WOJNA I POKÓJ .

    W pokoju wisiał dym warstwami przypominającymi tiramisu nadgryzione krzywo przez jednooką, kubańską rewolucjonistkę. Wojenna atmosfera i zaduch udzieliły się mężczyznom stojącym po dwóch stronach stołu. Milczeli chwilę, gdyż za dużo już faktów stało miedzy nimi.
   Nie dość, że Rico sfiksował i wypowiedział wojnę Da Esvas, to jeszcze znikł łup z ostatniej wyprawy i Mariolo, który poprzez Carolinę uczestniczył w zyskach, zagotował się w sobie i szykował swych ludzi przeciw Hombre . Tiago, jako niedoszły zięć i obecny realny powiernik tajemnic Mariola, zaaranżował to spotkanie, które milczące i napięte nie wróżyło wcale nic dobrego.

      Mężczyzna obszedł stół z rękami w kieszeniach. Wydał się panem sytuacji.
Nie chciał okazywać emocji. Drugi mężczyzna też wetknął ręce w kieszenie.
- Zareagował?
- Zrobię, co trzeba. Upewnij się. Dzwoń. - Mężczyzna wyjął ręce z kieszeni.
- Dowiedz się i przegrupuj siły.
- Nie odbieraj telefonu. - Powiedział Hombre. A Mariolo znów włożył ręce do kieszeni.
- Jednakże znikło 49 milionów. Pozostaje sprawa odszkodowania.
- Prosto i szczerze? - Dokończył Hombre.
- Milion gotówką. Prosto i szczerze. Nic tak nie łagodzi urazy jak kasiora. - Rzekł Mariolo.
- Prosto i szczerze? Nie dostaniesz nic. - Rzekł Hombre.
- Dlaczego?
- Bo jestem krnąbrny oraz zły. – Stwierdził Hombre. Patrzył mu w oczy.
- Na pewno tego chcesz?
- Wydaje ci się, że mam wybór? Niezależnie od kasy - wojna. Będzie wojna. - Hombre popatrywał ciągle na Mariola.
- Tak?
- Tak. No to po co wydawać do tego kasę na przyjaźń? - Skwitował Hombre tępo.
- Dopijmy kawę. - Zaproponował Mariolo.
- Taa...
- Być może nie spojrzymy już sobie w oczy jednocześnie. - Mariolo pił kawę drobnymi łyczkami łypiąc spode łba.
- Mhm.
- Jeden będzie martwy. Nie ominiemy tego. Nie, bo już wyruszyli, a jutro wy wyślecie swoich naprzeciw. - Powiedział Mariolo filozoficznie.
- Idiotyzm. Zatrzymaj ich.
- Nie umiem. - Filozofował dalej Mariolo.
- Czy za honorem stoi strach? - Spytał Hombre.
- Nie pieprz. Masz drogę ewakuacji? Czy też mówię do trupa? Weź ich kasę a ja dodam moją. - Zaproponował troskliwie Mariolo.
- Niech Manolito się tym zajmie.
- O.K. - Filozoficznie zgodził się Mariolo.
- Podziękuj wspólnikowi. Zawarliśmy niezłą umowę. - Rzekł Mariolo do Tiago wchodzącego właśnie z telefonem w ręce.
- Mam pytanie. Lubisz szpitalne żarcie? - Spytał Mariola.
- Co się składa?
- Nic. Zaraz wrócę. - Rzekł Tiago przemykając do następnego pokoju. Owinięty jak pół mumii bandażem po ostatniej utarczce z Cynamonem. Cofnął się jednak i wtedy dotarło do niego, że jest tu dziwnie głucho, i że Hombre stoi obok Mariolo, i że właśnie nie będzie wojny z Rico o głowy jego synów.
- Podziękuj wspólnikowi. Nie mam czasu się teraz tym zająć. – Włożył kapelusz Mariolo i odwrócił się do odejścia.
- Nikt ci nie da gwarancji. - Powiedział Mariolo jeszcze raz. Tiago zrozumiał i stanął jak wryty. Hombre zawarł jeśli nie pokój, to rozejm. Należało teraz porozumieć się z Rico.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS105