W 1939 r. doktor University of Iowa's Dr. Wendell Johnson i dr Mary Tudor przeprowadzili badania:
Z sierocińca w stanie Iowa wyselekcjonowano 22 sieroty. Badacze podzielili dzieci na grupy kontrolne i eksperymentalne:
Połowie dzieci zastosowali pozytywną terapię logopedyczną. Oznacza to, że chwalili mówiące dzieci, mówiąc, jakie są mądre i piękne.
Druga połowa dzieci otrzymała negatywną terapię logopedyczną; Złościli się na dzieci za najdrobniejsze błędy w mowie, przejęzyczenia i karcili je.
Jak myślisz, co się w rezultacie stało?
Wszystkie grupy osiągnęły wyniki zgodne z oczekiwaniami terapii. Terapia spowodowała, że dzieci zareagowały tak szybko, że nawet eksperymentatorzy byli zaskoczeni. Największe wrażenie na badaczach zrobiły dzieci, które się jąkały, ale zostały oskarżone o jąkanie:
Prawie wszystkie normalnie mówiące dzieci narażone na negatywną terapię mowy zaczęły mieć psychologiczne zaburzenia mowy, a niektóre miały ten problem przez całe życie. Dlatego eksperyment nazwano „Badaniem potworów”.
 University of Iowa silnie zareagował na eksperyment, opisując go jako „haniebny” i „nie do obrony w żaden sposób, w każdym wieku”. Jeden z eksperymentatorów, dr. Mary Tudor twierdziła, że jej badania znacznie przyczyniły się do patologii mowy i badań nad jąkaniem.