Nadmi

• Kraj:Polska
• : Język.:deutsch
• : Utworzony.: 06-10-15
• : Ostatnie Logowanie.: 31-01-26

×

: Kontakt.

: Imię.

: E-mail.

: Wiadomość.

Proszę zamienić znaczniki %d na własne liczby

: Dodaj.

Wiadomość nie może być pusta!

Wiadomość zostanie przetłumaczona po wysłaniu (jeżeli środki są wystarczające)

: Captcha. Kod Ochronny.

Załączniki:

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

Ilość dopuszczalnych plików: 5

JPEG, JPG, PNG, GIF, DOC, PDF, ZIP, RAR, TAR, HTML, SWF, TXT, XLS, DOCX, XLSX : lub : ODT : tylko formaty:.

: Maksymalny rozmiar pliku. 3MB.

: Wyślij Wiadomość.

Cykl życia i śmierci: słowiańskie boginie Morana i Vesna.

: Opis.: Cykl życia i śmierci: słowiańskie boginie Morana i Vesna. Splecione na zawsze Morana, bogini zimy i śmierci oraz Vesna, bogini wiosny i odrodzenia, nie mogły istnieć bez siebie. Nie mogły jednak istnieć w tym samym miejscu w tym samym czasie. Są to siły, które wprawiły starożytny słowiański świat w cykl śmierci i odrodzenia. Jedna bogini kochała piękno i hojność, druga bała się i nienawidziła jej brzydotą i ciemnością. Współczesne tradycje są echem tego, jak te dwie były niegdyś celebrowane i rytualnie zamordowane, i pokazują, jak połączone były i nadal są boginie. Powszechnie znana jako Marzanna, Morana jest słowiańską boginią zimy i śmierci. Etymologia jej imienia wywodzi się od praindoeuropejskiej nazwy śmierci „mor” lub „mar”. Najczęściej postrzegana jest jako zwiastun śmierci, jak w słowiańskiej mitologii, kiedy Morana uwiodła Dazboga, boga słońca. Kiedy Dazbog przeszedł do innej kochanki, Morana ją otruła. W odwecie Dazbog spalił Moranę i wygnał ją do Nav (podziemia w słowiańskiej mitologii). Ta historia odwetu zbiega się z ruchem słońca przez cały rok; to było przekonanie starożytnych Słowian, że zimą słońce zstąpiło do podziemi . W tym sensie Morana jest dosłownie zimą; na zimę wciąga Dazboga w objęcia, ale on wyrywa się na czas, by przynieść wiosnę. Podczas gdy większość tradycji wskazuje na jej rolę jako bogini śmierci, inna tradycja mówi, że nie zawsze była ucieleśnieniem śmierci. W rzeczywistości mówi się, że kiedyś była boginią płodności i życia, ale wkrótce uschła i zmienila sie w złą, śmiertelnie starą staruchę. Najczęściej przedstawiana jest jako kobieta o przerażającym wyglądzie, o bladej skórze, długich ciemnych włosach, a czasami jest przedstawiana z pazurami i kłami wilka. Większości jawiła się jako zwiędła staruszka o brzydkiej twarzy, jednak tym, którzy się jej nie bali, mówi się, że byłaby piękną dziewicą. W rytuale topienia Marzanny, podobiznę bogini zrobiono ze słomy i ubrano w białe kawałki materiału, wstążki i naszyjniki, przeniesiono ją do rzeki lub stawu, aby utonęła; w niektórych przypadkach została spalona, a następnie utopiona. Symboliczna śmierć bogini umożliwiłaby więc szybkie nadejście wiosny i obfite plony w nadchodzącym roku. Vesna, bogini wiosny i odrodzenia Znana również jako Devana w polskiej tradycji (lub Vesna Devana, która jest bardziej związana z płodnością i polowaniem), Zhiva i Diva, Vesna reprezentuje wszystko, czym Morana nie jest. Jest boginią wiosny, która rodzi się ze śmierci Morany i zimy. Jako taka jest ściśle związana z rytuałami, które towarzyszą śmierci Morany, ponieważ bez nich nie mogłaby istnieć. Morana i Vesna nie mogą istnieć w tym samym miejscu w tym samym czasie. W XIX w. powrót Vesny świętowano 1 marca w procesji maszerującej na pola z figurą glinianego skowronka ozdobionego kwiatami, podczas gdy bogini śpiewała pieśni. Wydaje się, że jest to jedna z niewielu tradycji, które uznają boginię na własną rękę, w przeciwieństwie do kojarzenia się ze śmiercią Morany. Jako przeciwieństwo Morany jest przedstawiana jako piękna, pełna życia i płodna. Zazwyczaj jest przedstawiana jako uśmiechnięta, bosa i naga, ale z kilkoma liśćmi i kwiatami pokrywającymi jej ciało. Jej włosy są tak długie, jak Morana, ale ma jasną cerę i zaróżowione policzki. Jej duże piersi zawsze utwierdzają ją w roli bogini płodności . Czasem pokazywana jest z jabłkiem i winogronami w dłoniach, innym razem z jaskółką i bukietem kwiatów - symbolizuje wiosnę i ślub. Der Kreislauf von Leben und Tod: die slawischen Göttinnen Morana und Vesna. Für immer gewebt, könnten Morana, die Göttin des Winters und des Todes, und Vesna, die Göttin des Frühlings und der Wiedergeburt, ohne einander nicht existieren. Aber sie konnten nicht gleichzeitig am selben Ort existieren. Dies sind die Kräfte, die die alte slawische Welt in den Kreislauf von Tod und Wiedergeburt versetzen. Eine Göttin liebte Schönheit und Großzügigkeit, die andere fürchtete und hasste ihre Hässlichkeit und Dunkelheit. Moderne Traditionen spiegeln wider, wie die beiden einst gefeiert und rituell ermordet wurden, und zeigen, wie die Göttinnen verbunden waren und immer noch sind. Morana, allgemein bekannt als Marzanna, ist die slawische Göttin des Winters und des Todes. Die Etymologie ihres Namens leitet sich vom proto-indoeuropäischen Todesnamen "mor" oder "mar" ab. Am häufigsten wird es als Vorbote des Todes angesehen, wie in der slawischen Mythologie, als Morana Dazbog, den Sonnengott, verführte. Als Dazbog an eine andere Geliebte überging, vergiftete Morana sie. Als Vergeltung verbrannte Dazbog Morana und verbannte sie in die Nav (die Unterwelt in der slawischen Mythologie). Diese Geschichte der Vergeltung fällt mit der Bewegung der Sonne das ganze Jahr über zusammen; Es war der Glaube der alten Slawen, dass im Winter die Sonne in die Unterwelt hinabstieg. In diesem Sinne ist Morana buchstäblich Winter; für den Winter umarmt er Dazbog, aber er bricht rechtzeitig ab, um den Frühling zu bringen. Während die meisten Überlieferungen auf ihre Rolle als Todesgöttin hinweisen, sagt eine andere Überlieferung, dass sie nicht immer die Verkörperung des Todes war. Tatsächlich heißt es, dass sie einst eine Göttin der Fruchtbarkeit und des Lebens war, aber bald verdorrte und sich in eine böse, tödliche alte Frau verwandelte. Sie wird meistens als unheimlich aussehende Frau mit blasser Haut, langen dunklen Haaren und manchmal mit den Klauen und Reißzähnen eines Wolfes dargestellt. Sie erschien den meisten wie eine verdorrte alte Frau mit einem hässlichen Gesicht, aber denen, die keine Angst vor ihr hatten, wird gesagt, dass sie eine schöne Jungfrau sein würde. Im Marzanna-Schmelzritual wurde das Bild der Göttin aus Stroh gefertigt und mit weißen Tüchern, Bändern und Halsketten bekleidet, zum Ertrinken in einen Fluss oder Teich getragen; in einigen Fällen wurde es niedergebrannt und dann ertränkt. Der symbolische Tod der Göttin würde daher den schnellen Frühlingsbeginn und eine reiche Ernte im kommenden Jahr ermöglichen. Vesna, Göttin des Frühlings und der Wiedergeburt Auch bekannt als Devana in der polnischen Tradition (oder Vesna Devana, was mehr mit Fruchtbarkeit und Jagd zu tun hat), Zhiva und Diva, repräsentiert Vesna alles, was Morana nicht ist. Sie ist die Göttin des Frühlings, die aus dem Tod von Morana und dem Winter geboren wurde. Als solches ist es eng mit den Ritualen verbunden, die Moranas Tod begleiten, denn ohne sie könnte es nicht existieren. Morana und Vesna können nicht gleichzeitig am selben Ort existieren. Im 19. Jahrhundert wurde Vesnas Rückkehr am 1. März in einer Prozession gefeiert, die mit einer mit Blumen geschmückten Statue einer Lehmlerche in die Felder marschierte, während die Göttin Lieder sang. Dies scheint eine der wenigen Traditionen zu sein, die eine Göttin allein anerkennt, anstatt mit Moranas Tod in Verbindung gebracht zu werden. Im Gegensatz zu Morana wird sie als schön, lebensfroh und fruchtbar dargestellt. Sie wird normalerweise lächelnd, barfuß und nackt dargestellt, aber mit ein paar Blättern und Blumen, die ihren Körper bedecken. Ihr Haar ist so lang wie das von Morana, aber sie hat einen blassen Teint und gerötete Wangen. Ihre großen Brüste bestätigen immer ihre Rolle als Fruchtbarkeitsgöttin. Mal wird sie mit Apfel und Weintrauben in der Hand dargestellt, mal mit Schwalbe und Blumenstrauß - es symbolisiert Frühling und Hochzeit. Цикл жизни и смерти: славянские богини Морана и Весна. Сотканные вечно, Морана, богиня зимы и смерти, и Весна, богиня весны и возрождения, не могли существовать друг без друга. Но они не могли существовать в одном и том же месте в одно и то же время. Это силы, которые вовлекли древнеславянский мир в круговорот смерти и возрождения. Одна богиня любила красоту и щедрость, другая боялась и ненавидела ее уродство и тьму. Современные традиции перекликаются с тем, как когда-то их чествовали и ритуально убивали, и показывают, как богини были и остаются связанными между собой. Морана, известная как Марзанна, - славянская богиня зимы и смерти. Этимология ее имени происходит от протоиндоевропейского названия смерти «мор» или «мар». Чаще всего это считается предвестником смерти, как в славянской мифологии, когда Морана соблазнила Дазбога, бога солнца. Когда Дазбог перешел к другой любовнице, Морана отравила ее. В отместку Дазбог сжег Морану и изгнал ее в Нав (подземный мир в славянской мифологии). Эта история возмездия совпадает с движением солнца в течение года; Древние славяне верили, что зимой солнце спускается в подземный мир. В этом смысле Морана буквально зима; на зиму он обнимает Дазбога, но вырывается вовремя, чтобы принести весну. В то время как большинство традиций указывает на ее роль богини смерти, другая традиция говорит, что она не всегда была воплощением смерти. На самом деле, говорят, что когда-то она была богиней плодородия и жизни, но вскоре засохла и превратилась в злую, смертоносную старуху. Чаще всего ее изображают пугающей женщиной с бледной кожей, длинными темными волосами, а иногда изображают с когтями и клыками волка. Большинству она казалась увядшей старухой с уродливым лицом, но тем, кто ее не боялся, говорили, что она будет красивой девственницей. В ритуале таяния марзанны изображение богини было сделано из соломы и одето в белые ткани, ленты и ожерелья, которые несли к реке или пруду, чтобы утонуть; в некоторых случаях он был сожжен, а затем затоплен. Таким образом, символическая смерть богини сделает возможным быстрое наступление весны и обильный урожай в наступающем году. Весна, богиня весны и возрождения Также известная как Девана в польской традиции (или Весна Девана, которая больше связана с плодородием и охотой), Жива и Дива, Весна представляет все, чем Морана не является. Она богиня весны, рожденная смертью Мораны и зимы. Таким образом, он тесно связан с ритуалами, сопровождающими смерть Мораны, потому что без них он не мог бы существовать. Морана и Весна не могут существовать в одном месте в одно и то же время. В XIX веке возвращение Весны праздновали 1 марта процессией, шедшей в поля со статуей глиняного жаворонка, украшенной цветами, а богиня пела песни. Кажется, это одна из немногих традиций, которая признает богиню сама по себе, а не связана со смертью Мораны. В отличие от Мораны, она изображается красивой, полной жизни и плодородной. Обычно ее изображают улыбающейся, босой и обнаженной, но с несколькими листьями и цветами, покрывающими ее тело. Ее волосы такие же длинные, как у Мораны, но у нее бледный цвет лица и красные