fact here is who was the enemy that was not human? Is man just an eyewitness to the events of an undefined interplanetary war? In general, all religions misuse the word God or gods, but it must be clearly stated here that each religion and each person interprets these words differently. For some, God is the creator of the world, for others the creator of man. According to the epic of Atra-hasis, the human race was created to serve the gods and free them from their work. So maybe the gods were creatures of flesh and blood like their creation - man? An equally interesting topic, but also requiring a separate note.

In the Mahabharata we read further:

Adwattan took careful aim, then released a glistening projectile, bursting with fire. A shower of fiery arrows fell upon the enemy Pandavas. Dusk fell and a meteor shower rained down from the sky. Roaring winds rose. The clouds piled up to the sky and sent a shower of dust and stones. The sun swirled in the firmament and the earth trembled under the heat of the divine weapons. The elephants burst into flames, the water in the river boiled, killing all living things. Many of them turned to ash. The animals fell to the ground in agony. The sky flashed fiery lightning. The enemy soldiers were engulfed in flames. Thousands of flying war machines fell to the ground on both sides. Gurkha fired one universe-force missile from his flying vimana, destroying the three Vishni and Andak cities. Then a huge pillar of smoke and fire rose, shining like thousands of suns. This one messenger of death incinerated the entire race of Vishni and Andakas. The burned bodies of people were unrecognizable. Their hair and nails were falling out. White birds were falling from the sky. Warriors who managed to survive jumped into rivers to wash themselves of the invisible poison that brought death.
Can the above description be considered a fantasy of the ancient inhabitants of the Earth? Probably so, if we had considered the content of the Mahabharata before 1945. At that time, we did not know the consequences of the use of nuclear weapons, radioactive contamination, pain and suffering after using such weapons, which could justify us at that time. People who survived the destruction of Hiroshima and Nagasaki described the scenery there with the same meaning but with different vocabulary. The ancients called things by spade as they understood it. Like God, I don't play dice and I don't believe in coincidences. Everyone can see the similarities, but at all costs we defend ourselves to recognize that thousands of years before us there was a civilization that reached the peak of civilization to such an extent that the accumulated war arsenal was used to self-annihilate.

In India, where the nuclear war of the gods described in the Mahabharata was to take place, you can find ruins of buildings that literally did not melt. Today the ancient city of Mohenjo Daro (Hill of the Dead) is known, which was also largely not so much burnt but melted. Geiger counters indicate that the area around Mohenjo Daro is more irradiated than Hiroshima. The human remains that were found testify that the bodies were not buried in the traditional way, but that death reached them suddenly. David W. Davenport, co-author of the book "Atomic Destruction 2000 BC", based on the clay fused to glass that most of the buildings were burnt at temperatures above 5,000 BC. degrees Celsius. Do we need more evidence? Perhaps...

"India, of course, has had an atomic bomb for a long time and various means of carrying it. The Indian project is more advanced than the American nuclear-building project in its time, as it involves anti-gravity, invisibility techniques and other technologies, the source of this knowledge being the most astonishing. They are. for they are Hindu religious poems and stories such as the Mahabharata, Ramayana and the Vedas in general. The data is obtained by Sanskrit scholars and Hindu clergymen who are assisted by a team of military-technical experts. " Dr. John Kettler
But maybe Sodom was also destroyed with nuclear weapons? There are traces, but we pretend not to see them. J. Robert Oppenheimer - the father of the atomic bomb never pretended to be inspired by the Vedic scriptures. What has he done? After a successful nuclear test, Oppenheimer uttered a sentence taken from the Hindu holy book of the Bhagavad Gita:

The brightness of a thousand suns blazing in the sky reflects the power of His might. Now I have become Death, destroyer of worlds.


VIMANAS - ANCIENT AIRPLANES

Indie.