W 1955 roku Siły Powietrzne USA opracowały eksperymentalny samolot o nazwie XF-84H, wyprodukowany przez Republic Aviation. Do napędzania samolotu wybrano silnik turbośmigłowy, ponieważ taki silnik wykorzystuje duże wentylatory do przemieszczania dużych objętości powietrza, co pozwala samolotowi wytwarzać większy ciąg przy niższych prędkościach. . Większy ciąg oznacza szybsze przyspieszenie, co przekłada się na krótsze starty.
Zamiast silnika odrzutowego XF-84H wyposażono w silnik turbośmigłowy Allison XT40-A-1 o mocy 5850 KM, który obracał trzema stalowymi łopatami. Ze śmigłem 12 stóp, ostrza były tak długie, że nawet przy biegu jałowym ich końcówki poruszały się z prędkością ponaddźwiękową, wytwarzając ciągły, widoczny dźwiękowy grzmot, który można było usłyszeć z odległości 40 km. Fale uderzeniowe były tak silne, że mogły powalić dorosłego mężczyznę.
Edward von Wolffersdorff, szef załogi Beairda, obawiał się, że fala uderzeniowa ze śmigieł rozbije okna w wieży kontrolnej, znajdującej się około kilometra od pasa startowego. Aby zapobiec obrażeniom spowodowanym przez wybite okno, za każdym razem, gdy leciał XF-84H, kontrolerzy ruchu wchodzili pod ich biurka z radiem i przykrywali się kocami.
„Nikt tak naprawdę nigdy nie nagrał decybeli” — wspomina Beaird. „Myślę, że bali się, że urządzenie pomiarowe może się zepsuć”.
Amusing Planet






In 1955, the US Air Force developed an experimental aircraft called the XF-84H, manufactured by Republic Aviation. A turboprop engine was selected to power the aircraft because such an engine uses large fans to move large volumes of air, which allows the aircraft to produce more thrust at lower speeds. . More thrust means faster acceleration which translates into shorter starts.

Instead of a jet engine, the XF-84H was equipped with a 5,850hp Allison XT40-A-1 turboprop engine that rotated three steel blades. With a 12-foot propeller, the blades were so long that even at idle, their tips moved at supersonic speed, producing a continuous, visible sonic boom that could be heard from 40 kilometers away. The shockwaves were so strong that they could knock a grown man down.

Edward von Wolffersdorff, Beaird's crew chief, was concerned that the blast wave from the propellers would smash the windows in the control tower about a kilometer from the runway. To prevent injury from a broken window, traffic controllers would climb under their radio desks and cover themselves with blankets every time the XF-84H flew.

"Nobody really recorded the decibels," recalls Beaird. "I think they were afraid that the metering device might break."

Amusing Planet