щеки. Ее большая грудь всегда подтверждает ее роль богини плодородия. Иногда ее изображают с яблоком и виноградом в руках, иногда с ласточкой и букетом цветов - это символизирует весну и свадьбу. The cycle of life and death: the Slavic goddesses Morana and Vesna. Woven forever, Morana, goddess of winter and death, and Vesna, goddess of spring and rebirth, could not exist without each other. But they couldn't exist in the same place at the same time. These are the forces that put the ancient Slavic world into the cycle of death and rebirth. One goddess loved beauty and generosity, the other feared and hated her ugliness and darkness. Modern traditions echo how the two were once celebrated and ritually murdered, and show how the goddesses were, and still are, connected. Commonly known as Marzanna, Morana is the Slavic goddess of winter and death. The etymology of her name derives from the Proto-Indo-European name of death "mor" or "mar". Most often it is seen as a harbinger of death, as in Slavic mythology, when Morana seduced Dazbog, the sun god. When Dazbog passed to another mistress, Morana poisoned her. In retaliation, Dazbog burned Morana and banished her to Nav (the underworld in Slavic mythology). This story of retaliation coincides with the movement of the sun throughout the year; it was the belief of the ancient Slavs that in winter the sun descended into the underworld. In this sense, Morana is literally winter; for the winter he embraces Dazbog, but he breaks away in time to bring spring. While most traditions point to her role as the goddess of death, another tradition says that she was not always the embodiment of death. In fact, it is said that she was once a goddess of fertility and life, but soon withered and turned into an evil, deathly old woman. She is most often portrayed as a scary-looking woman with pale skin, long dark hair, and is sometimes portrayed with the claws and fangs of a wolf. She appeared to most as a withered old woman with an ugly face, but those who were not afraid of her are told that she would be a beautiful virgin. In the Marzanna melting ritual, the image of the goddess was made of straw and dressed in white cloths, ribbons and necklaces, carried to a river or pond to drown; in some cases it was burned down and then drowned. The symbolic death of the goddess would therefore make possible the quick arrival of spring and a bountiful harvest in the coming year. Vesna, goddess of spring and rebirth Also known as Devana in the Polish tradition (or Vesna Devana, which is more related to fertility and hunting), Zhiva and Diva, Vesna represents everything that Morana is not. She is the goddess of spring who is born from the death of Morana and winter. As such, it is closely related to the rituals that accompany Morana's death, because without them it could not exist. Morana and Vesna cannot exist in the same place at the same time. In the 19th century, Vesna's return was celebrated on March 1 in a procession marching into the fields with a statue of a clay lark decorated with flowers, while the goddess sang songs. This appears to be one of the few traditions that recognizes a goddess on its own as opposed to being associated with Morana's death. As opposed to Morana, she is portrayed as beautiful, full of life and fertile. She is usually depicted smiling, barefoot and naked, but with a few leaves and flowers covering her body. Her hair is as long as Morana's, but she has a pale complexion and flushed cheeks. Her large breasts always confirm her role as a fertility goddess. Sometimes she is shown with an apple and grapes in her hands, other times with a swallow and a bouquet of flowers - it symbolizes spring and a wedding.

