jj.jd.daaizzaz

BERNINI .
Nie wiadomo jakby to było, gdyby ówczesny papież nie miał głowy. Czy i wtedy Gian Lorenzo miałby łatwy i szybki start.
Bo ten Gian Lorenzo w wieku ośmiu lat błyskawicznie namalował głowę papieża! Ciach i zrobił mu portrecik. Był szkolony przez rodzica? Z pewnością. I na pewno była to inwestycja a tenis jeszcze nie był popularny a rola kastrata w chórze wymagała ofiary. Co teraz? Teraz kariera. Bernini zamieszkał w Rzymie w 1605 roku. Tamte dni, kiedy zdumiewa swą istotą Caravaggio to szokujący realizmem i brzydotą teatr szarpiący trzewia i myśli. Święty Wawrzyniec upieczony żywcem za wiarę, nieziemski ból. Upieczony na ruszcie. Nic dziwnego, że jest patronem kucharzy. Swąd spalonego ciała przeistoczył się w cudowną woń. Pewnie pieczeni na cebulce.
No cóż.
Czy iść ścieżką iluminatów ? Nie. Bernini zrobił coś odwrotnego. Uskrzydlił pięknem kamień.
Kamień
Szesnastoletni człowieczek zamienia tysiącletnie skały w wiatr i w miłość, w delikatne ciało i w napięte oczekiwaniem powieki.
Inne kapelusze będą zgrzytać z zazdrości. Pomyślał o kolegach kardynałach Scypion Borgese. Scypion to byczy kark i głowa wieńcząca olbrzymie ciało. Teraz miał wreszcie w swym ręku broń - kamienną filozofię młodego Berniniego, który ucieleśnił kamień. Zamienił go w wiatr i liście. Uważał, że charakter człowieka poznaje się, gdy przestaje lub zaczyna właśnie mówić. To i mały guzik wymykający się z dziurki, pokazujący wypełniające szatę ciało.
Bernini jest przeciwieństwem Caravaggia.
Ucieleśnienie kamienia to mało dla opowieści. A opowieści to w rzeczywistości tylko pretekst dla pokazania cudu.
 Apollo goni Dafne. Aż tu zamieniona w drzewo laurowe Dafne, o co prosiła bogów. Apollo przerywa pościg. Włosy i palce już przemieniają się w gałązki i liście. Bolesne spełnienie. Już Dafne otula się korą. I to ma być kawałek marmuru?
Bernini jest geniuszem i zostaje doceniony.
Grzegorz XV nadaje mu szlachecki tytuł kawalera. A potem Urban VIII pozwolił mu na dostęp do swoich komnat i długie noce dyskutowali. Papież i kawaler Bernini.
Maluje, buduje, ma pieniądze i charyzmę. Ma wszystko, nawet wrogów.
Barokowy Rzym wygląd zawdzięcza Berniniemu i Borrniniemu , który nienawidzi Berniniego i ściga się z nim całe życie.
Rywalizacja zaczyna się w roku 1524 kiedy potrzebny jest baldachim i architekt Borronini Francesco rysuje wszystkie projekty baldachimu.
Bernini nie doceniał zasług podwykonawców i nie doceniał pomocników wykorzystując ich wiedzę.
Bernini śpi z żoną swojego pomocnika, Konstancją.
Jej imię to stałość.
Popiersie Konstancji jest intymne. Jest piękne i idealne.
Bernini łatwo wpadał w szał a tu nagle plotka lub szokujące zdarzenie sprowokowały go do podejrzeń. Bernini oświadczył, że musi pojechać na wieś, lecz o świcie zakradła się do domu Konstancy, gdzie widzi jak tuli się ona do wychodzącego stamtąd swego brata. Również rzeźbiarza i architekta, świetnego matematyka.
 Gian Lorenzo łamie prętem żelaznym dwa żebra swojego brata. Wysyła sługę do domu Konstancji. Nie każe podciąć jej gardła ale każe pociąć jej twarz na paski. Taki rzeźbiarski żart. Brzytwą. Papież otulił go ramieniem. Brzytwę wytarł i przed sądami wybronił. Pokrył grzywnę na jaką sąd skazał Berniniego. I za karę kazał się ożenić Berniniemu z piękną córką prawnika, Kateriną. No cóż. Nadeszły czasy nowego papieskiego pupila. No tak, nie jest nim Bernini.
Innocenty X ma nowego pupila, Francesco Borroniniego. Ten wykazuje błędy architektoniczne Berniniego, które doprowadziły do pęknięcia wieży Św. Piotra i w 1648 roku rada postanowiła o zburzeniu wieży. Wieża św. Piotra Berniniego to największa i prestiżowa budowla, jednak teraz nie da się naprawić błędu. Bernini pogrążony i skompromitowany kryje się w cień.

W cieniu tworzy coś genialnego. To Pieta. Ekstaza św. Teresy.

 Strzała wyjęta z rany. Lewitująca zgaszona kobieta.. Strzała szykująca się do ponownego ciosu. Kardynał słyszał o św. Teresie. Zmarła w 1500 którymś roku.
I lewitowała. W swej celi klasztornej doznawała ekstatycznych kontaktów z serafinami, które przenikały ją miłością i wymagały rozumienia sedna. Serafin powiedział jej. Chcę byś odtąd rozmawiała z aniołami. Karmelitanki Bose były zgromadzeniem ku św. Teresie Hiszpance lewitującej. Jej Księga Życia była bestsellerem w Rzymie. Widziałam anioła w cielesnej postaci. W dłoni serafina długa włócznia rani me ciało. Tą włócznią ponowne rany w serce mi zadawał. A z każdym ciosem wnętrzności mi wyrywał. Kazał mi przepajać mą duszę miłością nieskończoną. Unoszę się do ciebie. Kalecz moje ciało.
To nie Persefona , to św. Teresa czekająca na nowe euforie kobiety i miłosne uniesienia , czekająca na anielskiego Serafina. Jak unaocznić jej uniesienie? Lewitująca w celi klasztornej Teresa przeszywana burzliwą falą płomiennego oczarowania niszczącego jej trzewia i przepełniające ją miłością. A z góry promienie chwały złote i wychodzą z nich umarli, coraz ich więcej. Nie do zniesienia jest ból miłości i zmysłowość ust świętej czekającej następnego ciosu włóczni. Uczuciowa transcendencja. Składa hołd unaocznienia najbardziej ze wszystkich utęsknionego uczucia - czystej rozkoszy.
Karmelitanki Bose nie mogły znieść widoku namiętnego grymasu ust rzeźby.

Brata Berniniego w wieku 60 lat przyłapano znowu z chłopcem inflargranti delicto pod murami bazyliki i skazano za gwałt homoseksualny. Matematycznie był skończony.
Konstancja, z twarzą jak lasagna, wyszła z więzienia za protekcją swego męża , który wiele wycierpiał z powodu jej kurestwa.
A Borronini popełnił samobójstwo.
Sam Bernini nadal tryumfował, ustatkował się i został spokojnym obywatelem.








>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS144