Korekcja nosa (plastyka nosa) jest wynalazkiem indyjskim.
To ilustracja, która pojawiła się w The Gentleman's Magazine w 1794 roku, przedstawia indyjskiego poganiacza byków po korekcji nosa metodą płatka na czoło.
Ten poganiacz, uwięziony przez sułtana Tipu, odciął mu nos i jedną rękę w ramach kary za dostarczanie zaopatrzenia wojskom brytyjskim.
Wtedy brytyjscy żołnierze po raz pierwszy byli świadkami operacji nosa. Byli zdumieni, że sukces tych skomplikowanych operacji rekonstrukcji nosa wciąż zależy od techniki, która jest prawdopodobnie starsza niż islam, chrześcijaństwo, a nawet Cesarstwo Rzymskie.
Metoda opisana przez żołnierzy:
Najpierw wyrzeźbiono kawałek wosku na kikucie jego nosa, a następnie spłaszczono, tworząc szablon nosa. Następnie ten szablon został położony na czole i obrysowany. Wykonano nacięcie wzdłuż konturu, a skórę zdarto, pozostając przyczepioną w punkcie w pobliżu czubka nosa. Następnie klapka została skręcona, aby zewnętrzna strona skóry była skierowana do góry, naciągnięta na twarz i uformowana wokół nosa. Przez kilka tygodni płatek pozostawał przytwierdzony do skóry na czole, aby utrzymać dopływ krwi. Po tym, jak naczynia krwionośne z nosa zaczęły odżywiać płatek, brzydkie połączenie z czołem zostało odcięte i pojawił się normalnie wyglądający nos. Ta sama podstawowa procedura pozostaje dziś najpopularniejszą metodą rekonstrukcji nosa.
Brytyjski chirurg Joseph Carpue nauczył się tej metody i wykonał pierwszą w Anglii plastykę nosa, która stała się popularnie znana jako „Indian Nose”.







Ринопластика (ринопластика) - индийское изобретение.
На этой иллюстрации, появившейся в журнале The Gentleman's Magazine в 1794 году, изображен индийский пастух-бык после того, как его нос прижат ко лбу.
Этот погонщик, заключенный в тюрьму султаном Типу, отрезал себе нос и руку в наказание за снабжение британских войск.
Именно тогда британские солдаты впервые стали свидетелями операции на носу. Они были поражены тем, что успех этих сложных операций по реконструкции носа по-прежнему зависит от техники, которая, возможно, старше ислама, христианства и даже Римской империи.
Метод, описанный солдатами:
Сначала на культю носа вырезали кусок воска, а затем расплющили, чтобы сформировать шаблон носа. Затем этот шаблон поместили на лоб и обрисовали. По контуру был сделан разрез, и кожа была оторвана, оставаясь прикрепленной к кончику носа. Затем лоскут скручивали так, чтобы внешняя сторона кожи была обращена вверх, натягивали на лицо и формировали вокруг носа. В течение нескольких недель лоскут оставался прикрепленным к коже на лбу для поддержания кровоснабжения. После того, как кровеносные сосуды из носа начали питать мочку, неприглядное соединение со лбом было разорвано, и появился нормальный нос. Эта же базовая процедура остается самым популярным методом реконструкции носа на сегодняшний день.
Британский хирург Джозеф Карпу изучил этот метод и провел первую в Англии ринопластику, которая стала широко известна как «индийский нос».







Nasenkorrektur (Rhinoplastik) ist eine indische Erfindung.
Diese Illustration, die 1794 im Gentleman's Magazine erschien, zeigt einen indischen Bullenhirten, nachdem er seine Nase an die Stirn gepolstert hat.
Dieser vom Sultan von Tipu eingesperrte Viehtreiber schnitt ihm als Strafe für die Versorgung britischer Truppen die Nase und einen Arm ab.
Damals erlebten britische Soldaten zum ersten Mal eine Nasenoperation. Sie waren erstaunt, dass der Erfolg dieser komplexen Nasenrekonstruktionsoperationen immer noch von einer Technik abhängt, die möglicherweise älter ist als der Islam, das Christentum und sogar das Römische Reich.
Die von den Soldaten beschriebene Methode:
Zuerst wurde ein Stück Wachs über seinen Nasenstumpf geschnitzt und dann abgeflacht, um eine Nasenschablone zu bilden. Dann wurde diese Schablone auf die Stirn gelegt und umrissen. Ein Einschnitt wurde entlang der Kontur gemacht und die Haut wurde abgerissen und blieb an einem Punkt nahe der Nasenspitze befestigt. Der Lappen wurde dann so gedreht, dass die Außenseite der Haut nach oben zeigte, über das Gesicht gezogen und um die Nase herum geformt. Der Lappen blieb mehrere Wochen lang mit der Haut an der Stirn verbunden, um die Blutversorgung aufrechtzuerhalten. Nachdem die Blutgefäße aus der Nase begonnen hatten, den Lappen zu nähren, wurde die unansehnliche Verbindung zur Stirn durchtrennt und eine normal aussehende Nase erschien. Das gleiche grundlegende Verfahren ist bis heute die beliebteste Nasenrekonstruktionsmethode.
Der britische Chirurg Joseph Carpue erlernte diese Methode und führte die erste Nasenkorrektur in England durch, die im Volksmund als "Indian Nose" bekannt wurde.