: Data Publikacji.: 29-01-26

Ta rotacja jest tylko iluzją perspektywy ze względu na implikację rotacji we wzorach i projekcie.

: Opis.: Ile osób widzi rotację w kształtach na tym obrazku? Ta rotacja jest tylko iluzją perspektywy ze względu na implikację rotacji we wzorach i projekcie. Perspektywa wypływa ze świadomości. Świadomość istnieje we wszystkich rzeczach, łącznie z energiami. Na tym zdjęciu jest idealna iluzja w stosunku do naszej percepcji, aby spowodować rotację kształtów. A co by było, gdybyśmy mogli stworzyć idealną iluzję, aby przekonać perspektywę światła, że znajduje się w czarnej dziurze? Teoretycznie czarne dziury przekraczają czas i przestrzeń, więc jeśli stworzymy iluzję światła, że znajduje się ono w czarnej dziurze, światło może bardzo uwierzyć, że przekracza czas i przestrzeń. Tego typu iluzje mogą nam pomóc w teleportacji, podróżowaniu w czasie i podróżach miedzy wymiarami. Jason MIchael Lewis How many people see the rotation in the shapes in this picture? This rotation is only an illusion of perspective due to the implication of rotation in patterns and design. Perspective flows from consciousness. Consciousness exists in all things, including energies. In this photo there is a perfect illusion to our perception to cause the shapes to rotate. What if we could create the perfect illusion to convince the light perspective that it is in a black hole? In theory, black holes transcend time and space, so if we create the illusion of light that it is inside a black hole, the light can very much believe that it transcends time and space. These types of illusions can help us in teleportation, time travel, and interdimensional travel. Jason MIchael Lewis Сколько людей видят вращение фигур на этой картинке? Это вращение является лишь иллюзией перспективы из-за влияния вращения на узоры и дизайн. Перспектива вытекает из сознания. Сознание существует во всем, включая энергии. На этой фотографии мы видим идеальную иллюзию вращения форм. Что, если бы мы могли создать идеальную иллюзию, чтобы убедить световую перспективу, что он находится в черной дыре? Теоретически черные дыры выходят за пределы времени и пространства, поэтому, если мы создадим иллюзию света, что он находится внутри черной дыры, свет может очень поверить в то, что он выходит за пределы времени и пространства. Эти типы иллюзий могут помочь нам в телепортации, путешествиях во времени и межпространственных путешествиях. Джейсон Майкл Льюис Wie viele Personen sehen die Rotation in den Formen in diesem Bild? Diese Drehung ist nur eine Illusion der Perspektive, da die Drehung in Mustern und Design impliziert wird. Perspektive fließt aus dem Bewusstsein. Bewusstsein existiert in allen Dingen, einschließlich der Energien. In diesem Foto gibt es eine perfekte Illusion für unsere Wahrnehmung, um die Formen zum Rotieren zu bringen. Was wäre, wenn wir die perfekte Illusion erzeugen könnten, um die Lichtperspektive davon zu überzeugen, dass sie sich in einem Schwarzen Loch befindet? Theoretisch transzendieren Schwarze Löcher Zeit und Raum. Wenn wir also die Illusion von Licht erzeugen, dass es sich in einem Schwarzen Loch befindet, kann Licht sehr wohl glauben, dass es Zeit und Raum transzendiert. Diese Art von Illusionen können uns bei Teleportation, Zeitreisen und interdimensionalen Reisen helfen. Jason Michael Lewis

: Data Publikacji.: 29-01-26

Jaskinia Platona.

: Opis.: Jaskinia Platona. Alegoria jaskini, czyli Jaskinia Platona, została przedstawiona przez greckiego filozofa Platon w dziele Republika (514a – 520a) w celu porównania „wpływu edukacji i jej braku na naszą naturę”. Platon ma Sokratesa opisującego grupę ludzi, którzy przez całe życie żyli przykuci twarzą do pustej ściany jaskini. Ludzie obserwują cienie rzucane na ścianę przez obiekty przechodzące przed ogniem za nimi i nadają im nazwy. Cienie to rzeczywistość więźniów lub najniższy poziom podzielonej linii Platona. Istnieją trzy wyższe poziomy, na które będzie próbował się wspiąć filozof. Drugi poziom wyżej znany jest dziś jako nauki przyrodnicze. Trzeci poziom wyżej to matematyka, geometria i logika dedukcyjna.. Sokrates wyjaśnia, że filozof jest jak więzień, który został uwolniony z jaskini i zaczyna rozumieć, że cienie na ścianie wcale nie są rzeczywistością, ponieważ może dostrzec prawdziwą formę rzeczywistości, a nie rzeczywistość wymyśloną, czyli widziane cienie przez więźniów. Więźniowie tego miejsca nie chcą nawet wychodzić z więzienia, bo nie znają lepszego życia. Więźniom udaje się pewnego dnia zerwać więzy i odkryć, że ich rzeczywistość nie była tym, czym myśleli. Odkryli słońce, którego Platon używa jako analogii do ognia, którego człowiek nie może zobaczyć. Podobnie jak ogień, który rzuca światło na ściany jaskini, kondycja ludzka jest na zawsze związana z wrażeniami odbieranymi przez zmysły. Nawet jeśli te interpretacje (lub, w terminologii kantowskiej, intuicje) są absurdalnym przeinaczeniem rzeczywistości, nie możemy w jakiś sposób wyrwać się z więzów naszej ludzkiej kondycji - nie możemy wyzwolić się ze stanu fenomenalnego, tak jak więźniowie nie mogliby uwolnić się z łańcuchów . Ta alegoria przedstawia, że gdybyśmy wyrwali się z niewoli, znaleźlibyśmy świat, którego nie moglibyśmy zrozumieć - słońce jest niezrozumiałe dla kogoś, kto nigdy go nie widział. Innymi słowy, napotkalibyśmy inną „sferę”, miejsce niezrozumiałe, ponieważ teoretycznie jest źródłem rzeczywistości wyższej niż ta, którą znaliśmy od zawsze. Platons Höhle. Die Allegorie der Höhle oder Platos Höhle wurde von dem griechischen Philosophen Plato in Republic (514a - 520a) präsentiert, um "die Auswirkungen der Bildung und ihr Mangel auf unsere Natur" zu vergleichen. Platon lässt Sokrates eine Gruppe von Menschen beschreiben, die ihr ganzes Leben lang angekettet vor einer leeren Höhlenwand gelebt haben. Die Menschen beobachten und benennen die Schatten, die von Gegenständen auf die Wand geworfen werden, die vor dem Feuer hinter ihnen vorbeiziehen. Die Schatten sind die Realität der Gefangenen oder die unterste Ebene von Platons Trennlinie. Es gibt drei höhere Ebenen, die der Philosoph zu erklimmen versuchen wird. Die zweite Ebene darüber wird heute als Naturwissenschaften bezeichnet. Die dritte Ebene darüber ist Mathematik, Geometrie und deduktive Logik. Sokrates erklärt, dass der Philosoph wie ein Gefangener ist, der aus einer Höhle befreit wurde und beginnt zu verstehen, dass die Schatten an der Wand überhaupt keine Realität sind, weil er die reale Form der Realität wahrnehmen kann, nicht die imaginäre Realität, dh die Schatten von den Gefangenen gesehen. Die Gefangenen dieses Ortes wollen nicht einmal aus dem Gefängnis raus, weil sie kein besseres Leben kennen. Eines Tages gelingt es den Häftlingen, die Bande zu brechen und entdecken, dass ihre Realität nicht das war, was sie dachten. Sie entdeckten die Sonne, die Platon als Analogie zum Feuer verwendet, das der Mensch nicht sehen kann. Wie Feuer, das die Wände einer Höhle beleuchtet, ist das menschliche Dasein für immer an die Sinne gebunden, die von den Sinnen wahrgenommen werden. Auch wenn diese Interpretationen (oder in Kantischer Terminologie Intuitionen) absurde Verzerrungen der Realität sind, können wir uns nicht irgendwie aus den Fesseln unseres menschlichen Daseins befreien - wir können uns nicht aus dem phänomenalen Zustand befreien, so wie sich Gefangene nicht von ihren Ketten befreien können . Diese Allegorie zeigt, dass wir, wenn wir uns befreien würden, eine Welt vorfinden würden, die wir nicht verstehen könnten – die Sonne ist für jemanden unverständlich, der sie noch nie gesehen hat. Mit anderen Worten, wir würden auf eine andere "Sphäre" stoßen, einen Ort, der unverständlich ist, weil er theoretisch die Quelle einer Realität ist, die höher ist als die, die wir immer gekannt haben. Платонова пещера. Аллегория пещеры, или пещеры Платона, была представлена греческим философом Платоном в книге «Республика» (514a - 520a) для того, чтобы сравнить «влияние образования и его отсутствие на нашу природу». У Платона Сократ описывает группу людей, которые всю свою жизнь были прикованы цепями лицом к пустой стене пещеры. Люди наблюдают и называют тени, отбрасываемые на стену объектами, которые проходят перед огнем позади них. Тени - это реальность заключенных или самый нижний уровень линии разделения Платона. Философ попытается подняться на три более высоких уровня. Второй уровень выше известен сегодня как естественные науки. Третий уровень выше - это математика, геометрия и дедуктивная логика. Сократ объясняет, что философ подобен заключенному, который был освобожден из пещеры и начинает понимать, что тени на стене вовсе не реальность, потому что он может воспринимать реальную форму реальности, а не воображаемую реальность, то есть тени. видели заключенные. Узники этого места даже не хотят выходить из тюрьмы, потому что не знают лучшей жизни. Однажды заключенным удается разорвать связи и обнаружить, что их реальность была не такой, как они думали. Они открыли солнце, которое Платон использует как аналог огня, который человек не может видеть. Подобно огню, проливающему свет на стены пещеры, человеческое состояние навсегда связано с чувствами, воспринимаемыми чувствами. Даже если эти интерпретации (или, по кантианской терминологии, интуиции) являются абсурдными искажениями реальности, мы не можем каким-то образом вырваться из оков нашего человеческого состояния - мы не можем освободиться от феноменального состояния, так же как заключенные не могут освободиться от своих цепей. . Эта аллегория показывает, что если бы мы вырвались на свободу, мы бы нашли мир, который не могли понять - солнце непонятно для того, кто никогда его не видел. Другими словами, мы столкнемся с другой «сферой», местом, непостижимым, потому что теоретически это источник реальности более высокой, чем та, которую мы всегда знали. Plato's Cave. The allegory of the cave, or Plato's Cave, was presented by the Greek philosopher Plato in Republic (514a - 520a) in order to compare "the impact of education and its lack on our nature." Plato has Socrates describing a group of people who have lived their entire lives chained facing an empty cave wall. People observe and name the shadows cast on the wall by objects that pass in front of the fire behind them. The shadows are the reality of the prisoners or the lowest level of Plato's split line. There are three higher levels that the philosopher will try to climb. The second level above is known today as the natural sciences. The third level above is math, geometry, and deductive logic. Socrates explains that the philosopher is like a prisoner who has been released from a cave and begins to understand that the shadows on the wall are not reality at all, because he can perceive the real form of reality, not the imaginary reality, i.e. the shadows seen by the prisoners. The prisoners of this place don't even want to get out of prison because they don't know a better life. Inmates manage to break ties one day and discover that their reality was not what they thought. They discovered the sun that Plato uses as an analogy to fire, which man cannot see. Like fire that sheds light on the walls of a cave, the human condition is forever tied to the senses perceived by the senses. Even if these interpretations (or, in Kantian terminology, intuitions) are absurd distortions of reality, we cannot somehow break out of the bonds of our human condition - we cannot free ourselves from the phenomenal state, just as prisoners cannot free themselves from their chains. This allegory shows that if we were to break free, we would find a world that we could not understand - the sun is incomprehensible to someone who has never seen it. In other words, we would encounter a different "sphere", a place incomprehensible because theoretically it is the source of a reality higher than the one we have always known.

: Data Publikacji.: 29-01-26

Usta Prawdy.

: Opis.: Usta Prawdy. To duża maska wykonana z marmuru z wydrążonymi otworami na oczy i otwartymi ustami. Spoczywa na zewnątrz drzwi kościoła Santa Maria w Cosmedin, Rzym, Włochy. Pochodzi z około I wieku naszej ery i waży około 1300 kg i prawdopodobnie przedstawia twarz boga morskiego tytana Oceanusa. Według legendy maska odgryza kłamcom ręce. Najsłynniejsza legenda opowiada o kobiecie uznanej za winną cudzołóstwa. „Musiała włożyć rękę do ust, przysięgając, że nigdy nie zdradziła męża, a La Bocca della Verita nie zamknęła ust. Była używana jako kapryśny wykrywacz kłamstw w wielu filmach i grach wideo, najbardziej znanym w romansie z 1953 roku, Rzymskie Wakacje z Gregory Peck i Audrey Hepburn. „Nikt właściwie nie wie, dlaczego została zrobiona, może to była tylko pokrywa kanału lub element dekoracji fontanny. The mouth of truth. It is a large mask made of marble with hollow holes for eyes and an open mouth. Rests outside the door of Santa Maria Church in Cosmedin, Rome, Italy. It dates from around the 1st century AD and weighs about 1,300 kg and probably shows the face of the sea god Oceanus. According to legend, the mask chews off liars' hands. The most famous legend tells of a woman found guilty of adultery. “She had to put her hand to her mouth, swearing that she had never cheated on her husband, and La Bocca della Verita never closed her mouth. She was used as a whimsical lie detector in many movies and video games, best known in the 1953 romance, Roman Holiday with Gregory Peck and Audrey Hepburn. “Nobody knows exactly why it was made, maybe it was just a sewer cover or a fountain decoration. Уста правды. Это большая маска из мрамора с полыми отверстиями для глаз и открытым ртом. Отдыхает за дверью церкви Санта-Мария в Космедине, Рим, Италия. Он датируется 1 веком нашей эры, весит около 1300 кг и, вероятно, изображает лицо морского бога Океана. Согласно легенде, маска откусывает лжецам руки. Самая известная легенда повествует о женщине, признанной виновной в супружеской неверности. «Ей пришлось приложить руку ко рту, клянясь, что она никогда не изменяла своему мужу, а Ла Бокка делла Верита никогда не закрывала рот. Она использовалась в качестве причудливого детектора лжи во многих фильмах и видеоиграх, наиболее известных в романе 1953 года «Римские каникулы с Грегори Пеком и Одри Хепберн». «Никто точно не знает, зачем это было сделано, может быть, это просто крышка канализации или украшение фонтана. Der Mund der Wahrheit. Es ist eine große Maske aus Marmor mit hohlen Löchern für die Augen und einem offenen Mund. Ruhet vor der Tür der Kirche Santa Maria in Cosmedin, Rom, Italien. Sie stammt etwa aus dem 1. Jahrhundert n. Chr. und wiegt etwa 1.300 kg und zeigt vermutlich das Antlitz des Meeresgottes Oceanus. Der Legende nach beißt die Maske den Lügnern die Hände ab. Die bekannteste Legende erzählt von einer Frau, die des Ehebruchs schuldig gesprochen wurde. „Sie musste die Hand vor den Mund legen und schwören, ihren Mann nie betrogen zu haben, und La Bocca della Verita hat nie den Mund geschlossen. Sie wurde in vielen Filmen und Videospielen als skurriler Lügendetektor verwendet, am besten bekannt in der Romanze Roman Holiday von 1953 mit Gregory Peck und Audrey Hepburn. „Niemand weiß genau, warum es hergestellt wurde, vielleicht war es nur ein Kanaldeckel oder eine Brunnendekoration.

: Data Publikacji.: 28-01-26